Kadencja Sejmu powoli zbliża się do końca, pomyślałem, że warto w kilku tekstach dokonać pewnych podsumowań politycznych, przypomnieć kilka ważnych ustaw czy działań. Będzie w tych tekstach trochę statystyki, porównań liczbowych, zasadniczo jednak skupię się na sprawach najbardziej charakterystycznych, a szczególnie na tym, czym ten Sejm różnił się od poprzednich.
Zacznę od czegoś, co w opinii starszych pracowników Kancelarii Sejmu nie należało do rzeczy zwyczajnych. Zaskoczeniem mianowicie była liczna grupa posłów uczęszczających na codzienną Mszę św. w kaplicy sejmowej, uczestniczących w comiesięcznych spotkaniach formacyjnych w kościele św. Aleksandra na Placu Trzech Krzyży w pobliżu Sejmu. Wyjaśnię od razu, że łączyło się to z aktywnością duszpasterstwa parlamentarzystów, czyli tych posłów, którzy razem z ks. inf. Henrykiem Chudkiem, ministrem Jerzym Góralem, a także kapelanami kaplicy sejmowej, najpierw ks. Stanisławem Kalinowskim, a obecnie - ks. Piotrem Pawlukiewiczem, inicjowali te spotkania. Cieszyły się one dużą frekwencją. Trzeba wszak pamiętać, że bardzo wielu posłów Akcji Wyborczej Solidarność wywodziło się z różnych ruchów katolickich, głównie ze Stowarzyszenia Rodzin Katolickich. Niektórzy dostali się do Sejmu z wyraźnym poparciem Radia Maryja, nic więc dziwnego, że obok zaangażowania w swoich partiach brali oni czynny udział w tym wszystkim, co służyło ich rozwojowi duchowemu czy pomagało pogłębić znajomość ustaw, nad którymi pracowali.
Tu można wspomnieć, że chrześcijańska postawa posłów dała znać o sobie od pierwszego posiedzenia Sejmu, kiedy to w sali plenarnej pojawił się krzyż. Przywieziony od Ołtarza Ojczyzny z Jasnej Góry i poświęcony na grobie sługi Bożego ks. Jerzego Popiełuszki przez Prymasa Polski - kard. Józefa Glempa, zawisł na centralnej ścianie, z prawej strony, wywołując protesty lewicy.
Przypomnę, że również w exposeM Premiera znalazło się nawiązanie do krzyża i chrześcijaństwa, a mianowicie zapewnienie, że jednym z ważnych zadań rządu będzie wzmocnienie świata wartości. Potwierdzeniem tego była szybka ratyfikacja konkordatu, kończąca haniebną polityczną grę SLD wokół tego znaczącego dla Polski aktu. Z innych działań wspierających świat wartości chrześcijańskich było odrzucenie weta Prezydenta zezwalającego na niekontrolowaną aborcję z przyczyn społecznych (grudzień 1997), wydanie uchwały w sprawie budowy w Warszawie świątyni Opatrzności Bożej (październik 1998), uchwalenie Roku Kardynała Stefana Wyszyńskiego (październik 2000) i wiele innych ustaw, uchwał oraz inicjatyw. Ośrodkiem podtrzymującym ten świat wartości w Sejmie, było właśnie wymienione duszpasterstwo parlamentarzystów, które organizowało comiesięczne dni skupienia, doroczne rekolekcje adwentowe i wielkopostne, wystawy o tematyce misyjnej czy papieskiej, a także pielgrzymki na Jasną Górę, jak również do Rzymu, z okazji Roku Jubileuszowego czy ostatnio do Lwowa na spotkanie z Ojcem Świętym. Z inicjatywy posłów z duszpasterstwa parlamentarzystów, z pomocą, oczywiście, Kancelarii Sejmu, znalazły się w głównym sejmowym holu dwie marmurowe tablice upamiętniające historyczną wizytę Jana Pawła II w polskim parlamencie.
