Św. Paweł Apostoł wzywa nas dziś, byśmy się przypatrzyli naszemu powołaniu. Nie tylko kapłaństwo, życie konsekrowane, czyli zakonne, jest powołaniem. To jest przede wszystkim nasze chrześcijańskie powołanie. A zwierciadłem, w które mamy się wpatrywać, są Jezusowe błogosławieństwa. Z tych ośmiu pierwsze i ósme stanowią uwieńczenie i obietnicę królestwa niebieskiego. Zwykle myślimy i mówimy, że błogosławieni, czyli szczęśliwi, są ci, którym niczego nie brakuje, szczególnie pieniędzy, bo wtedy nie tylko wszystko możemy kupić, ale także innym pomóc, biednych obdarować. Zachęceni przez Apostoła, popatrzmy więc w to zwierciadło: " Błogosławieni!". Przede wszystkim musimy pamiętać, że to jest autoportret samego Pana Jezusa. I dlatego, kiedy wpatrujemy się w Niego, kiedy rozważamy Jego Ewangelię, łatwiej rozumiemy sens tych Jego błogosławieństw.
Błogosławieni:
Ubodzy w duchu. Pan Jezus powiedział o sobie, że "lisy mają nory, a ptaki gniazda, lecz Syn Człowieczy nie ma gdzie głowy skłonić".
Którzy płaczą. Pan Jezus zapłakał nad grobem Łazarza, nad Jerozolimą, której nie mógł uratować z powodu zatwardziałości serc jej mieszkańców.
Cisi. Napisał o Nim św. Piotr Apostoł: Gdy Mu złorzeczono, nie złorzeczył; gdy cierpiał, nie groził... On tylko błogosławił.
Którzy łakną i pragną sprawiedliwości. Ale także oświadczył, że jeżeli sprawiedliwość nasza nie będzie większa niż uczonych i faryzeuszów, nie wejdziemy do królestwa niebieskiego.
Miłosierni. To On powiedział: Miłosierdzia chcę, a nie ofiary. I nazywamy Go najsłuszniej Jezusem Miłosiernym, bo tak samo pochylał się nad chorymi, cierpiącymi, jak i nad grzesznikami.
Czystego serca. Nasze serce jest wtedy czyste, kiedy całkowicie oddajemy siebie Bogu, a Pan Jezus mówił o sobie, że Jego pokarmem jest wypełniać wolę Ojca Niebieskiego.
Pokój wszystkim niosący. Nie tylko "znak pokoju", ale serce zawsze gotowe przebaczyć i pamiętać o tej Jego zachęcie: Uczcie się ode Mnie, bo jestem cichy i pokorny sercem.
Prześladowani za sprawiedliwość. A więc nie lękać się wzgardliwego spojrzenia, obelżywego słowa, a nawet czynu, który zadaje ból, bo wtedy jesteśmy prawdziwie Jego uczniami i przyjaciółmi.
Te osiem błogosławieństw to Jezusowy program, to streszczenie całej Ewangelii. Może niejednemu z nas ów program wydaje się zbyt trudny, może nawet niewykonalny, ale On przecież powiedział, że Jego brzemię jest lekkie. Bo nigdy nie jesteśmy sami, bo On zawsze jest Tym, który pierwszy podejmuje nasze ciężary. Pan Jezus te swoje błogosławieństwa skierowuje najpierw do swoich uczniów. Na górę nie szły za Nim tłumy, lecz przede wszystkim uczniowie i ci, którzy szczerze, z zaufaniem pragnęli być Jego uczniami. Ale równocześnie kazanie na górze, którego punktem najważniejszym są te błogosławieństwa, jest wezwaniem dla wszystkich. On zanim zacznie wymagać, najpierw daje łaskę, daje nam swojego Ducha miłości, który jest równocześnie Duchem Bożej mocy.