Wielki Jubileusz karmelitański, związany z przyjęciem przed 750 laty przez św. Szymona Stocka od Matki Bożej szkaplerza, miał swoją wymowę nie tylko, jak sądzę, w kontekście góry Karmel (gdzie prorok Eliasz bezpardonowo rozprawił się z kapłanami Baala), ale też na parterze zamieszkiwanej przeze mnie kamienicy, gdzie wydarzył się fakt następujący: Otóż Piotrek, który tam mieszkał od kilku lat i znany był reszcie mieszkańców owej kamienicy, zabrany został nagle do szpitala Bonifratrów w Krakowie, prawdopodobnie z powodu używania narkotyków. Miałem ciągle przed oczami widok chłopaka w stanie permanentnego odurzenia, wynikającego z wąchania rozpuszczalników (najniższa forma narkotycznego uzależnienia). Nie od razu zareagowałem na tę wiadomość. Niebawem jednak zostałem wprowadzony w plan Bożej Opatrzności względem nadchodzących wydarzeń. Miało to miejsce w dniu Matki Bożej z góry Karmel, zwanej powszechnie Szkaplerzną, przypadającym 16 lipca. Właśnie tego dnia otrzymałem od ojca prowincjała Karmelitów szkaplerz, który zamierzałem podarować znajomemu kapłanowi - ks. Wojciechowi. Nie wiedziałem wówczas jeszcze, że szkaplerz zostanie przekazany innej osobie, a będzie nią umierający w szpitalu Piotrek.
Mój przyjaciel Piotr, powiadomiony o wydarzeniu, pojechał natychmiast po ks. Wojciecha i udaliśmy się razem do szpitala na oddział intensywnej terapii. Do reanimowanego Piotrka dopuszczono jedynie kapłana, a ja całe wydarzenie obserwowałem przez szybę. Z powodu późnej pory kapłan nie przyniósł ze sobą olejów świętych w celu udzielenia sakramentu ostatniego namaszczenia, podszedł jednak do chłopca, nałożył na jego szyję szkaplerz, podniósł wysoko rękę, udzielając mu rozgrzeszenia. Niebawem pojawił się kapelan szpitala - o. Benedykt, który udzielił choremu ostatniego namaszczenia.
Opowiedzianą historię uznałem za wyraźny cud - cud Bożego Miłosierdzia, które zadziałało przez szkaplerz karmelitański w roku jego jubileuszu. Wierzę, że zanoszona przez wiele lat modlitwa za młodego narkomana odegrała skuteczną rolę w momencie najbardziej krytycznym dla człowieka - przejścia przez bramę śmierci. Szkaplerz karmelitański, będący wszak płaszczem Matki Bożej Ucieczki Grzeszników, okazał się razem z łaską chrztu św. wyrazem Miłosierdzia Bożego dla tego biednego człowieka w godzinie jego śmierci.
Pomimo tragicznego losu, jaki był udziałem tego chłopca, przechowywał on w swoim sercu jako największy skarb wspomnienie, że był na rękach Ojca Świętego w Krakowie na Skałce w czasie spotkania z młodzieżą w 1979 r. To krótkie życie zamknęło się niejako w klamrze - z rąk Ojca Świętego do rąk Ojca Niebieskiego.