Imponująco przedstawia się lista duchownych, którzy na zaproszenie duszpasterstwa parlamentarzystów wygłosili konferencje i rekolekcje dla posłów i senatorów. Są wśród nich następujący księża biskupi: Prymas Polski - kard. Józef Glemp (kazania podczas dwóch Mszy św. dla posłów w kościele św. Aleksandra, dwóch w archikatedrze św. Jana, jedno kazanie w kaplicy sejmowej oraz wykład na konferencji o kard. Wyszyńskim w Sejmie, nuncjusz apostolski - abp Józef Kowalczyk (kazania podczas trzech Mszy św.: w kościele św. Krzyża, w kościele Świętego Zbawiciela, w kaplicy sejmowej), abp Stanisław Nowak (czterokrotnie wygłaszał konferencje na temat moralności w polityce podczas dorocznej pielgrzymki parlamentarzystów 2 lutego na Jasną Górę), abp Marian Przykucki (kazanie na Mszy św. w kościele św. Aleksandra z okazji 10-lecia Senatu), bp Władysław Miziołek (kazanie podczas nabożeństwa dziękczynnego na XX-lecie pontyfikatu Jana Pawła II w sanktuarium Matki Bożej Tęskniącej w Warszawie Powsinie), bp Stanisław Gądecki (konferencja do posłów w kościele św. Aleksandra nt. Zjazd Gnieźnieński - jego współczesne znaczenie), bp Jan Kopiec (wykład pt. U progu Roku Wielkiego Jubileuszu), bp Stanisław Stefanek (wykład nt. Zapewnić człowiekowi życie bardziej ludzkie), bp Adam Lepa (dwukrotnie, konferencja o mediach na Jasnej Górze oraz wykład nt. Europa lęków i nadziei - w kościele św. Aleksandra), bp Piotr Skucha (rekolekcje wielkopostne 2000), bp Piotr Libera (wykład nt. Zadania Kościoła w Polsce u progu Trzeciego Tysiąclecia), bp Piotr Jarecki (wykład nt. Katolicy wobec wyborów), bp Jan Wątroba (kazanie podczas pielgrzymki na Jasną Górę 2001), bp Tadeusz Pikus (rekolekcje wielkopostne 2001).
Ponadto rekolekcje czy wykłady w ramach duszpasterstwa parlamentarzystów prowadzili księża profesorowie: Marek Starowieyski (rekolekcje wielkopostne 1998), Janusz Nagórny (rekolekcje wielkopostne 1999), Waldemar Chrostowski (wykład nt. Rozejście się dróg synagogi i Kościoła), Leon Dyczewski (wykład nt. Polityk a mass media), o. Jacek Salij (wykład nt. deklaracji Dominus Iesus), o. Jan Pach (konferencje podczas pielgrzymek parlamentarzystów na Jasną Górę oraz wykład nt. Maryjne posłannictwo Jasnej Góry w działalności kard. Stefana Wyszyńskiego), Piotr Pawlukiewicz (rekolekcje adwentowe 2000).
Już wspomniałem, że główną myślą, jaka przyświecała organizatorom tych spotkań, była z jednej strony - duchowa formacja posłów i senatorów, a z drugiej - pogłębienie problematyki ustaw pod kątem katolickiej nauki społecznej. Nie ukrywam, że chodziło również o umożliwienie Akcji Wyborczej Solidarność utworzenia partii prawicowej i chrześcijańskiej, co - jak się okazuje - było jedynie pobożnym życzeniem. Sądzę, że na skutek koalicji z Unią Wolności dokonano kompromisu politycznego, który odbił się ujemnie na wartościach, a w konsekwencji na dalszy plan zeszły sprawy Ojczyzny i godności człowieka. W tym kontekście ktoś zada pytanie: Czy Akcja Wyborcza Solidarność miała szansę utworzenia chrześcijańskiej partii i przeprowadzenia reform służących takiej opcji? Czy Unia Wolności, jako związek lewicowych liberałów, nie powstała po to, aby wszczepić w solidarnościowy ruch dogmat o nieograniczonej ludzkiej wolności, a tym samym rozbić drogę chrześcijańskich wartości? Albo inne pytanie: Czy Sojusz Lewicy Demokratycznej, sojusz barbarzyńskich cyników, dla których liczą się tylko pieniądze, władza i konsumpcja, pozwoliłby na umocnienie się w Polsce wartości chrześcijańskich?
Ta kadencja Sejmu była, może nie przez wszystkich Polaków do końca uświadomioną, śmiertelną walką o Polskę, o Boże rozumienie polityki, była może ostatnią próbą postawienia na pierwszym miejscu dobra Ojczyzny. Próbą ostatnią przed jakimś przesileniem, które musi nadejść. Oby ta walka, w dużej mierze przegrana przez układ prawicowy, zaowocowała bodaj częściowym dobrem w postaci odrodzenia się na nowo ludzi wiernych prawdzie i dobru.