Tradycyjnie czwartą niedzielę Wielkiego Postu nazywamy niedzielą " Lae-ta-re", od pierwszego słowa antyfony na wejście: "Raduj się!". Potem jeszcze dwukrotnie wezwanie do radości jest w tej antyfonie powtórzone w słowach: "Cieszcie się! Weselcie się!" A przecież to jeszcze czas Wielkiego Postu, do Wielkanocy trzy tygodnie. Tym wezwaniem do radości są słowa proroka Izajasza, który w swojej Księdze ponad znacznie częściej wzywa do pokuty i zapowiada klęski i cierpienia. Ale czy i my sami, kiedy wspominamy te minione trzy tygodnie Wielkiego Postu, czy mamy prawo do radości?... Czy ten czas wykorzystaliśmy dla naszego zbawienia?...
Czytanie pierwsze z Księgi Jozuego wspomina pierwszą Paschę, obchodzoną przez Izraelitów już w Ziemi Obiecanej po 40 latach tułaczki przez pustynię. Ze wzruszeniem słuchamy o spożywaniu tych kłosów prażonych, zebranych z ziemi Kanaan. Ci tułacze przeżywali znużenie, wspominali wielu swoich bliskich, którzy umierali na pustyni podczas 40-letniej wędrówki, ale jedząc te chleby przaśne, radowali się, że już są w obiecanej ojczyźnie.
U św. Pawła w czytanym dziś jego Liście do Koryntian najważniejszym słowem jest wezwanie-prośba: "W imię Chrystusa prosimy: pojednajcie się z Bogiem!". Do tego pojednania zachęca nas i przygotowuje także Jezusowa serdeczna przypowieść o synu marnotrawnym, która przede wszystkim mówi o dobrym, kochającym ojcu. Prawda, że w tej przypowieści najwięcej jest o tym niemądrym, marnotrawnym synu i o tym drugim synu, pracowitym, ale brzydko zazdrosnym. Najważniejsza jest jednak ta miłość ojca. Wierzymy, że taką miłość w całej pełni ma tylko Ojciec Niebieski i że On z tej miłości nikogo nie wyklucza, ani takich, jak ów syn lekkomyślny, ani podobnych do owego starszego syna o sercu pełnym zazdrości.
Jeden z kapłanów wspomina powrót, ale takiej marnotrawnej córki, po kilku latach błąkania się, do swojego rodzinnego domu. Kiedy jednak stanęła na jego progu, ze łzami w oczach, zobaczyła zagniewaną twarz ojca i usłyszała twarde słowa: "Ja już nie mam córki!". W 40 dniach Wielkiego Postu wielu chrześcijan widzi tylko surowe wymagania tego czasu: post, rekolekcje, rezygnacja z urządzania zabaw. Ale dzisiejsza niedziela nosi nazwę "Laetare!" - "Raduj się!" nie tylko dlatego, że do Wielkanocy zaledwie trzy tygodnie. Raczej dlatego jest to "Raduj się!", że Bóg jest nam ukazany jako Ojciec, który z miłością czeka, by nas obdarzyć przebaczeniem w sakramencie pokuty. W czytaniu z Księgi Jozuego słyszymy o mannie, która "ustała następnego dnia, gdy zaczęli jeść plon tej ziemi". Naszą Manną jest Eucharystia - Pan Jezus obecny w Komunii św., który nieustannie na nas czeka, aby być naszym Pokarmem, szczególnie w tym zbawiennym czasie wielkanocnym. Św. Paweł głosi jako istotne posłannictwo Kościoła "posługę
jednania", abyśmy mogli i tę najpiękniejszą prawdę Objawienia, którą określa jako "nowe stworzenie w Jezusie Chrystusie", w sobie urzeczywistniać.