Legenda głosi, że podczas burzy piorun uderzył w kamienny ołtarz pogański i rozbił go. Tak miała narodzić się nazwa miejscowości. Po łacinie "Fulmitnis Lapide", co tłumaczymy Kamień Rażony Piorunem. Po prostu: Rozbity Kamień. I tak nazywa się wioska położona na Wysoczyźnie Siedleckiej, leżąca na uboczu, wśród lasów i łanów zbóż, obficie obrodzonych tego lata. Wioska jest całkiem niewidoczna na mapie, ale gdy przejedziemy "kocimi łbami" i drogą polną, ujrzymy kościółek. Jego wystrój jest rokokowy, nie brak również elementów barokowych. Królują obrazy Trójcy Przenajświętszej, św. Józefa z Chrystusem i św. Antoniego. Namalował je pod koniec XIX wieku żydowski artysta, konwertyta.
Słusznie chwalimy się bazyliką Mariacką, katedrą na warszawskiej Starówce, św. Wojciechem w Gnieźnie, nie mówiąc o Jasnej Górze, gdyż jest to wielkość sama w sobie. Mamy jednak perełki kultury sakralnej, o których wie się niewiele. Świątynia w Rozbitym Kamieniu to niedawny przystanek w dziennikarskiej podróży. Kilka tygodni temu podziwiałem sanktuarium maryjne w Legnickim Polu. Trzeba pióra poety, aby oddać piękno tamtejszego baroku, prawie nienaruszonego przez historyczne zawieruchy. A przecież lista podobnych kościołów jest nieskończona: od Świnnic Warckich, skąd pochodzi św. Faustyna Kowalska, przez wieluński kościółek św. Mikołaja Sióstr Bernardynek, po kościoły romańskie na szlaku kujawsko-wielkopolskim, a przecież mamy jeszcze Podhale z drewnianymi zabytkami, a śląski gotyk! A barok! Ileż go na Podkarpaciu, a nawet na Mazowszu, jak choćby w Kobyłce, niedaleko stolicy. Mało znane świątynie, mało znane mieściny i wioski.
I obok tego - wielki świat. Tak zwany wielki. Np. trybuna partyjna oglądana w telewizyjnym okienku. Na jej tle rozbawiona młodzież (jak widać, nawet radość można kupić). Z trybuny płyną przedwyborcze obietnice i żółć pod adresem przeciwnika. "Wielki świat" oddycha w rytmie oszczerstw i kłótni. "Wielki świat" dla mieszkańców miasteczek, wiosek, miast większych i mniejszych jest niedostępny, jak z bajki. I może dlatego ulegamy obietnicom bez pokrycia. Dokonujemy wyborów, za które przyjdzie się za jakiś czas czerwienić ze wstydu.
"Wielki świat" wpadł na pomysł, aby wejść do naszych domów z "wielkim bratem". Na nic się zdają protesty. Same protesty nie mogą wiele zdziałać. Ani postawienie muru. Nie da się uciec od wyzwań. Nie da się schować głowy w piasek. Trzeba stawić im czoła. Szukać recepty, takich dróg, aby uratować w człowieku człowieczeństwo.
Wracam z Rozbitego Kamienia przez Łochów. Akurat podano do wiadomości, że mordercy z warszawskiego banku stąd pochodzą. Mieszkańcy kryją twarze przed dziennikarzem. Nie chcą uwierzyć, że bandyci urodzili się na ich ziemi. Jak więc uratować człowieka? Bez Boga się z pewnością nie da.