Kościół w Piechowicach ufundowała arystokratka, która mogła mieć u stóp cały świat, a wybrała klasztor ubogich sióstr franciszkanek. Mowa o hrabiance Fredinie von Schaffgotsch z Cieplic Śląskich. Herb Schaffgotschów widnieje do dzisiaj na stallach w piechowickim kościele. Jednym z jego głównych elementów jest owca - znak rozpoznawczy Schaffgotschów. A ród był to znamienity - spokrewniony z samymi Piastami. Ufundowali wiele świątyń. Wystarczy wspomnieć choćby kaplicę św. Wawrzyńca na Śnieżce oraz kaplicę św. Anny w Sosnówce Górnej, pod ołtarzem której tryska źródełko uznawane za cudowne (jego woda jest niskoradoczynna) . Schaffgotschowie pilnowali, by dzban tej wody trafiał codziennie na ich stół - zajmował się tym specjalny posłaniec. Sami rezydowali w pięknym pałacu w Cieplicach Śląskich, w którym jest obecnie filia Politechniki Wrocławskiej. Po ich rodowym muzeum i archiwum w Cieplicach zostało już niewiele - z części zbiorów ornitologicznych utworzono Muzeum Przyrodnicze w cieplickim parku. Resztę po 1945 r. rozparcelowano do innych muzeów, rozszabrowano lub zniszczono.

O tym, jak doszło do ufundowania kościoła w Piechowicach, wie nawet niewielu mieszkańców tej miejscowości, bo przewodniki o tym milczą. Więcej dowiedzieć się można z kronik parafii w Sobieszowie, do której przynależeli mieszkańcy Piechowic.

Pierwsi w Piechowicach zbudowali kościół protestanci. Był rok 1742. Przy kościele powstała od razu szkoła, do której zaczęli posyłać dzieci także katolicy. Religii uczył ich sobieszowski proboszcz. Nie była to najzręczniejsza sytuacja, tym bardziej, że katolików przybywało. W 1892 r. katolicką szkołę w Piechowicach ufundował osobiście kard. Jerzy Kopp - książę metropolita wrocławski. Zaczęło uczęszczać do niej 70 dzieci, które uczył Bertold Koenig, ale krótko, bo w 1905 r. umarł. Zastąpił go wówczas sobieszowski proboszcz, a potem wikary. Ciągle brakowało jednak w Piechowicach katolickiej świątyni.

Mieszkańcy musieli jeździć na Msze św. aż do Sobieszowa. Obecnie nie wydaje się to daleko, ale dawniej była to cała wyprawa. Z pomocą przyszła Schaffgotschówna - franciszkanka z klasztoru św. Maurycego w Monastyrze w Westfalii, która w 1902 r. ufundowała kapitał na budowę kaplicy w Piechowicach. Sporą sumę dołożył do tego jej brat - hrabia Fryderyk, który nie poskąpił grosza także na wystrój świątyni. Dzięki temu do dzisiaj jej wnętrze oświetlają wspaniałe kryształowe żyrandole z hut Schaffgotschów. Jest to jednak nie kaplica, a spory kościół. Pieniędzy wystarczyło też na plebanię.

Neoromański styl obu budowli znakomicie wpisał się w górski krajobraz Piechowic, w czym zasługa berlińskiego architekta Seiberta. Budowa przebiegała w iście ekspresowym tempie. Kamień węgielny położono 1 listopada 1909 r., a już 18 października 1910 r. ukończono budowę wieży, na którą 22 listopada 1910 r. wciągnięto dwa dzwony, poświęcone św. Antoniemu i Najświętszej Maryi Pannie. Rok później zakończono wyposażanie kościoła, który liczy ok. 300 miejsc. W centrum stanął neoromański ołtarz z figurą św. Antoniego - patrona świątyni. W oknach zamontowano witraże figuralne.

Kościół poświęcił 14 listopada 1911 r. ks. Forche z Jeleniej Góry. Odtąd Piechowice, podległe dotąd parafii w Sobieszowie, stały się jej kuratelą. Samodzielną parafię ustanowiono tutaj w 1945 r. Ostatni okres zapisał się w kronikach parafialnych licznymi remontami, które przeprowadził ks. kan. Zdzisław Olszewski, proboszcz Piechowic od 1989 r. Naprawiono m.in. mechanizm dzwonów, założono kuranty, zreperowano dach, wymalowano cały kościół, założono w nim centralne ogrzewanie. Prace poświęcone zostały 2 marca 2000 r. przez bp. Tadeusza Rybaka.

Piechowicki kościół służy obecnie także licznym grupom młodzieżowym, zatrzymującym się w domu turystyczno-pielgrzymkowym, zbudowanym przez obecnego proboszcza obok kościoła. W pobliżu jest ponadto dom rekolekcyjny Caritas Diecezji Legnickiej. Kościół otwierany jest nawet w nocy na adorację. Fundatorka byłaby zadowolona.