WACŁAW GRZYBOWSKI: - Czy 50-lecie wadowickiej matury obchodziliście również w Watykanie?

EUGENIUSZ MRÓZ: - "Jubileusz" 50-lecia naszej matury obchodziliśmy skromnie w Wadowicach w maju 1988 r. Na "poprawiny" Lolek zaprosił nas do siebie, nad Tybr, na Wzgórze Watykańskie. Przez osiem dni - od 29 listopada do 5 grudnia - byliśmy jego gośćmi. Ozdobą naszego zjazdu były "trzy gracje": Danka Pukłówna-Gruszczyńska z Warszawy, Halina Królikiewiczówna-Kwiatkowska z Krakowa i Kazia Żakówna-Uchyło z Bielska (odeszła na zawsze w 1995 r.). W latach 1935-38 kreowały one wraz z Lolkiem główne role w amatorskim teatrze międzyszkolnym. Lolek nie tylko był głównym aktorem w wystawianych dziełach naszych wspaniałych klasyków i greckich dramaturgów, ale również - przy współdziałaniu polonistów: Kazimierza Forysia i Mieczysława Kotlarczyka - z pasją, pełnym zaangażowaniem sprawował funkcję reżysera i scenografa.
Otoczeni troskliwą opieką sióstr zakonnych Ośrodka dla Pielgrzymów Polskich "Corda Cordi" i jego niestrudzonego, wielce zasłużonego dyrektora - o. Konrada Hejmo, dominikana, gościliśmy w progach tej jakże cennej, patriotycznej placówki przy via Pfeiffer 13.
Już w drugim dniu pobytu w Wiecznym Mieście doszło do spotkania z Janem Pawłem II. W Auli Pawła VI, wypełnionej po brzegi pielgrzymami różnych narodowości, Papież powitał nas serdecznie, wspominając 50-lecie wadowickiej matury. W tej też Auli w sobotni wieczór wzięliśmy udział we wspaniałym koncercie Chóru i Orkiestry Filharmonii Krakowskiej.
W czasie naszych kilkudniowych koleżeńskich spotkań u Lolka, na jego "wielkim probostwie" w Watykanie, staraliśmymy się chociaż pobieżnie zwiedzić niektóre najcenniejsze obiekty starożytnego Rzymu. Naszym wspaniałym cicerone był o. Jan Piekarski, redemptorysta. Nie tylko oprowadzał nas po zabytkach, ale barwnie opowiadał wiele ciekawostek i anegdot związanych z Wiecznym Miastem.
A jesteśmy szczególnymi odbiorcami, gdyż przez wiele lat ucząc się w wadowickim gimnazjum łaciny i greki, poznawaliśmy źródła kolebek naszej europejskiej cywilizacji i kultury. Dziś, z perspektywy minionych dziesiątków lat, doceniamy wartość tych studiów zarówno ze względu na opanowanie języków, jak i znajomość historii, sztuki, filozofii starożytnej Grecji i Rzymu. Z filozoficznych szkół greckich i rzymskich, pogańskich przecież, uczyliśmy się powszechności, nieprzemijających wartości dobra, piękna, prawdy.

- Jakie budowle wywarły na Was największe wrażenie?

- Niewątpliwie Bazylika i Plac św. Piotra, gdzie zatrzymaliśmy się dłużej. Wkroczyliśmy na terytorium Państwa Watykańskiego.
Stato della CittaO del Vaticano - państwo powstałe 11 lutego 1929 r. na mocy traktatów laterańskich, siedziba głowy Kościoła katolickiego, biskupa Rzymu, to wspaniały kompleks architektoniczny epoki renesansu, o powierzchni zaledwie 0,44 km2, z ok. tysiącem mieszkańców. Chociaż Watykan jest najmniejszym państwem na świecie, ma nie tylko rząd, prawo, administrację, flagę, hymn, ale też własną gwardię papieską, dla której umundurowanie zaprojektował sam Michał Anioł Buonarroti, pocztę, rozgłośnię radiową, stację telewizyjną, drukarnię, wydawnictwo.
Bazylika św. Piotra. Stoi w miejscu męczeństwa św. Piotra, arcydzieło architektury renesansu, reprezentacyjna świątynia papieży, najsłynniejsza świątynia chrześcijańska, zbudowana na miejscu bazyliki starochrześcijańskiej. Z frontowego balkonu - loggii della Benedizioni w pamiętnym dniu 16 października 1978 r. całemu światu obwieszczono uroczyście, że kolejnym papieżem został nie tak, jak to było przez wieki - Włoch, ale człowiek z dalekiego kraju, zza żelaznej kurtyny - Polak Karol Wojtyła, Lux ex Oriente. Z tego balkonu Papież przekazuje też zawsze błogosławieństwo Urbi et Orbi.
Zwiedzając Bazylikę, szczególnych wzruszeń doznaliśmy, spoglądając na ołtarz papieski. Prosta marmurowa płyta ołtarzowa pod baldachimem Berniniego, tzn. confessio, nad kryptą, w której - według przekazów - pochowany jest św. Piotr. Dalej - Pieta - pełna ekspresji rzeźba z marmuru, ukończona w 1499 r., kiedy Michał Anioł miał niespełna 25 lat.
Z o. Janem zwiedzaliśmy też groty watykańskie, pełne krypt. W tzw. kaplicy polskiej, z wizerunkiem Matki Bożej Częstochowskiej, wśród polskich orłów i płaskorzeźb świętych polskich na ścianach bocznych, łączyliśmy się w modlitwie z ojczystym krajem, słaliśmy najlepsze myśli naszym rodzinom, pozostałym kolegom i tym, którzy wyprzedzili nas w drodze do wieczności. Byliśmy też w Muzeach Watykańskich i w ogrodach papieskich.
Następnego dnia - w niedzielę 4 grudnia był pożegnalny obiad i rozstanie z Janem Pawłem II.

CDN.