Ps 47 [46*], 2-5. 7-8. 10

1. "Pan Najwyższy jest wielkim Królem nad całą ziemią!". To początkowe zawołanie powtarza się w różny sposób w Psalmie 47 [46], którego przed chwilą wysłuchaliśmy. Przyjmuje on postać hymnu na cześć Boga, który jest Panem wszechświata i historii: "Bóg jest Królem całej ziemi (...) Bóg króluje nad narodami" (Ps 47, 8-9). Ten hymn na cześć Pana, Króla wszechświata i ludzkości, podobnie jak inne tego rodzaju kompozycje występujące w Psałterzu (por. Ps 92; 95-98), zakłada atmosferę celebracji liturgicznej. Znajdujemy się zatem w centrum duchowym pieśni Izraela, która wznosi się ku niebu, wychodząc ze świątyni - miejsca, w którym nieskończony i wieczny Bóg objawia się i spotyka swój lud.
2. Będziemy śledzić tę radosną pieśń w jej fundamentalnych momentach, podobnych do dwóch fal, które zmierzają ku brzegom morza. Zmieniają się na sposób podobny do relacji między Izraelem a narodami. W pierwszej części Psalmu mamy relację panowania: Bóg "nam poddaje narody i ludy rzuca pod nasze stopy" (Ps 47, 4); natomiast w drugiej części jest relacja przyjaźni: "Połączyli się władcy narodów z ludem Boga Abrahama" (Ps 47, 10). Widoczny jest zatem wielki postęp.
W pierwszej części (por. Ps 47, 2-6) mówi się: "Wszystkie narody, klaskajcie w dłonie, wykrzykujcie Bogu radosnym głosem!". W centrum tej świątecznej pochwały znajduje się radosna postać najwyższego Pana, któremu przypisane są trzy wzniosłe tytuły: "najwyższy, wielki i straszliwy" (Ps 47, 3). Wychwalają one Bożą transcendencję, absolutny prymat w bycie i wszechmoc. Również zmartwychwstały Chrystus zawoła: " Dana Mi jest wszelka władza w niebie i na ziemi" (Mt 28, 18).
3. W uniwersalnym panowaniu Boga nad wszystkimi narodami ziemi modlący się świadczy o Jego szczególnej obecności w Izraelu, w ludzie Bożego wybrania, "umiłowanego", w dziedzictwie najcenniejszym i miłym Panu (por. Ps 47, 5). Izrael czuje się więc podmiotem szczególnej miłości Boga, która objawiła się w zwycięstwie odniesionym nad wrogimi narodami. Obecność Arki Przymierza w wojsku Izraela podczas walki zapewniała pomoc Boga; po zwycięstwie Arka była wnoszona na górę Syjon (por. Ps 68, 19) i wszyscy wołali: "Wstąpił Bóg wśród radosnych okrzyków, Pan przy dźwięku trąby" (Ps 47, 6).
4. Drugą część Psalmu (por. Ps 47, 7-10) otwiera inna fala pochwały i świątecznego śpiewu: "Śpiewajcie naszemu Bogu, śpiewajcie; śpiewajcie Królowi naszemu, śpiewajcie (...) hymn zaśpiewajcie!" ( Ps 47, 7-8). Również teraz wielbi się Pana, który zasiada na tronie w pełni swej królewskości. Ten królewski tron określony jest jako " święty", gdyż niemożliwe jest, by zbliżył się do niego człowiek ograniczony i grzeszny. Jednakże tronem niebieskim jest również Arka Przymierza, obecna w najświętszej części świątyni na Syjonie. W ten sposób transcendentny i daleki Bóg, święty i nieskończony, staje się bliski swym stworzeniom, dostosowując się do przestrzeni i czasu (por. 1 Krl 8, 27. 30).
5. Psalm kończy się zaskakującą uwagą, która jest uniwersalistycznym otwarciem: "Połączyli się władcy narodów z ludem Boga Abrahama" ( Ps 47, 10). Odwołuje się do Abrahama, patriarchy, który jest u korzenia nie tylko Izraela, ale również innych narodów. Ludowi wybranemu, który od niego pochodzi, powierzona jest misja skupiania wokół Pana wszystkich narodów i wszystkich kultur, gdyż On jest Bogiem całej ludzkości. Zgromadzą się zatem na Syjonie ludy ze wschodu i zachodu, aby spotkać tego Króla pokoju i miłości, jedności i braterstwa (por. Mt 8, 11). Narody wrogie sobie otrzymają, jak oczekiwał prorok Izajasz, zaproszenie od porzucenia broni i do życia razem pod panowaniem jedynego Boga, pod rządami sprawiedliwości i pokoju (Iz 2, 2-5). Oczy wszystkich będą utkwione w nowym Jeruzalem, dokąd Pan "zstępuje", aby objawić się w chwale swego Bóstwa. Będzie to "wielki tłum, którego nie mógł nikt policzyć, z każdego narodu i wszystkich pokoleń, ludów i języków. Wszyscy wołają donośnym głosem: ´Zbawienie u Boga naszego, Zasiadającego na tronie i u Baranka´ (Ap 7, 9. 10).
6. List do Efezjan widzi realizację tego proroctwa w tajemnicy Chrystusa Odkupiciela, gdy stwierdza, zwracając się do chrześcijan, którzy nie pochodzili z judaizmu: "Pamiętajcie, że niegdyś wy - poganie co do ciała (...) - w owym czasie byliście poza Chrystusem, obcy względem społeczności Izraela i bez udziału w przymierzach obietnicy, nie mający nadziei ani Boga na tym świecie. Ale teraz w Chrystusie Jezusie wy, którzy niegdyś byliście daleko, staliście się bliscy przez krew Chrystusa. On bowiem jest naszym pokojem. On, który obie części ludzkości uczynił jednością, bo zburzył rozdzielający ją mur - wrogość" (Ef 2, 11-14).
W Chrystusie zatem królewskość Boga, wychwalana w naszym Psalmie, spełniła się na ziemi wobec wszystkich ludów. Tak komentuje tę tajemnicę homilia anonimowego autora z VIII wieku: "Do przyjścia Mesjasza, który jest nadzieją narodów, ludy pogańskie nie adorowały Boga i nie wiedziały, kim On jest. Dopóki Mesjasz ich nie odkupił, Bóg nie królował nad narodami przez ich posłuszeństwo oraz ich kult. Teraz natomiast Bóg, dzięki swemu Słowu i swemu Duchowi, króluje nad nimi, gdyż ich wybawił z błędu i uczynił ich swymi przyjaciółmi" ( Anonimowy Palestyńczyk, Omelia arabo-cristiana dell´VIII secolo, Rzym 1994, s. 100).

Z języka włoskiego tłumaczył o. Jan Pach - paulin