Po wysłuchaniu dzisiejszej Ewangelii możemy postawić pytanie - właśnie o pytanie św. Jana Chrzciciela. Czy
był to jego manewr pedagogiczny (chce doprowadzić swoich uczniów do spotkania z Panem Jezusem), czy też to była jakaś chwila niepokoju, wątpliwości, jakaś "próba wiary", którą często spotykamy w autentycznych życiorysach wielkich świętych...? Równocześnie mamy prawo sądzić, że Jan Chrzciciel mocno wierzył, skoro z taką siłą przekonania wołał: "Nawróćcie się, bo bliskie jest królestwo niebieskie!" ( Mt 3, 2). "Ten, który idzie za mną, mocniejszy jest ode mnie, ja nie jestem godzien nosić Mu sandałów (Mt 3, 11). A szczególnie te słowa: "Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata". (...) On " jest Tym, który chrzci Duchem Świętym" (J 1, 29. 33). Z wielką pokorą mówi o sobie: "ja nie jestem godzien odwiązać rzemyka u Jego sandała" ( J 1, 27). Protestuje, gdy Jezus prosi go o chrzest pokuty, bo Jan wie, że Jezus tej pokuty nie potrzebuje, bo Jezus jest Barankiem Bożym, który gładzi grzech świata. Ale możemy sądzić, że i na Jana Chrzciciela, kiedy znalazł się w więzieniu, przyszła jakaś chwila ciemności wiary. Także św. Piotr tak mocno uwierzył, że biegł do Pana Jezusa po wodzie, jak po udeptanej ścieżce, ale za chwilę tonął i wołał: "Panie, ratuj mnie!" (Mt 14, 30). Bóg często od swoich wyznawców żąda wiary absolutnej, bez warunków, bez zastrzeżeń, jak to czasem mówimy - takiej "ślepej wiary", która, kiedy zabraknie argumentów, z ufnością dziecka prowadzi nas do Serca Bożego. Do Jana Chrzciciela, który jest w więzieniu, dochodzą wieści o cudach Pana Jezusa. Ale Jan oczekuje jeszcze czegoś więcej od Niego jako Mesjasza. Może takich znaków i cudów, które będą powalać na ziemię wszystkich? A Pan Jezus, jak słyszeliśmy, każe mu powiedzieć; "Niewidomi wzrok odzyskują, chromi chodzą, trędowaci doznają oczyszczenia, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię". W tym miejscu znów możemy postawić pytanie: Który z tych wymienionych przez Pana Jezusa znaków jest najważniejszy?... Wielu na pewno odpowie, że te słowa: " umarli zmartwychwstają". Tak czasem myślimy, że nasze życie byłoby w wielu momentach łatwiejsze, gdybyśmy znali sens wszystkich wydarzeń, jakie nas spotykają, o jakich słyszymy, gdybyśmy jasno widzieli cel każdego działania, gdyby nasz trud, a często i cierpienie osiągało widoczny, pozytywny skutek. Wielki filozof Kierkegaard powiedział: " Nasze ludzkie życie trzeba nam przeżywać ´do przodu´ i dopiero wtedy, patrząc wstecz, możemy dostrzec jego sens". Jan Chrzciciel pyta o sens swojego życia, swojego oczekiwania w więzieniu... A Pan Jezus widzi w nim więcej niż proroka. On ma bezpośrednio przygotować drogę przychodzącemu Zbawicielowi świata. Jezus głosi Ewangelię ubogim, właśnie ubogim! Moglibyśmy powiedzieć, że Pana Jezusa "stać było" na głoszenie Ewangelii uczonym, bogaczom, książętom. Ale ci nie mieli ochoty, żeby Go słuchać. Znamy to smutne, sceptyczne powiedzenie Piłata: "Quid est veritas?" - Cóż to jest prawda? - Bo wiara jest nie tylko wiarą, ale i prawdą. Nigdy jednak nie daje nam tego rodzaju pewności, jak tabliczka mnożenia. Pozostaje "ciemność wiary", którą Noc Betlejemska napełnia światłem Bożej Miłości.