Już od co najmniej 500 lat znana jest w Polsce prawda ujęta przez A. F. Modrzewskiego w słowach: "Takie będą Rzeczypospolite, jakie młodzieży chowanie".
Współczesne autorytety potwierdzają ciągłą aktualność tej maksymy, podkreślając przy tym niezastąpioną rolę rodziny w wychowaniu. Szczególną zasługę rodziny i rodziców w wychowaniu podnosił Ojciec Święty podczas ostatniej pielgrzymki do ojczystej ziemi. Ze stanowczością przestrzegał: "Różne ideologie pragną nas dziś przekonać, że świat mógłby się obejść bez rodziny, a nawet bez matki (...). Zamach na rodzinę rodzi obawy o moralny upadek, jaki mógłby pociągnąć ludzkość ku klęsce, której pierwszą ofiarą padłby właśnie człowiek".
W encyklice Laborem exercens Ojciec Święty podkreśla, że należy się starać o społeczne dowartościowanie zadań macierzyńskich, trudu, jaki jest z tym związany, troski, miłości i uczucia - których potrzebuje od matki rodzina.
Współczesne autorytety naukowe w dziedzinie psychologii mówią, że bezpośrednio bliski kontakt dziecka z rodzicami, szczególnie z matką, decyduje o rozwoju dziecka oraz o jego postawie w dorosłym życiu. Wychowanie w rodzinie jest więc najskuteczniejsze.
Polsce potrzeba ludzi uczciwych, pracowitych, oszczędnych, umiejących żyć z innymi i dla innych. Te cnoty można wynieść tylko z domu rodzinnego. Nie nauczy ich najlepszy nawet żłobek, przedszkole, a nawet szkoła, gdyż tego nie da się nauczyć werbalnie, nakazem w stylu: "powinieneś być pracowity, oszczędny, uczciwy itp." Najnowsze badania psychologów mówią, że aby z Jasia wyrósł uczciwy, pracowity, oszczędny, przygotowany do życia w najbliższej wspólnocie, a później społeczeństwie - Jan, trzeba, aby wzrastał on w odpowiednim środowisku, w którym czuje się bezpiecznie, w pełni akceptowany, z którym się identyfikuje i uznaje jego autorytety.
Takim najodpowiedniejszym środowiskiem jest rodzina. Właśnie w rodzinie, przy boku matki, serdecznej i z oddaniem podchodzącej do domowych obowiązków, zdolnej do poświęceń, pod bezpośrednim wpływem autorytetu ojca - pracowitego, uczciwego, wiernego zasadom, odpowiedzialnego za rodzinę - także w relacji z rodzeństwem, z którym trzeba się umieć dzielić i uczyć się współżyć - najlepiej dokonuje się wielka tajemnica dojrzewania pełnej, zintegrowanej osobowości.
Jeżeli w rozwoju człowieka zabraknie tego etapu, wchodzi on w dorosłe życie okaleczony, niezdolny do tworzenia szczęśliwej własnej rodziny, niedostosowany społecznie, nie umiejący współżyć z innymi, pełen kompleksów, które rekompensuje agresją i skłonnością do zachowań patologicznych.
Tych pęknięć w osobowości nie da się nadrobić w późniejszym okresie rozwoju osobowego, nawet drogą wprowadzenia do zreformowanej szkoły zadań wychowawczych, a tym bardziej resocjalizacją w domach poprawczych lub przez zaostrzenie kodeksu karnego w stosunku do 15-letnich przestępców.
Najwłaściwszym środowiskiem wychowawczym, przynoszącym najlepsze efekty jest rodzina. Poza tym wychowanie w rodzinie jest najtańsze. Do jednego dziecka w żłobku samorządy dokładają średnio 1800 zł miesięcznie, a do jednego dziecka w przedszkolu - średnio 1000 zł miesięcznie. Jeszcze droższe są domy dziecka, domy poprawcze i więzienia. Utrzymywanie tych instytucji jest konieczne, gdy państwo nie prowadzi polityki prorodzinnej.
Ważnym elementem tej polityki jest prowadzenie szerokiej informacji mówiącej o tym, że dzieci są dobrem wspólnym, są najcenniejszym kapitałem, w który warto inwestować, ponieważ jest to najpewniejsza inwestycja, która po latach zaowocuje społeczeństwem zdolnym do konkurowania z innymi narodami, do tworzenia wzrostu gospodarczego, tworzenia kultury i odciskającego swój ślad na życiu Europy.
Droga do przyszłości prowadzi przez rodzinę, taką, w której dzieci wychowują się pod bezpośrednią opieką matki.
Trzeba jednak stworzyć kobietom - matkom takie warunki, aby bez szkody dla budżetu rodzinnego i dla swej przyszłej emerytury mogły w okresie, gdy dzieci są małe, zająć się ich wychowaniem.
Pierwszym krokiem ku takiemu rozwiązaniu był projekt ustawy "O świadczeniu wychowawczym z tytułu opieki, pielęgnacji i wychowania dzieci", przygotowany w zespole posłów PPChD, a poparty przez posłów AWS. Projekt ten zakłada, że świadczenie wychowawcze to wynagrodzenie równe płacy minimalnej, które otrzymywałby rodzic ( matka lub ojciec), jeżeli: wychowuje co najmniej troje dzieci (z tym że najmłodsze nie ukończyło 6. roku życia) lub wychowuje dziecko niepełnosprawne do 16. roku życia i nie pracuje poza domem oraz nie korzysta z usług żłobka. Świadczeniobiorca miałby również opłacane ubezpieczenie emerytalne i rentowe.
Z przeprowadzonych szacunków wynika, że świadczenie, równe płacy minimalnej i wypłacane każdego miesiąca, w pierwszym roku funkcjonowania ustawy pobierałoby 200 tys. rodziców. Można przyjąć, że jest to 200 tys. nowych miejsc pracy i jednocześnie zwolnienie 100 tys. miejsc pracy przez tych rodziców (matki), którzy zrezygnowaliby z pracy na rzecz świadczenia wychowawczego.
Niestety, tym razem nie udało się chrześcijańskim demokratom przekonać zarówno liberalnej części rządu, jaki parlamentu o potrzebie tej ustawy, która miała być propozycją swoistego rodzaju świadczenia wzajemnego: rodzina dawałaby Polsce dobrego obywatela, a państwo w zamian za to przyznałoby świadczenie, które byłoby rodzajem ekwiwalentu za pracę, której nikt nie jest w stanie wykonać lepiej niż matka.
Na razie wyrok na rodzinie jest ciągle wykonywany. Jednym z najgroźniejszych etapów jest wyprowadzenie matki z domu. Czy ockniemy się w porę?