Spór o dzieci nienarodzone w USA

W obszernym artykule w New York Times z 6 lipca Robert Pear omawia nową inicjatywę administracji prezydenta George´a W. Busha, mającą chronić życie dzieci nie narodzonych i zapewnić opiekę lekarską dla noworodków i ich matek. W Stanach Zjednoczonych wiele kobiet nie ma uprawnień do korzystania z publicznej pomocy lekarskiej dla siebie i dla swego przyszłego potomstwa. Projekt poprawy tego stanu rzeczy został opracowany w postaci memoriału Dennisa G. Smitha, dyrektora centrum pomocy medycznej, w ramach urzędu finansującego opiekę zdrowotną ( Health Care Financing Administration). W memoriale postuluje się udostępnienie tego rodzaju opieki medycznej przede wszystkim dla osób o niskich dochodach. (Za rodzinę o niskich dochodach uważa się w tym kontekście rodzinę, której miesięczny dochód nie przekracza 368 dolarów na osobę.)
Autor artykułu zwraca uwagę, że w Stanach Zjednoczonych ok. 43 milionów obywateli nie korzysta z ubezpieczenia zdrowotnego; z tego ok. 10 milionów stanowią dzieci. Niektórzy kongresmeni już wcześniej zwracali uwagę na stosunkowo wysoką śmiertelność niemowląt i matek przy porodach. Jest ona w USA najwyższa wśród krajów wysoko rozwiniętych.
Projekt Dennisa G. Smitha wywołał negatywne reakcje i protesty amerykańskich organizacji feministycznych. Wiceprzewodnicząca stowarzyszenia "Narodowe Partnerstwo Kobiet i Rodzin", popierającego prawo kobiet do dowolnego przerywania ciąży, Laurie Rubiner, oświadczyła, że próbuje się w ten sposób doprowadzić do uznania, że płód w łonie matki jest osobą ludzką. Feministki nie chcą się z tym zgodzić.

Poglądy Amerykanów na karę śmierci

W najnowszym biuletynie znanego instytutu badania opinii społecznej The Gallup Organization ukazał się artykuł jego redaktora naczelnego, Franka Newporta, podsumowujący wyniki ankiet na temat kary śmierci, przeprowadzonych w Stanach Zjednoczonych w okresie przed i po egzekucji terrorysty Timothy´ego McVeigha.
Na różnie sformułowane pytania w tej sprawie odpowiedzi były następujące:
- 65% respondentów popiera karę śmierci za morderstwo,
- 52% popiera karę śmierci jako alternatywę dla kary dożywocia bez szansy wyjścia kiedykolwiek na wolność,
- 82% uważało, że słuszne jest zastosowanie kary śmierci wobec McVeigha, który w zamachu bombowym zabił 168 niewinnych ludzi i sam przyznał się do dokonania tej zbrodni.
Autor zwraca uwagę na ważność poprawnego formułowania pytań w tego rodzaju ankietach, gdyż niewłaściwie postawione pytanie może spowodować zniekształcenie wyniku, czyli niezgodne z rzeczywistością odczytanie poglądów społeczeństwa na daną kwestię.
F. Newport przypomniał też, że instytut Gallupa urządza co pewien czas ankiety na temat kary śmierci, począwszy od 1930 r. Najniższy, jak dotąd, procent zwolenników kary śmierci (42%) ujawnił się w 1966 r., a najwyższy (80%) niedawno, w 1994 r. Zaznaczył wreszcie, iż osoby deklarujące się jako przeciwnicy kary śmierci w pewnych określonych przypadkach czynią wyjątek, opowiadając się za jej zastosowaniem. Tak właśnie było w sprawie McVeigha, którego zbrodnia i wina nie ulegały wątpliwości.

"Katastrofa dla sportu"

Takim tytułem opatrzył swój artykuł w Berliner Zeitung z 14 lipca Jens Weinreich. Autor porównuje w nim decyzję Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego o przyznaniu Pekinowi prawa do urządzenia Igrzysk w 2008 r. do postanowienia MKOl o Olimpiadzie w Berlinie w 1936 r. Odrzuca przy tym argument, którym niektórzy publicyści już zaczęli uzasadniać "uchwałę pekińską", że mianowicie obecność licznych cudzoziemskich sportowców, kibiców i dziennikarzy skłoni reżim komunistyczny w Chinach do przestrzegania praw człowieka i do złagodzenia represji wobec przeciwników politycznych i wyznawców zabronionych religii (m.in. katolicyzmu uznającego zwierzchność Papieża). Weinreich uważa, że będzie na odwrót: reżim chiński uzna, podobnie jak Hitler przed 65 laty, że świat pogodził się z jego poczynaniami i że wobec tego może zacząć pozwalać sobie na znacznie więcej. Autor przypomina, że stadiony sportowe w Chinach używane są nie tylko do zawodów, lecz i do publicznych rozstrzeliwań skazańców.
Co więcej - pisze dalej - Chiny także z czysto sportowego punktu widzenia nie nadają się na organizatora Igrzysk Olimpijskich. Podobnie jak niegdyś w ZSRR i w NRD, tak teraz w Chinach w dalszym ciągu stosuje się "hodowlę" rekordzistów za pomocą diety hormonalnej powodującej nienaturalny rozrost mięśni. Tacy zawodnicy przez kilka lat biją rekordy, ale niebawem stają się ludzkimi wrakami, niezdolnymi do normalnego życia.
O tym wszystkim łatwo zapomniano, ponieważ dzisiejsze Olimpiady stały się miejscem gigantycznej promocji i reklamy handlowej. Zaś Chiny z ich komunistyczną gospodarką rynkową i 1255 milionami ludności mają szansę stania się największym targowiskiem świata.