Już pierwsze słowa Ojca Świętego skierowane do uczestników Międzynarodowego Forum Akcji Katolickiej zawierały - w moim rozumieniu - niezwykle ważną wskazówkę dla stylu bycia i działania Akcji Katolickiej. Jan Paweł IIpowiedział: "Wasza dzisiejsza obecność chce być znakiem odnowionej wierności Kościołowi i zaangażowania w ponownym wejściu z coraz większym entuzjazmem na drogę nowej ewangelizacji". W ujęciu tym widać wyraźnie dwie główne cechy charakterystyczne Akcji Katolickiej. Jej najściślejszy związek z Kościołem oraz jej misyjność. Każdy członek naszego apostolskiego stowarzyszenia powinien zadać sobie na początku pytanie, czy uczestnictwo w Akcji Katolickiej jest przejawem głębszej rzeczywistości religijnej, duchowej, eklezjalnej - to jest woli odnowienia wierności Kościołowi. Czytając te słowa, uświadamiamy sobie, że niepodobna wstępować do Akcji Katolickiej, nie wiedząc, czym jest Kościół oraz jakie jest w nim miejsce i rola człowieka świeckiego. Niepodobna też wstępować do tej organizacji na zasadzie prywatnej decyzji znalezienia sobie swojego środowiska - bez bezpośredniego odniesienia do Kościoła jako całości. Nie można więc być Akcją Katolicką poza Kościołem, nie można być nią nie angażując się w misję Kościoła, nie można w końcu nią być nie przyjmując całej prawdy o Kościele.
Określenie Ojca Świętego na temat wierności Kościołowi można rozumieć dwuwymiarowo. Po pierwsze - chodzi o poznanie i przyjęcie prawdy o Kościele przekazanej przez Pismo Święte i przez Tradycję, a po drugie - chodzi o wypracowanie w sobie dyspozycji odpowiedzialności za tę prawdę, czyli nie tylko o intelektualne jej zgłębienie, ale życie nią. Jeden i drugi wymiar są bardzo istotne, może szczególnie w dzisiejszych czasach. W dobie indywidualizmu i subiektywizmu jest człowiekowi dość trudno przyjąć prawdy podane do wierzenia. Kulturowy klimat współczesności nie sprzyja takiej postawie. Raczej zachęca do indywidualnego osądu podawanych prawd i przyjmowania z nich tylko tego, co "wydaje się rozsądne", co "wydaje się do przyjęcia dzisiaj". Przeżywamy dzisiaj niewątpliwie kryzys przyjmowania prawdy ze względu na autorytet podającego ją. Człowiek i społeczeństwo chcą być raczej twórcami prawd, a te tradycyjnie podawane czy te zastane poddają osądowi, przyjmując to tylko, co wydaje się słuszne do przyjęcia. Takie podejście do rzeczywistości wiary i Kościoła było widoczne aż nadto wyraźnie po opublikowaniu deklaracji Dominus Iesus. Nawet przypominanie prawd, w które wierzy Kościół, było przez niektórych komentatorów traktowane jako chełpienie się, wywyższanie, jako przejaw pychy Kościoła. Wierność Kościołowi to przede wszystkim poznanie i przyjęcie w posłuszeństwie wiary tego wszystkiego, co Kościół naucza o Bogu, o człowieku, o sobie, o życiu, o zbawieniu itd. Nie oznacza to rezygnacji z umysłu, z zadawania sobie pytań. Wręcz przeciwnie! Chodzi o intelektualne pogłębienie prawd wiary i przeciwstawienie się powierzchownemu, zideologizowanemu ich traktowaniu. Tym właśnie ma charakteryzować się członek Akcji Katolickiej. Szczególnie ma się tym charakteryzować dzisiaj, ponieważ charakterystyka ta jest jakby odpowiedzią na negatywne wyzwanie współczesności: subiektywizm i indywidualizm, którym ulegają także liczne rzesze ludzi ochrzczonych, uważających się za katolików.
Ale Ojciec Święty mówi nie tylko i nie tyle o wierności, ile o "odnowieniu wierności". To także jest bardzo wymowne. By coś odnowić, trzeba być przekonanym, że przedmiot odnowienia się zestarzał, że potrzebuje korekty, naprawy - właśnie odnowy. Moim zdaniem jest to także bardzo ważna wskazówka dla członka Akcji Katolickiej. Ulegamy bowiem nieraz postawie dostrzegania błędów, a nawet ich szukania wszędzie, tylko nie w naszym środowisku. Mówiąc o odnowieniu wierności wobec ludzi zaangażowanych w Kościele i głęboko żyjących Kościołem, Papież jakby chciał przestrzec przed taką postawą, wskazując jednocześnie, że także ci najbliżsi współpracownicy hierarchii powinni patrzeć w głąb swego serca i odkrywać tam potrzebę nawrócenia na autentyczną wierność Kościołowi - Ciału Mistycznemu Chrystusa oraz Nowemu Ludowi Bożemu wędrującemu przez ziemię do Niebieskiej Ojczyzny. Można by w tym kontekście mówić o autoewangelizacji Kościoła czy o ewangelizacji " ad intra", która powinna być prowadzona równocześnie z tą "ad extra".
Komentując papieskie wyrażenie "odnowiona wierność Kościołowi", zwró ciłem uwagę na następujące elementy: poznanie prawdy o Kościele, przyjęcie jej, przylgnięcie do niej i konsekwentne życie nią. Wyrażenie " odnowienie" zaś zainspirowało mnie do zwrócenia uwagi na konieczność ustawicznego czuwania, odnawiania w sobie ducha wierności i pracy nad wiernością - gdyż także my, aktywni członkowie Kościoła, ulegamy wpływowi indywidualizmu i subiektywizmu i w związku z tym potrzebujemy permanentnego czuwania oraz nawrócenia. Chodzi o ustawiczne nawracanie się na wierność Kościołowi. Żaden członek Akcji Katolickiej nie powinien traktować wierności za w pełni zrealizowaną w sobie rzeczywistość, ale powinien czynić z wierności Kościołowi przedmiot pracy nad sobą, włączony w proces budowania tożsamości katolickiej i kościelnej.