Ludzie niskiego wzrostu przeżywają czasem stres. Jest im trudno uwierzyć, że mogą być wielcy duchem, że w życiu mogą wiele osiągnąć. Nasz dzisiejszy Zacheusz albo takich stresów - kompleksów nie doświadczał, albo przezwyciężył je tym gorącym pragnieniem, rozbudzonym tajemniczą łaską Bożą, żeby zobaczyć Pana Jezusa. On sam może sądził, że to tylko ciekawość... Dla niego problemem trudniejszym od niskiego wzrostu była pogarda, niechęć, może i nienawiść, jaką był otoczony jako poborca podatkowy na rzecz wrogich Rzymian. On płacił okupantowi z góry wyznaczoną sumę, a potem mógł żądać od ludzi według własnego uznania, które dyktowała chciwość. Nieraz doświadczył uczucia izolacji i sam także w to swoje odosobnienie uciekał. Ale dotknęła go łaska Boża i zaczęło się od tej wspinaczki na drzewo, jakby był chłopakiem dwunastoletnim...
Katecheci, kiedy mówią o Komunii św., chętnie opowiadają dzieciom o tej wspinaczce Zacheusza i o tej gościnie w jego domu Pana Jezusa. Gdyby szczęście polegało na posiadaniu pieniędzy, to Zacheusz byłby w pełni szczęśliwy, ale nie jest, skoro wspina się na drzewo, by zobaczyć Tego, który powiedział: "Błogosławieni ubodzy w duchu, albowiem do nich należy królestwo niebieskie" (Mt 5, 3). Zacheusz nie narzeka, że jest mały, że jego wzrost jest okazją do żartów i przeszkodą w pozyskaniu szacunku u innych ludzi. Takie ograniczenia naszej ludzkiej egzystencji to nie tylko wzrost - czasem za mały, czasem za wielki.
Pan Jezus widzi tę jego fizyczną małość, jego kompleksy, także jego chciwość przy ściąganiu podatków, ale przede wszystkim widzi - jako miłujący Bóg - jego niepokój, jego tęsknotę nie w pełni uświadomioną za innymi wartościami i widzi go także, jak rozchyla gałęzie drzewa, żeby Go zobaczyć. Ich oczy spotykają się. W Jezusowym spojrzeniu już jest zaproszenie, a potem słowa: "Zacheuszu, zejdź prędko!". I ta niezwykła propozycja odwiedzin tego grzesznika. Takie Jezusowe zaproszenie jest skierowane do każdego człowieka. Jezus jest gotów przyjść do największego grzesznika, byle drzwi do jego serca były choć trochę uchylone.
Jeżeli ktoś umie malować, to chyba tak przedstawiłby tę scenę z Zacheuszem: Gromada ludzi wokoło Pana Jezusa. Widać mury Jerycha i otwartą bramę miasta. A ludzie patrzą na drzewo i może śmieją się. A najwięcej cieszą się dzieci, które tak chętnie wspinają się na drzewa. A może ta druga scena, gdy mały Zacheusz już stoi na ziemi, ale sam. Zgromadzeni przy Panu Jezusie nie akceptują go. Jest dla nich nie tylko obcy, ale patrzą na niego wrogo. A on przeżywa tę swoją samotność i jak wyzwolenie z tego osamotnienia, zdumiony słyszy Jezusowe słowa. One jeszcze brzmią w jego uszach i sercu. Pan Jezus "wprasza się" do niego na obiad... I ten jego nagły poryw dobroci i hojności jest owocem Jezusowego spojrzenia i tych słów: " Dziś muszę się zatrzymać w twoim domu". On, miłośnik pieniędzy, z entuzjazmem oświadcza: "Połowę majątku daję ubogim, a jeśli kogo w czym skrzywdziłem, zwracam poczwórnie". Bo jego serce napełnia radość. Już nie doświadcza swojego odrzucenia, a radość najskuteczniej skłania człowieka, aby czynił dobrze. Boża radość!