Sługa Boży bp Jan Pietraszko urodził się 7 sierpnia 1911 r. w Buczkowicach jako syn Józefa i Anny Migdał - rolników utrzymujących rodzinę z niewielkiego gospodarstwa. Mającego niespełna trzy lata Jana wraz z rodzeństwem wychowywał ojciec, albowiem matka zmarła. Ojciec przyszłego biskupa zawarł powtórne małżeństwo z siostrą swej pierwszej żony, matką chrzestną Jana - Marianną, która urodziła ośmioro dzieci. Jan miał pięć sióstr i pięciu braci. Do szkoły podstawowej uczęszczał w rodzinnej wiosce; w 1923 r. rozpoczął naukę w Gimnazjum im. A. Asnyka w Białej Krakowskiej (obecnie Bielsko-Biała). Po maturze w 1931 r. wstąpił do Książęco-Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Krakowie i rozpoczął studia na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Z rąk księcia abp. Adama Sapiehy otrzymał w 1936 r. święcenia kapłańskie.
Swą kapłańską drogę rozpoczął w Rabce jako wikariusz parafii św. Marii Magdaleny (1936-38 i 1939-42), w Czarnym Dunajcu ( 1942-43), w parafii Najświętszej Rodziny w Zakopanem (1944-46) i w parafii św. Szczepana w Krakowie (1947). W latach 1938-39 i 1943-44 pełnił funkcję sekretarza abp. Adama Stefana Sapiehy. W 1947 r. został kapelanem przy Komendzie Chorągwi Harcerek w Krakowie i katechetą VII Państwowego Gimnazjum (obecnie V LO). Z parafii św. Szczepana w Krakowie został powołany na stanowisko prefekta Wyższego Seminarium Metropolitalnego. W 1948 r. powierzono mu duszpasterstwo akademickie w kolegiacie św. Anny. Z kościołem i parafią, której proboszczem został w 1957 r., związał całe swe kapłańskie życie. Na prośbę bp. Karola Wojtyły, ówczesnego wikariusza kapitulnego, papież Jan XXIII ustanowił go 23 listopada 1962 r. biskupem pomocniczym w Krakowie. Konsekrował go 15 kwietnia 1963 r. na Wawelu Prymas Tysiąclecia - kard. Stefan Wyszyński.
Niezależnie od normalnych czynności biskupich, począwszy od 1966 r., bp Pietraszko troszczył się o budownictwo sakralne, a od 1970 r. - także o sprawy personalne księży. Były to czasy represji systemu komunistycznego i związanych z nimi obostrzeń tak w zakresie budownictwa kościelnego, jak i tworzenia nowych parafii. Jako Ojciec Soboru Watykańskiego II, z ogromną odwagą i mocą zaangażował się w odnowę Kościoła, a zafascynowanie nim wpłynęło na profil jego pracy w Archidiecezjalnej Komisji Liturgicznej (od 1969 r.), jak również Komisji ds. Apostolstwa Świeckich (od 1975 r.) i Rady Kapłańskiej. Jako jeden z nielicznych w Episkopacie, przez długie lata łączył urząd biskupa z obowiązkami proboszcza, rezygnując z tej funkcji 25 czerwca 1984 r. Do końca życia służył wiernym posługą duszpasterską, pozostając w parafii św. Anny. Zmarł w opinii świętości 2 marca 1988 r. i - zgodnie z życzeniem - został pochowany w podziemiach kolegiaty św. Anny w Krakowie.
Bp J. Pietraszko był człowiekiem głębokiej wiary i żarliwej modlitwy, gorliwym sługą Kościoła, znanym i cenionym wychowawcą wielu pokoleń polskiej inteligencji. Przez świadectwo życia wywierał ogromny wpływ na prezbiterium Kościoła krakowskiego. Przede wszystkim zasłynął jako sługa i czciciel Eucharystii, spowiednik i kaznodzieja. "Obdarzył go Bóg szczególną mądrością, darem szczególnego rozumienia słowa Bożego oraz darem prostoty i głębi w jego przekazywaniu" - napisał Jan Paweł II po jego śmierci.
Proces beatyfikacyjny Sługi Bożego rozpoczął kard. Franciszek Macharski - arcybiskup metropolita krakowski 18 marca 1994 r. w kaplicy Arcybiskupów Krakowskich. Został on zamknięty na etapie diecezjalnym 24 kwietnia 2001 r. w Kolegiacie Uniwersyteckiej św. Anny w Krakowie. Następny etap procesu toczyć się będzie w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Watykanie. Módlmy się o rychłą beatyfikację Sługi Bożego.

Autor tekstu jest postulatorem sprawy beatyfikacji bp. Jana Pietraszki.