Jeżeli czytamy Ewangelię nie tylko z uwagą, ale w duchu wiary w słowo Boże, stawiamy sobie pytanie, jakie słowo Jezusowe jest dla nas najważniejsze. Także w Ewangelii dzisiejszej możemy wskazać kilka takich zdań, jakby aforyzmów życiowych. Na tle uczty u faryzeusza Pan Jezus widzi inną Ucztę - w Domu swojego Ojca, w królestwie niebieskim. Tam decyduje nie to miejsce, które człowiek sobie wybiera w swojej wyobraźni, które mu podsuwa jego fantazja, a może jego konto w banku, tytuł naukowy lub polityczny, szybkie auto, którym jeździ, albo egzotyczna miejscowość, o jakiej marzy na czas urlopu. Przy stole w Domu Ojca Niebieskiego nie ma tych stopni hierarchii społecznej. Tam jest możliwe tylko takie miejsce, taki stopień chwały, jaki wysłużymy sobie, postępując według ducha tej Jego zachęty: "Uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem!". Tu przypomnijmy sobie jeszcze inne Jego słowa, wypowiedziane podczas Ostatniej Wieczerzy: "Niech się nie trwoży serce wasze. Wierzycie w Boga i we Mnie wierzcie. W domu Ojca mojego jest mieszkań wiele" (J 14, 1-2). I tam każde miejsce jest tak wspaniałe, że zbawionym każde z nich wydaje się pierwsze i najbardziej zaszczytne. Ale tu, na ziemi, trzeba często stawać przed Bogiem jak stworzenie przed swoim Stwórcą, jak muszka jednodniówka przed całą wiecznością, jak małe "nic" przed obejmującym cały wszechświat Bożym "Wszystko", jak dłużnik przed Wierzycielem, jak grzesznik przed samą Świętością. Nie lękajmy się tych porównań, które często rozważali święci Pańscy. Bo to jest miejsce każdego z nas. Wędrujemy po tej ziemi jak chromy utykający na obie nogi, jak niewidomy, który potrzebuje ręki drugiego człowieka, jak dziecko, które z ufnością tuli się do matki, do ojca. Dziś podczas uroczystych obiadów zaproszeni goście mają wyznaczone miejsca według ustalonej przez gospodarza listy. Ale i wtedy także mogą być nieporozumienia i wzajemne pretensje. Pan Jezus, wymieniając tych kilka zasad zachowania się podczas uczty, uczy nas przede wszystkim chrześcijańskiej pokory. To słowo nie jest dziś mile przyjmowane. Tym bardziej, że człowiek współczesny ma tak wielkie osiągnięcia na polu wiedzy i techniki. Mówimy: człowiek sięgnął gwiazd...
A równocześnie niepokoi nas dzisiejsze manipulowanie początkiem życia ludzkiej jednostki, a także jej kresem. Już przyzwyczailiśmy się do tej myśli, że energia atomowa w rękach człowieka może stać się narzędziem jego samounicestwienia. Im więcej pychy ludzkiej, tym większe jest to niebezpieczeństwo. Dlatego tak bardzo jest nam dziś potrzebna ta Jezusowa pokora i ta bezinteresowna miłość bliźniego, którą w szczególny sposób wyrażają Jezusowe rady, przede wszystkim te dotyczące zapraszania na różnego rodzaju uczty i przyjęcia: Nie zapraszaj zamożnych sąsiadów, zaproś ubogich, ułomnych, chromych i niewidomych, bo oni nie mają czym tobie się odwdzięczyć, a odpłatę otrzymasz przy zmartwychwstaniu - i twoim i tych zaproszonych.