Czy pamiętacie jeszcze sierpniowe noce, kiedy obserwowaliśmy szczyt najładniejszego roju meteorów - Perseidów? Minęły dwa miesiące, a na naszym nocnym niebie znów obserwujemy "spadające gwiazdy". Są to Orionidy, których najwięcej widzimy zawsze około 21 października. Orionidów jest zazwyczaj mniej niż Perseidów, bowiem średnio na godzinę naliczymy ich zaledwie około piętnastu. Wydaje się, że wszystkie meteory nadlatują z jednego wspólnego punktu nieba, zwanego radiantem roju. Taki punkt dla Orionidów znajduje się w gwiazdozbiorze Oriona, który wschodzi teraz przed północą (szukamy go nisko nad południowo-wschodnim horyzontem). Roje meteorów zawsze najlepiej obserwować jednak długo po północy. Usiądźmy więc wtedy wygodnie, znajdźmy gwiazdozbiór Oriona i liczmy te spadające gwiazdy.
Meteoroidy są niewielkimi kawałkami skał lub nawet ziaren pyłu, których bardzo dużo krąży pomiędzy planetami. Wpadają one w naszą atmosferę z olbrzymią prędkością, a dzięki tarciu rozgrzewają się cząsteczki atmosfery i wskutek tego zaczynają świecić. Na niebie widzimy więc tylko świecący ślad takiego niewielkiego obiektu i nazywamy go wówczas meteorem. Najczęściej tarcie powietrza spala te malutkie cząstki, jeszcze zanim spadną na Ziemię. Ale jeżeli jakiemuś meteoroidowi uda się spaść na jej powierzchnię, wówczas nazywamy go meteorytem. O znanych dużych meteorytach pisałem w sierpniu, np. na pustyni Arizony, czy w Quebeck w Kanadzie. Największy z dotychczas znalezionych meteorytów, Hoba West, waży aż 66 ton. Leży on do dzisiaj w południowo-zachodniej Afryce, dokładnie tam, gdzie kiedyś spadł. Ale nie martwmy się, takie olbrzymy to prawdziwa rzadkość, więc naprawdę nic nam nie grozi.
Komety, przechodząc obok Słońca, rozsiewają cząsteczki pyłu. W końcu wzdłuż orbity komety ciągnie się cały warkocz takiego pyłu, tworząc właśnie rój meteorów. Jeśli przecina ona ziemską orbitę, każdego roku i w tym samym czasie Ziemia przechodzi przez tę chmurę pyłu, a my obserwujemy na niebie coroczne wspaniałe widowisko. W czasie swej wędrówki wokół Słońca atmosfera Ziemi pochłania rocznie aż 1000 ton skał i pyłu z kosmosu!
A co jeszcze ciekawego na niebie? Godzinę po zachodzie Słońca obserwujemy czerwoną planetę Mars. W poniedziałek pięknie sąsiadować on będzie z sierpem Księżyca. Już we wtorek Księżyc znajdzie się tuż przy Marsie. W środę Srebrny Glob zacznie się oddalać od tej planety, świecąc przy Neptunie. Planety Neptun i Uran wraz z Marsem ustawione są w jednej linii. Jednak aby je dostrzec, przydałaby się choćby lunetka i oczywiście bezksiężycowa noc. Późnym wieczorem wraz z gwiazdozbiorem Byka wschodzi piękna planeta Saturn, która wraz z gwiazdą Aldebaran wędrować będzie po niebie aż do rana. Przed północą na tle konstelacji Bliźniąt wschodzi też jasny Jowisz. W tej części nieba rozpoznajemy jasną Capellę w Woźnicy, zaś dalej w Drodze Mlecznej - Perseusza i Kasjopeę. Po drugiej stronie nieboskłonu znany nam Krzyż Północy, czyli gwiazdozbiór Łabędzia. Kształt krzyża widzimy wyraźnie, ustawiając się przodem w stronę zachodu. W tej konstelacji najjaśniej świeci Deneb, tworzący wraz z pobliską Wegą ( w Lutni) oraz Altairem (w Orle) zachodzący Trójkąt Letni. Ustawiając się jeszcze dalej w stronę zachodu rozpoznajemy gwiazdozbiór Herkulesa, jasną Perłę w Koronie Północnej, oraz właśnie zachodzącą olbrzymią konstelację Wolarza ze świecącym na czerwono Arkturem. Na południowo-wschodnim niebie Ryby i wielki Pegaz. Pod Herkulesem znajdziemy dużą konstelację Wężownika, wokół której wije się, podzielony przez niego na dwie części, Wąż. Ogon leży w Drodze Mlecznej przy równiku niebieskim, niedaleko jasnej gwiazdy Altair. Grzbiet i głowa wznoszą się zaś do góry ku Koronie Północnej. Jasna pomarańczowa gwiazda Unukalhai wyznacza grzbiet węża. Jest to gwiazda podwójna, odległa o 105 lat świetlnych.