Reklama

Katechezy o Psalmach i Hymnach (30)

Tęsknota za świątynią Boga

Niedziela Ogólnopolska 7/2002

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

Ps 43 [42], 1. 3-4 - z Jutrzni na wtorek II tygodnia

1. Na jednej z poprzednich audiencji, komentując Psalm, który poprzedza ten przed chwilą wyśpiewany, powiedzieliśmy, że łączy się on ściśle z następującym po nim Psalmem. Psalmy 42 [41] i 43 [42] stanowią jedną pieśń, która podzielona jest na trzy części przez tę samą antyfonę: "Czemu jesteś zgnębiona, moja duszo, i czemu jęczysz we mnie? Ufaj Bogu, bo jeszcze Go będę wysławiać: Zbawienie mego oblicza i mojego Boga" (Ps 42 [41], 6. 12; Ps 43 [42], 5).
Słowa te, podobne do wewnętrznego monologu, wyrażają najgłębsze uczucia Psalmisty. Znajduje się on daleko od Syjonu, który jest punktem odniesienia jego egzystencji, gdyż jest uprzywilejowanym miejscem Bożej obecności oraz kultu wiernych. Odczuwa on zatem samotność spowodowaną niezrozumieniem, a nawet agresywnością ze strony bezbożnych, pogłębioną jeszcze przez izolację i milczenie ze strony Boga. Psalmista reaguje na ten smutek wezwaniem do ufności, które kieruje do siebie samego, i z nadzieją liczy, że będzie mógł jeszcze wielbić Boga, " zbawienie swego oblicza".
W Psalmie 43 [42] zamiast mówić tylko o sobie samym, jak miało to miejsce w poprzednim Psalmie, Psalmista zwraca się do Boga i prosi Go, aby go bronił w obliczu nieprzyjaciół. Modlący się, podejmując prawie dosłownie wezwanie wypowiedziane w poprzednim Psalmie ( por. Ps 42 [41], 10), zwraca się tym razem do Boga i wypowiada swój osamotniony krzyk: "Dlaczego mnie odrzuciłeś? Czemu chodzę smutny, gnębiony przez wroga?" (Ps 43 [42], 2).
2. Odczuwa on jednak, że ciemny czas oddalenia szybko się skończy i wyraża pewność powrotu na Syjon, aby odnaleźć mieszkanie Boga. Miasto święte nie jest już utraconą ojczyzną, jak miało to miejsce w lamencie poprzedniego Psalmu (Ps 42 [41], 3-4), ale jest radosnym celem, ku któremu się pielgrzymuje. Przewodnikiem powrotu na Syjon będzie "prawda" Boża i Jego "światło" (Ps 43 [42], 3). Sam Pan będzie ostatecznym celem podróży. Przyzywany On jest jako Sędzia i Obrońca (por. w. 1-2). Trzy wezwania są prośbą o Jego interwencję: " wymierz mi sprawiedliwość", "broń mojej sprawy", "wybaw mnie" (w. 1). Są to jakby trzy gwiazdy nadziei, które zapalają się na mrocznym niebie próby i zapowiadają bliski już świt zbawienia.
Interesująca jest refleksja, którą nad doświadczeniem Psalmisty podejmuje św. Ambroży, odnosząc ją do Jezusa, który modli się w Ogrodzie Oliwnym: "Nie chciałbym, abyś się dziwił, że prorok mówi, iż jego dusza była poruszona, gdyż sam Pan Jezus powiedział: Smutna jest dusza moja. Ten bowiem, kto wziął na siebie nasze słabości, przyjął również naszą wrażliwość, na skutek której był smutny aż do śmierci, lecz nie z powodu śmierci. Nie mogła spowodować smutku dobrowolna śmierć, od której zależała szczęśliwość wszystkich ludzi. ( ...) Był zatem smutny aż do śmierci, oczekując, żeby łaska została spełniona do końca. Ukazuje to Jego świadectwo, gdy mówi o swojej śmierci: ´Chrzest mam przyjąć i jakiej doznaję udręki, aż się to stanie!´" (Le rimostranze di Giobbe e di Davide, VII, 28, Roma 1980, s. 233).
3. Teraz, kontynuując analizę Psalmu 43 [42], widzimy, jak przed oczami Psalmisty otwiera się tak oczekiwane rozwiązanie: powrót do źródła życia i komunii z Bogiem. "Prawda", czyli miłosna wierność Pana, oraz "światło", czyli objawienie Jego dobroci, są przedstawione jako posłańcy, których sam Bóg wysyła z nieba, aby wzięli wiernego za rękę i poprowadzili go do upragnionego celu (por. Ps 43 [42], 3).
Bardzo wymowne jest następstwo etapów zbliżania się do Syjonu i do jego duchowego centrum. Najpierw ukazuje się "święta góra" - wzgórze, gdzie wznosi się świątynia i twierdza Dawida. Potem ukazują się "przybytki", tzn. sanktuarium na Syjonie, z różnymi budowlami, które go tworzą. Następnie widzimy "ołtarz Boży", miejsce ofiar i oficjalnego kultu całego ludu. Ostatnim i decydującym etapem jest Bóg radości, pokój w Jego ramionach i odnaleziona w Nim bliskość, która przedtem była daleka i milcząca.
4. W tym momencie wszystko staje się pieśnią, radością i świętem (w. 4). W oryginale hebrajskim mówi się o "Bogu, który jest radością mego wesela". Chodzi tu o semicki sposób wyrażenia najdoskonalszych uczuć: Psalmista chce podkreślić, że Pan jest źródłem wszelkiego szczęścia, że jest najwyższą radością i pełnią pokoju.
Greckie tłumaczenie Septuaginty skorzystało, jak się wydaje, z równoznacznego słowa aramejskiego, które wskazuje na młodość i tłumaczy je jako "Boga, który uwesela moją młodość", wprowadzając w ten sposób świeżość i intensywność radości, jaką daje Pan. Psałterz łaciński z Wulgaty, która jest tłumaczeniem z języka greckiego, mówi zatem: ad Deum qvi laetificat juventutem meam (do Boga, który rozwesela młodość moją). W tej formie Psalm był recytowany u stóp ołtarza w dawnej liturgii eucharystycznej jako wprowadzenie do spotkania z Panem.
5. Początkowy lament antyfony Psalmów 42 [41] i 43 [ 42] rozbrzmiewa po raz ostatni przy ich końcu (por. Ps 43 [42], 5). Modlący się nie doszedł jeszcze do świątyni Boga, lecz jest jeszcze pogrążony w ciemnościach próby; jednakże przed jego oczyma rozbłyska światło przyszłego spotkania i jego wargi znają już ton radosnego śpiewu. W tym momencie wołanie jest jeszcze bardziej naznaczone przez nadzieję.
Św. Augustyn, komentując nasz Psalm, zauważa: "Pokładaj nadzieję w Bogu, On odpowie duszy, która przez Niego jest niepokojona. ( ...) Żyj zawsze w nadziei. Nadzieja, którą widzimy, nie jest nadzieją; jeżeli oczekujemy czegoś, czego nie widzimy, to oczekujemy tego dzięki cierpliwości, z którą tego oczekujemy (por. Rz 8, 24-25)" (Esposizione sui Salmi I, Roma 1982, s. 1019).
Psalm staje się więc modlitwą człowieka pielgrzymującego po ziemi, którego dotyka jeszcze zło oraz cierpienie, jednakże ma pewność, że celem historii nie jest otchłań śmierci, lecz zbawcze spotkanie z Bogiem. Pewność ta jest jeszcze mocniejsza dla chrześcijan, którym List do Hebrajczyków głosi: "Przystąpiliście do góry Syjon, do miasta Boga żyjącego, Jeruzalem niebieskiego, do niezliczonej liczby aniołów, na uroczyste zebranie, do Kościoła pierworodnych, którzy są zapisani w niebiosach, do Boga, który sądzi wszystkich, do duchów sprawiedliwych, które już doszły do celu, do Pośrednika Nowego Testamentu - Jezusa, do pokropienia krwią, która przemawia mocniej niż [krew] Abla" (Hbr 12, 22-24).

