Wlastimil - syn Czecha Ferdynanda Hofmana i Polki Teofili Muzyk urodził się 27 kwietnia 1881 r. w Pradze-Karlinie. Gdy miał 8 lat, rodzice przenieśli się do Krakowa, gdzie jego ojciec prowadził sklep jubilerski. Chłopiec umiłował malarstwo. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem znanych malarzy - Jacka Malczewskiego, Jana Stanisławskiego i Leona Wyczółkowskiego. Dzięki pomocy finansowej pięciu braci matki wyjechał na studia artystyczne do Paryżia. Tam w EMcole des Beaux Arts - w pracowni słynnego wówczas Leona GeMroQme - doskonalił swoje umiejętności i pogłębiał wiedzę, zwiedzając paryskie muzea. W 1901 r. wrócił do Krakowa i zaczął samodzielnie malować. Zgodnie z radami Malczewskiego, zajął się odtwarzaniem krajobrazu i motywów ludowych. Z jego płócien spoglądają pastuszkowie, wiejskie dzieci, anioły, Madonny. Ukazuje kapliczki, kościoły z krzyżami. Jego obrazy są przepełnione spokojem, widokiem pól, ptaków, co pogłębia nastrój i wywołuje tęsknotę za lepszym niż ziemskie życiem.
Pierwsze jego znaczące dzieło pt. W marzeniach powstało jakby na kanwie muzyki Schumanna. Hofman zdobył za nie I miejsce na wystawie sztuki w Krakowie w 1903 r.
W 1905 r. przedstawił malarską wizję zatytułowaną Spowiedź. Obraz wywołał wtedy dyskusję, ale był przyjęty z uznaniem przez duchowieństwo na wystawie malarstwa sakralnego w Krakowie. Malowidło jest piękne, wyraziste, symboliczne i treściwe. Na tle pejzażu polskiej ziemi widzimy zniszczoną kapliczkę-konfesjonał, skleconą ze zwykłych, nieheblowanych desek, z Chrystusem Frasobliwym wyciosanym prostą, chłopską ręką. Bóg słucha spowiedzi starego chłopa, ubranego w połataną kapotę i wypuszczoną koszulę, z gołymi stopami. Obraz ukazuje nędzę - ubogi człowiek klęczący z pokorą przed Bogiem i Chrystus, zawsze litościwy i miłosierny dla człowieka, odpuszczający grzechy. Gdy płótno w 1921 r. wystawiono w Paryżu, Hofman został członkiem Salonu Narodowego Francji.
W 1908 r. namalował pierwszą Madonnę wiejską - portret młodej dziewczyny w krakowskim stroju, modlącej się, ze złożonymi rękami. Tę tematykę artysta rozwijał, poświęcając jej wiele szkiców, np.: Madonna ze szpakiem, z dzieckiem, z aniołem, a z każdej postaci wyziera trud życia, poniewierka i rozpacz.
W 1926 r. powstały dwa obrazy, zauważone przez krytyków sztuki. Pasterka ze skrzypcami przedstawia wiejską dziewczynę opartą o słup kapliczki na tle wiosennego krajobrazu, pełnego melancholii i ciepła. Grajek - z widokiem wiejskiego dziecka - autor ukazuje go klęczącego czy siedzącego na podwiniętych nogach, u stóp świątka, z fujarką w ręku. Wyraz oczu chłopca wskazuje, jakby rozmawiał ze Zbawicielem.
Inne znane obrazy Wlastimila Hofmana to: Pogrzeb ptaszka, Pieta, Anioł Pański, Ekstaza, Ślepiec, Boży śpiewak, Św. Jan Chrzciciel, Trzej Królowie, Z kolędą. Niezwykle pracowity artysta pozostawił po sobie ok. 3 tys. prac.
Po wojennej tułaczce przez Rosję, Turcję, Palestynę, Włochy wrócił w 1946 r. do umiłowanego Krakowa, skąd jednak wyjechał i osiadł w Szklarskiej Porębie. Dalej tworzył symboliczne obrazy, ale czasy powojenne nie sprzyjały twórczości, jaką preferował. Gdyby nie zamówienia mieszkańców Szklarskiej Poręby i duchowieństwa, być może artysta nie mógłby przeżyć. Portrety, najczęściej rysunki, otrzymywali od niego fryzjerzy, lekarze i fachowcy wykonujący różne prace w domu.
Hofman podarował także obrazy Prymasowi Tysiąclecia - kard. Stefanowi Wyszyńskiemu, za co Ksiądz Kardynał dziękował artyście: " Z upodobaniem przyglądam się dziełom sztuki, które wychodzą z myśli i pracy Pana. Zwłaszcza oczy dziecięce zastanawiają. Lubię o tym mówić w kazaniach. Proszę wybaczyć, że nazwisko Pana już nieraz spadło z ambony w moich kazaniach, właśnie przez te dziecięce oczy. Niech Dobry Bóg zachowuje Pana w swej Ojcowskiej dłoni i niech serce radością napełnia. Ślę wyrazy czci i prymasowskie błogosławieństwo".
Wlastimil Hofman zmarł w 1970 r. w swej "Wlastimilówce", gdzie obecnie mieści się prywatne muzeum jemu poświęcone. Pamięć o nim jest wciąż żywa wśród tych, którzy go znali. Jego obrazy są coraz droższe na aukcjach, bo też dzieła te są przepełnione radością życia, silną wiarą i miłością do ludzi, zwłaszcza tych prostych, ponadto - mistyczno-religijnym nastrojem, uczulają nas na piękno i zmuszają do przemyśleń.