Dwie godziny po zachodzie Słońca, dokładnie nad południowym horyzontem, obserwujemy czerwoną planetę Mars. W tej części nieba znajduje się ciekawa konstelacja Koziorożca - najmniejszy gwiazdozbiór zodiakalny, o którym napisałem tydzień temu. Przez najbliższe trzy tygodnie Mars wędrować będzie powoli przez cały ten gwiazdozbiór. Teraz Czerwoną Planetę widzimy z prawej strony Koziorożca. Z każdym następnym dniem przesuwać się będzie coraz dalej w stronę jego lewej części. Koziorożec zawiera słabo świecące gwiazdy najwyżej trzeciej wielkości i widoczny jest bardzo nisko nad horyzontem. Najjaśniejszą gwiazdą Koziorożca jest Deneb Algedi, czyli ogon kozła. To w jej pobliżu znaleziono kiedyś planetę Neptun, co potwierdziło mitologiczny związek Koziorożca, Neptuna i morza. Jak za tamtych czasów, Neptun znajduje się teraz właśnie w gwiazdozbiorze Koziorożca, ale, niestety, nie dostrzeżemy go gołym okiem. Potrzebna jest luneta, co najmniej 5-centymetrowa. Bardzo łatwo zaś go dziś zlokalizować, bowiem w niedzielę gołym okiem widać tuż pod nim jasnego Marsa. Codziennie jednak Mars szybko będzie się od niego oddalał, zaś Neptun pozostanie w Koziorożcu już na wiele lat.
Wolniutko przesuwać się w nim będzie w stronę jego lewej części, gdzie dotrze dopiero w 2010 r.!
Wyjaśnienie tej zagadki leży, oczywiście, w ogromnej różnicy odległości pomiędzy tymi dwoma planetami. Neptun jest najdalszym gazowym gigantem Układu Słonecznego, wewnątrz którego zmieściłoby się aż 58 kul ziemskich. Kryje się za zasłoną grubej warstwy niebieskich chmur, których kolor świadczy o obecności metanu w atmosferze. Obserwator Neptuna zauważy, że ta planeta stale się zmienia. Coraz to pojawiają się i znikają olbrzymie ciemne plamy burz i skupiska jasnych chmur. Neptun został odkryty w 1846 r., choć tak naprawdę już rok wcześniej James Challis z Cambridge zarejestrował jego położenie, nie zdając sobie nawet sprawy z odkrycia nowej planety! Współpracował on z uczelnianym matematykiem Adamsem, bowiem to właśnie matematyczne obliczenia podpowiedziały istnienie tej nieodkrytej do tej pory planety. Przez wiele lat astronomów zaskakiwał zagadkowy ruch Urana, który zbaczał nieco ze swojej drogi. Na podstawie znanego prawa grawitacji Newtona można było przecież obliczać jego dokładne położenie, jednak nigdy nie zgadzało się ono z obserwacjami. Słusznie więc przypuszczano, że wpływ na Urana mogła mieć tylko jakaś nieznana dalsza planeta. Wreszcie, 23 września 1846 r. Johann Galle z obserwatorium w Berlinie jako pierwszy odnalazł poszukiwaną planetę. Neptun pozostawał tajemnicą aż do 1989 r., kiedy to dotarła do niego sonda Voyager 2. To wówczas odkryto na tej planecie burzliwą pogodę oraz szalejące straszliwe wiatry. Można powiedzieć, że są to najsilniejsze wiatry znane człowiekowi. Na równiku ich prędkość przekracza 2000 km/godz.! Ujawniono wówczas także wokół Neptuna słabo widoczne pierścienie, składające się z ciemnego pyłu.
W miarę dokładniejszego poznawania Neptuna okazuje się, że nie jest to świat przyjazny człowiekowi. Zresztą Neptun znajduje się tak daleko od Słońca, że nawet ono niewiele różni się na niebie od pozostałych gwiazd. Jest tylko trochę większą od pozostałych gwiazd kropką. "Odkrycie" zaś naszej Ziemi byłoby nie lada problemem, bowiem dostrzec ją stamtąd znacznie trudniej niż Neptuna z Ziemi.