Z oryginału włoskiego tłumaczył o. Jan Pach - paulin

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Podziel się:

Oceń:

2002-12-31 00:00

Wybrane dla Ciebie

Borowa Wieś: znaleziono dziewczynkę w oknie życia

2024-05-05 10:01

Karol Porwich

W oknie życia znajdującym się na terenie Ośrodka dla Osób Niepełnosprawnych "Miłosierdzie Boże" w Mikołowie-Borowej Wsi znaleziono dziewczynkę. Do wydarzenia doszło we wtorek 30 kwietnia.

Więcej ...

Wielkanoc prawosławnych i wiernych innych obrządków wschodnich

2024-05-05 10:04

Piotr Drzewiecki

Prawosławni i wierni innych obrządków wschodnich rozpoczęli w niedzielę obchody Świąt Wielkanocnych, które w tym roku przypadają u nich pięć tygodni później niż u katolików.

Więcej ...

Papież: nie dla wojny, tak dla dialogu

2024-05-05 13:05

VaticanNews

"Nie dla wojny, tak dla dialogu" - powiedział papież Franciszek podczas spotkania z wiernymi w niedzielę na modlitwie Regina Coeli w Watykanie. Wezwał do modlitwy za Ukrainę, Izrael i Palestynę.

Więcej ...

Reklama

Najpopularniejsze

#PodcastUmajony (odcinek 5.): Ile słodzisz?

Wiara

#PodcastUmajony (odcinek 5.): Ile słodzisz?

To święty również na dzisiaj

To święty również na dzisiaj

Turniej WTA w Madrycie - Świątek wygrała w finale z...

Sport

Turniej WTA w Madrycie - Świątek wygrała w finale z...

Apostoł ubogich i cierpiących

Święci i błogosławieni

Apostoł ubogich i cierpiących

Czy 3 maja obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów...

Kościół

Czy 3 maja obowiązuje wstrzemięźliwość od pokarmów...

Nakazane święta kościelne w 2024 roku

Kościół

Nakazane święta kościelne w 2024 roku

#NiezbędnikMaryjny: Litania Loretańska - wezwania

Wiara

#NiezbędnikMaryjny: Litania Loretańska - wezwania

Czy 3 maja obowiązuje nas udział we Mszy św.?

Kościół

Czy 3 maja obowiązuje nas udział we Mszy św.?

Nabożeństwo majowe - znaczenie, historia, duchowość +...

Wiara

Nabożeństwo majowe - znaczenie, historia, duchowość +...