Trzecia łza...

Henryk, mąż Mieci, rolnik, jest zaskakująco "ciepły" w rozmowie, a jego niebieskie oczy są ufne i bardzo smutne. Jest spokojny i cierpliwy, a przecież oderwałem go od kopania ziemniaków. Członkowie rodziny byli pierwszymi przejmującymi od Mieci wszystko, co dobre. Sama pochodziła ze wsi, z rodziny rolniczej, miała cztery siostry. Jedna jest zakonnicą w zgromadzeniu bezhabitowym. Duch Boży zna tę rodzinę i ten dom. Barbara wprowadziła mnie w atmosferę rodziny: "Przy Mieci Henryk dojrzewał do wiary. Od lat codziennie klękała z dziećmi do pacierza. Modliła się także w jego intencji. Aż przyszedł moment, że... sam uklęknął i zapłakał. Byli 22 lata w małżeństwie. Mówiła: ´ustąpić i modlić się´". Henryk wspomina: "Zaraz po ślubie powiedziała: ´Ja nie będę długo żyć´. Jakoś o tym wtedy zapomniałem. Miecia prowadziła dom. Gospodarstwo jest zmechanizowane i nie wymagało jej większego zaangażowania. Miała szczególne nabożeństwo do Matki Bożej, stąd codzienna modlitwa różańcowa. Odmawiała Koronkę do Bożego Miłosierdzia. Była w Medjugorie". Przyszedł czas, że także on sam przeżył rekolekcje Odnowy w Duchu Świętym. "Po rekolekcjach życie stało się bardziej proste w relacji z żoną. Stało się jednak bardziej skomplikowane dla mnie samego. Nie na tyle jednak, że nie można być dobrym. I właśnie pod tym względem jest łatwe. Żadnej zazdrości, całkowita wierność sobie. Miecia nie mówiła o śmierci do momentu diagnozy choroby nowotworowej. Kilka miesięcy po jej śmierci pojawił się wewnętrzny bunt, chociaż przed samą śmiercią mówiła: ´Nie martwcie się, będzie dobrze!´ I... jest dobrze!".
W rozmowie uczestniczą dzieci Mieci i Henryka. Anka ( 21 lat), studentka farmacji w Warszawie: "Codziennie wieczorem klękaliśmy razem do Różańca. Tak już jest od ostatnich paru lat. Mama była głęboka wewnętrznie i uczuciowa. Wieczorami rozmawiałam z nią o swoich codziennych sprawach i kłopotach".
Oglądam zdjęcia Mieci. Radosna twarz, szeroki uśmiech. Sama stoi zawsze na drugim planie. To nie jest jednak "szara" osoba. Ona promieniuje radością Bożą.
Tomek (18 lat), licealista w szkole Mieci: "Miałem gorzej niż inni koledzy. Nigdy nie znałem wcześniej tematów klasówki. Mama sadzała mnie zawsze w pierwszej ławce, żebym nie miał żadnych pokus. Zmuszała naszą młodszą dwójkę do nauki. Co czułem podczas Różańca? Wiedziałem po prostu, że trzeba się modlić".
Najmłodsza Ewa (17 lat), licealistka w innej szkole, przysłuchuje się cały czas naszej rozmowie. Nie zabiera głosu. Ma opuszczone powieki. Jest jej bardzo ciężko.
Jedziemy z Anią na cmentarz. Jesienne słońce pomaga odnaleźć grób Mieci, niczym nie wyróżniający się wśród innych. Krzyż i płyta z prostą treścią: nazwisko, imię (które nie bardzo lubiła), wiek ( żyła lat 48), data śmierci (29 stycznia 2001 r.). Kilka bukietów żywych kwiatów, znicze. Modlimy się nad grobem. Mam jednak wyjątkowo silne i zupełnie zaskakujące odczucie, że tu już nie ma Mieci. Kiedy pytam Anię, czy rozmawia z mamą, patrzy na mnie zaskoczona i... potwierdza. Jest przekonana, że mama czuwa nad nimi i wszystko będzie dobrze.
Ks. Krzysztof, spowiednik i katecheta w szkole Mieci: " Cechowało ją mocne przywiązanie do systematycznego korzystania z sakramentu pokuty, a wyróżniało głębokie przygotowanie do spowiedzi. Niewątpliwie miała swoje ważne sprawy, nad którymi pracowała. Często zastanawiałem się, kto jest spowiednikiem, a kto penitentem. W szkole była dobrym duchem. Zdecydowana w cichym i skutecznym działaniu. Wyróżniała ją siła, wypracowana przez ileś kolejnych doświadczeń, i wielka dojrzałość duchowa". Kapłan krótko zastanawia się, jak określić świadectwo życia Mieci: "Z pewnością nie oczekiwała śmierci jako wyzwolenia od życia na ziemi. Ktoś kiedyś zwrócił uwagę, jak ważne jest, by realizując cele życiowe, umieć ZASŁONIĆ SIĘ SŁOWEM BOŻYM. Ona to doskonale rozumiała. I tak czyniła. To jest jak w puzzlach. W obrazie pięknego i skomplikowanego krajobrazu najtrudniej jest ułożyć niebo. Określić miejsce takiego człowieka to jak znaleźć cząstkę wyobrażającą kawałek nieba, nawet zachmurzonego. Niby niczym nie wyróżniającą się, a przecież mającą tam swoje ważne miejsce. Wraz z resztą tworzą radosną kompozycję Życia."
Ks. Wojciech, wykładowca w seminarium, pochodzi z tego samego miasta, jest rówieśnikiem Mieci. W święta Bożego Narodzenia celebrował Mszę św. w jej domu. Odwiedzał ją przed śmiercią. Wspomina: " Charakteryzował Miecię radosny pokój, wielka delikatność. Tym wyróżniała się wśród innych. Absolutnie nie była osobą szarą. Chorobę przeżywała w wielkim cierpieniu i bardzo świadomie, z ogromnym oddaniem się Panu Bogu. Z wielką wiarą, że Pan Bóg może w jednej chwili ją uzdrowić, ale to On będzie wiedział, co dla niej najlepsze. Wielką wagę przywiązywała do modlitwy, szczególnie wspólnej. W chorobie bardzo modliła się za innych. Czekała zawsze na Eucharystię i bardzo ją przeżywała".
Miecia przekazała świadectwo swego życia, miłości i przejścia do Pana Boga przede wszystkim swojemu mężowi i trójce dzieci. Ale także przyjaciołom w szkole i we wspólnocie, licznym znajomym zamieszkującym okolicę. Gdy w zimowy dzień jej "duchowi dłużnicy" spotkali się na Eucharystii, nie mogli pomieścić się w świątyni. Czy przyszli pożegnać Miecię, czy powiedzieć jej: "Do zobaczenia!"?
Piszący te słowa dziękuje Mieci za dobro, jakie przeżył w rozmowach o niej i za pewność, że jej miłość do Pana Boga odmienia życie powiatowego miasta na Mazowszu. Dziękuje za wspólną modlitwę. I za łzy, które zbliżają do Boga.
Pierwszą część artykułu drukowaliśmy w poprzednim numerze Niedzieli.