Mieszkam w pobliżu sióstr wizytek w Warszawie, gdzie rektorem jest poeta - prałat tak powszechnie czytany - ks. Jan Twardowski, ale dopiero teraz, przy okazji telewizyjnych obowiązków, spotkałem się z matką przełożoną i innymi zakonnicami. Wizytki sprowadzone zostały do Polski przez królową Marię Ludwikę - żonę króla Jana Kazimierza. W połowie XVII wieku został wybudowany kościół, stojący dziś w samym sercu Warszawy, w najbliższym sąsiedztwie Uniwersytetu. Siostry wizytki są zakonnicami klauzurowymi. Mieszkają w dzielnicy, gdzie spotyka się wielki, krzykliwy świat, pałace, pięciogwiazdkowe hotele, dominuje młodzieżowy styl i nowoczesny blichtr. Żyją w samym środku hałasu współczesnego świata. A przy tym w najgłębszej ciszy kontemplacji. Nawet podczas Mszy św. Komunię św. przyjmują zza krat. Tylko wścibska telewizyjna kamera wydobywa na światło publiczne twarze zakonnic pogrążonych w modlitewnej ekstazie. Na ich tle (a one na naszym) wyglądamy jak ludzie z innej planety. My zabiegani, one pogrążone w Bogu. One skryte za kratami, my zachłyśnięci wolnością, nie uznając żadnych granic. One podążające do Boga, my byle dalej, do przodu, po jeszcze jeden order, samochód, sławę.
Bieg donikąd jest w rzeczy samej biegiem najtrudniejszym, syzyfowym, tak jak jazda samochodem na jałowym biegu. Bieg donikąd z pozoru jest bardzo efektowny, przenosimy się z miejsca na miejsce, pokonujemy tysiące kilometrów ponaddźwiękowymi samolotami, wyjeżdżamy na wypoczynek na Majorkę lub Florydę, w jeden tydzień zwiedzamy całe Włochy i jeszcze wpadamy do Rzymu, aby zobaczyć Papieża. Sukces goni sukces. Pozór ściga się z pozorem, aby urodzić pustkę. Można objechać cały świat i nic nie widzieć. Można - jak wizytki - nie przekroczyć rogatek Krakowskiego Przedmieścia i zarazem poznać to, co najpiękniejsze na świecie. Można nie zobaczyć Papieża w Rzymie i nosić go na co dzień w sercu.
Polecam najnowszą książkę Jacka Łukasiewicza o Herbercie. Jest to najsolidniejsza książka o wielkim Poecie. O jego nieustannym w życiu podróżowaniu, pełnym bólu i świadomego dążenia, zawsze w poszanowaniu tradycji i z wiarą w porządek wartości. Bieg Herbertowski nigdy nie był biegiem donikąd.
Wielkie przestrzenie pokonywał również w swoim pustelniczym życiu Tomasz Merton. "Czegóż więcej mi trzeba prócz tej ciszy, tej prostoty, tego ´życia pospołu z mądrością´?". Merton uciekał od cywilizowanego świata hałasu do świata kontemplacji, aby nie zmarnować twórczego życia.
Porównujmy się do nich. Widać wtedy własną niedoskonałość i miałkość. Wolimy porównywać się do gwiazdek z seriali. I małpować małpeczki. Nic nie kosztuje. Pozorne życie, czyli bieg donikąd, kończy się jednak zawsze upadkiem, gdy jest już za późno.