Wiarę Kościoła w wyniesieniu Maryi z ciałem i z duszą do chwały niebieskiej określił uroczyście jako dogmat Pius XII w samej połowie naszego stulecia (1950 r.). "Po wielokrotnym zanoszeniu modłów do Boga i wzywaniu światła Ducha Prawdy, na chwałę Wszechmogącego Boga, który okazał swą szczególną życzliwość Maryi Dziewicy, na chwałę Jego Syna, nieśmiertelnego zwycięzcy grzechu i śmierci, dla powiększenia chwały Jego dostojnej Matki oraz ku weselu i radości całego Kościoła, powagą Pana naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła i Naszą, ogłaszamy, orzekamy i określamy jako dogmat objawiony przez Pana Boga, że Niepokalana Matka Boga, Maryja zawsze Dziewica, po zakończeniu ziemskiego życia z duszą i ciałem została wzięta do chwały niebieskiej" (bulla Munificentissimus Deus z 1 listopada 1950 r.).
Z uwielbieniem ciała i duszy Maryi wiąże się jeszcze przywilej szczególnego miejsca w bogactwie królestwa niebieskiego. Od wieków też Kościół modlił się słowami antyfony: "Wywyższona jesteś, Święta Boża Rodzicielko, nad wszystkie chóry anielskie do królestwa niebieskiego".
Wniebowzięcie Maryi należy rozważać zawsze w najściślejszym związku z wywyższeniem Chrystusa przez Zmartwychwstanie i Wniebowstąpienie. Tymczasem Chrystus wstąpił do nieba, żeby zasiąść po prawicy Ojca i wstawiać się nieustannie za nami. Chrystus, napisze autor Listu do Hebrajczyków, wszedł raz na zawsze do świątyni nieba i tam będąc, wypełnia swe królewsko-kapłańskie funkcje wstawiając się za nami do Boga (por. Hbr 7, 24-25; 9, 24). Maryja, najściślej związana we wszystkim ze swoim Synem w Jego życiu, śmierci i zmartwychwstaniu, jest także z Nim i przy Nim w Jego modlitwie do Ojca za nami. Wyraża to Psalm 45, śpiewany dzisiaj tak uroczyście i radośnie: "Stoi Królowa po twojej prawicy", "Królowa w złocie z Ofiru stoi po twojej prawicy". Z Ofiru, położonego prawdopodobnie w Arabii lub na wschodnim wybrzeżu Afryki, sprowadzano złoto. Było ono w niezwykłej cenie i uchodziło za najszlachetniejsze. Maryja stojąca przed Bogiem w złocie z Ofiru to wielka Pani i Orędowniczka. Ona z takiej kondycji wstawia się za nami nieustannie. "Wyniesiona do niebieskiej chwały, otacza macierzyńską miłością Kościół pielgrzymujący. Broni go w niebezpieczeństwach, udziela mu pociechy w utrapieniach i wspomaga go w dążeniu do niebieskiej ojczyzny, aż nadejdzie pełen blasku dzień Pański" (Prefacja na Wniebowzięcie).
Wniebowzięta Maryja to Pośredniczka potężna, której słowo wstawiennicze liczy się u Boga. Czują to doskonale cieszący się łaską uczestnictwa w szczęściu Wniebowziętej Panienki pielgrzymi jasnogórscy i inni, którzy z taką ufnością wyciągają ręce w stronę Jej sanktuariów.
W wigilję Wniebowzięcia, w najtrudniejszych dniach Bitwy Warszawskiej, kiedy decydowały się losy Polski i Europy, ks. Ignacy Skorupka, kapelan Ochotniczej Legii Akademickiej, tuż przed śmiercią od kul Moskali, przepowiadał: "Jutro przyniesie nam zwycięstwo, bo Maryja, Matka Boża jest znami".
Przekonanie o wielkiej mocy wstawienniczego słowa Matki Bożej Wniebowziętej towarzyszy nam i dziś, pielgrzymom życia do wieczności przez polską ziemię. O stukających z taką determinacją do świętych bram Jasnej Góry poeta współczesny pisze:
Od lat
Dzień i noc u bram
Jasnej Góry klęczy
Kardynał Stefan.
Uczy nas wszystkich
Pokory i miłości.
Nauka to niełatwa,
Na kolanach poznana,
Dająca siłę tytana.
Wiedz,
Matko Jasnogórska:
Przed Tobą tylko
Naród klęczeć będzie!
Niechaj o tym wiedzą
wszyscy wszędzie

Emil Biela

Abp Stanisław Nowak - "Posłuszni prawdzie. Rozważania na tle drugich czytań mszalnych w cyklu C". Częstochowskie Wydawnictwo Archidiecezjalne "Regina Poloniae", Częstochowa 2000 (fragment).