JERZY KLECHTA
Cierpiętników mamy pół Polski. Cierpiętnik to obnoszący się z bólem - i najczęściej jest to ból urojony, wymyślony. Nastały dziś czasy narzekania. Jak wiadomo, przykład idzie z góry. Rząd narzeka na wszystko. Na poprzednie rządy, na pustą kasę, ostatnio nawet na Brukselę. Cierpiętnik, jak wiadomo, wyróżnia się postawą krzykliwą. Obecny rząd, rządzący zresztą z nadania większości, cierpi ustami swojego szefa także z tego powodu, że tyle niesprawiedliwości działo się poprzednio. Niesprawiedliwość m.in. dotknęła - wyjaśnia szef - pracowników służb tajnych, więc teraz trzeba ich przywrócić. Będą wśród nas. Poczujemy się bezpiecznie jak za dobrych dawnych lat - dodaje w domyśle rząd.
Ponieważ z nadmiaru winy nie mogę rzucać kamieniem, jedynie napomknę, że powrót tajniaków nijak nie pasuje do demokracji. Wniosek stąd taki, że od czegoś się oddalamy. Dokąd idziesz, Polsko? - pyta poeta...
Cierpiący najczęściej milczą. Cierpiący żyją samotnie ze swoim cierpieniem. Cierpiący nie krzyczą. Nie dlatego, że nie mają sił. Ale im więcej ciszy, tym cierpienie staje się łagodniejsze - łagodnieje, a z nim cierpiący. Człowiek może tracić swoje człowieczeństwo lub je poszerzać. W jego ręku jego los.
Gdy przebywasz wśród cierpiących - słychać bogactwo życia. Gdy słuchasz cierpiętników - słychać pustkę. Nie wystarczy znaleźć się na pierwszych stronach gazet, aby osiągnąć życiowy sukces, czyli sięgnąć człowieczeństwa. W łóżku szpitalnym na korytarzu leży człowiek. Podchodzę, aby podać mu szklankę wody. Jego uśmiech daje nadzieję. Nam wszystkim.