Chodzę z tacą.
Otrzymuję co łaska
i mówię: Bóg zapłać.
Żyję z jałmużny,
żyję z tego, co mi ludzie dadzą.
Przykro jest, gdy ci, którzy nic nie dają,
ubliżają i posądzają, i osądzają,
że ja za chodzenie z tacami
nie pójdę do nieba.
Nie wiem, co przeżywa
prawdziwy żebrak.
Znam opowiadanie
o dziadach żebrakach,
którzy uzbierali przez życie
sporą fortunę. Śmierć ją ujawniła.
Są żebractwa zawodowe,
są przemyślane, wymyślne, oszukańcze.
Są żebractwa dowcipne,
a te i świętym się zdarzały.
Nasz święty Brat Albert - Adam Chmielowski,
był od Powstania z drewnianą nogą.
Biedę mieli w Paryżu ci nasi
Chełmońscy, Gierymscy. Na kawę nie było.
Chmielowski, kuternoga,
podszedł do dorożkarza,
aby ten za darmo podwiózł go do domu.
Dorożkarz, chcąc pozbyć się natręta,
podciął konia, ale Chmielowski podłożył
drewnianą nogę, przewrócił się i w krzyk.
Dorożkarz, chcąc załagodzić sprawę,
dał poszkodowanemu kilka franków,
a to wystarczyło na kawę dla akademików.
Takie żebractwo to radosne zajęcie.
Są jednak wzruszające prośby
matki z dzieckiem, wzruszające
tabliczki na piersiach kalekich dzieci.
W czasach mego dzieciństwa
codziennie przechodziło kilku,
nawet kilkunastu żebraków.
Mieli w torbie dużo starego chleba.
Może to mania żebracza?
Pan Jezus powiedział, że
ubogich zawsze mieć będziemy.
Nie można naprawdę rozwiązać
tego problemu? Widocznie nie,
skoro nawet bogate państwa
mają żebraków, i to dużo.
Może to tak się będą kształtować
społeczeństwa: Bogacze i Łazarze?
Ja wiem, że Pana Jezusowe zdanie:
Ubogich zawsze mieć będziecie
nie jest zdaniem dla ekonomistów,
socjologów czy polityków.
Jest to zdanie dla nas, wierzących
Chrystusowi. Żebracy będą mi zawsze
robić rachunek sumienia:
Nie za dużo masz butów, koszul, ubrań
czy chleba? Mole ci to zjedzą.
Muszę to wymienić na dobro,
którego mole nie psują
i złodziej nie ukradnie.
Nie odpędzę nigdy żebraka,
bo jeśli jednym spośród nich
jest Chrystus?
To co ja powiem, gdy do Niego przyjdę?
Boję się, aby On nie powiedział:
Nie znam was.
I powie Święta Kunegunda:
Jak pan teraz wyglunda?