W V wieku w Rzymie Niedziela Palmowa (dopiero w XII wieku tak ją nazwano) była obchodzona jako Niedziela Męki Pańskiej. Zmiana wzięła się stąd, że w średniowieczu i w późniejszych wiekach duży nacisk położono na sferę emocjonalną, tzn. na przeżycie. Natomiast w nauczaniu św. Leona widać szczególną troskę o zrozumienie treści Ewangelii oraz jej wprowadzenie w życie. Papież w sposób zwięzły przekazuje treść, swoje kazanie dzieli na dwie części; bardzo stanowczo wzywa do praktyki postu i jałmużny, tzn. wrażliwości na biednych. Tak wtedy, jak i dzisiaj podejście chrześcijanina do praktykowaniapostu i jałmużny jest sprawdzianem tego, na ile zrozumiał i przyjął Ewangelię. Rozważajmy zatem Mękę i Zmartwychwstanie Pana Naszego Jezusa Chrystusa jako tryumf odwiecznego planu Boga, do którego jesteśmy wezwani.

Tryumf Bożego planu

Najmilsi! Prawdziwa wiara daje zdolność uprzytomnienia sobie w duchu tego, czemu ciałem nie można doświadczyć. Czy to zwróci się człowiek ku przeszłości, czy sięgnie myślą w przyszłość, poznaniu prawdy czas nie stawia przeszkód. Mamy więc przed oczyma obraz dziejów naszego Odkupienia. Wszystko, co wtedy przeżyli duchowo uczniowie, i nas przejmuje do żywego; nie żebyśmy mieli przygnębiać się smutkiem albo też trwożyć na widok okrucieństwa Żydów, boć Zmartwychwstanie i Wniebowstąpienie Pańskie podniosło do niezłomnego męstwa nawet tych, co wówczas przeszli wstrząs gwałtownej burzy. Ale zważywszy postawę ówczesnej ludności Jerozolimy i kapłanów, niepodobna oprzeć się uczuciu zgrozy wobec niesłychanej zbrodni bezbożnych. Wprawdzie właśnie przez Mękę miał Zbawiciel dokonać dzieła zbawienia ludzi i swoją doczesną śmiercią zerwać więzy wiecznej śmierci - jednak, co innego jest dać się ukrzyżować, a co innego popełnić szaleństwo krzyżowania. Miłosierdzie i nienawiść nie to samo chciały osiągnąć.
Zakamieniał tedy "cielesny" Izrael w złośliwości swojej! Nic nie wskórały u niego ani świadectwa Zakonu, ani zarysy przyszłych tajemnic, ani przepowiadanie proroków, mimo że Jan wyraźnie wskazywał, że Pascha Pana, święcona od wieków, spełnia się właśnie w Tym, o którym publicznie głosił: "Oto Baranek Boży, który gładzi grzechy świata" (por. J 1, 29).
Zrywają się do walki - nieprawość ze sprawiedliwością, ciemnota ze światłem, kłamstwo z Prawdą.
Ale Jezus z tej złowrogiej burzy i zbrodni swych siepaczy wyprowadził swoje odwieczne postanowienie. Umierając za rodzaj ludzki, tak dalece zaradzał potrzebom wszystkich ludzi, że nawet prześladowców swoich nie wyłączył z tajemnicy zbawienia. On, co przyszedł odpuścić wszystkim wierzącym wszystkie grzechy, tej powszechności przebaczenia nie chciał zamknąć nawet przed tymi, którzy aż takiej dokonali zbrodni.
Przeto i my, chociaż potępiamy ich niewiarę, przyjmujemy ich otwartym sercem, gdy się do wiary nawracają. Za przykładem miłosiernego Pana, modlącego się za tych, którzy Go krzyżowali, i łącząc się z błogosławionym apostołem Pawłem, zasyłamy gorące prośby do Boga, aby się zmiłował i nad tym narodem, w którym z kamienia obrazy wytrysła dla nas łaska pojednania... Dlatego powiedział Pan przed swoim wydaniem:
"A Ja, gdy zostanę nad ziemię wywyższony, przyciągnę wszystkich do siebie" (J 12, 32). To znaczy - będę rzecznikiem wszystkich ludzi i przywrócę stworzeniu utraconą przezeń kiedyś godność pierwotną. Uzdrowię wszelką ułomność, uleczę wszystkie rany. Podwyższony Jezus pociągnął wszystko do siebie.