To słowa wypisane na transparencie witającym Jana Pawła II w Krakowie Łagiewnikach 7 czerwca 1997 r. W łagiewnickim Sanktuarium Ojciec Święty mówił: "Orędzie Miłosierdzia Bożego, które sam Chrystus zechciał przekazać naszemu pokoleniu za pośrednictwem bł. s. Faustyny ( ...) to orędzie jasne, czytelne dla każdego. Każdy może tu przyjść, spojrzeć na ten obraz Miłosiernego Chrystusa, na Jego Serce promieniujące, i w głębi duszy usłyszeć to, co słyszała Błogosławiona: ´Nie lękaj się niczego, Ja jestem zawsze z tobą´ (Dzienniczek). A jeżeli szczerym sercem odpowie: ´Jezu, ufam Tobie!´ - znajdzie ukojenie wszelkich niepokojów i lęków. (...) W żadnym czasie, w żadnym okresie dziejów - a zwłaszcza w okresie tak przełomowym, jak nasz - Kościół nie może zapomnieć o modlitwie, która jest wołaniem o Miłosierdzie Boga wobec wielorakiego zła, jakie ciąży nad ludzkością i jakie jej zagraża ( ...). Właśnie dlatego na trasie mojej pielgrzymki znalazło się Wasze Sanktuarium. Przychodzę tutaj, aby zawierzyć wszystkie troski Kościoła i ludzkości Miłosiernemu Chrystusowi. Na progu trzeciego tysiąclecia przychodzę, by raz jeszcze zawierzyć Mu moje Piotrowe posługiwanie. - Jezu, ufam Tobie!".

Tę wypowiedź Ojca Świętego drukowaliśmy w numerze Niedzieli przygotowywanym na 7 kwietnia - na Niedzielę Miłosierdzia Bożego. Orędzie Bożego Miłosierdzia było Ojcu Świętemu zawsze bardzo bliskie. Szczególnej wymowy nabrało w czasie pełnienia jego posługi papieskiej, kiedy to niejako nawet z urzędu dotyka on wydarzeń na świecie, które - gdyby je przyjmować tylko po ludzku - nie miałyby sensu i odbierałyby wiarę w istnienie dobrego Boga i dobra w człowieku. W świetle Bożego Miłosierdzia nabierają one innego znaczenia, uczą cierpliwości i pokory, pogłębiają wiarę. I my wszyscy, gdy przyglądamy się temu, co dzieje się na świecie, temu, co dzieje się w naszej Ojczyźnie, jakże często zauważamy, że może nas uratować tylko Boże Miłosierdzie. Może właśnie dlatego Ojciec Święty na trasie swej tegorocznej pielgrzymki do Polski wyznaczył sobie Łagiewniki i konsekrację świątyni Miłosiernego Zbawiciela, by przybliżyć nam wszystkim wielką tajemnicę Bożego Miłosierdzia.

Potrzebna jest światu, potrzebna jest Polsce wiara w Boże Miłosierdzie. Wobec tylu różnych grzechów, nadużyć, wobec zbrodni, które dzieją się na świecie, jesteśmy wszyscy bezsilni. Padają nasze ludzkie autorytety, zawodzą przyjaciele, odwracają się szczerze dotychczas współczujący. Mało tego - tam, gdzie dzieje się krzywda, wydaje się, że zło jakby się spiętrzało - podobnie jak to miało miejsce w przypadku samego Pana Jezusa oraz Jego wiernej uczennicy św. s. Faustyny - a ci, którzy mają czuwać nad prawem i sprawiedliwością, przodują w zadawaniu bólu, stają się poplecznikami zła, wspierając je i tłumacząc to sobie tzw. większym dobrem. A przecież zwykli ludzie wiedzą, gdzie jest zło; wiedzą, gdzie jest grzech, zbrodnia, cynizm; mają bardzo dobre wyczucie i często nie chcą odpowiadać tym samym, gdyż wydłużaliby tylko łańcuch zła i cierpień. Pociechą w znoszeniu bólu i upokorzeń jest im tylko wiara w Boga, Jego sprawiedliwość i miłosierdzie. Dlatego czynią wszystko, co do nich należy, starają się iść drogą, którą wskazał Chrystus, ale jednocześnie są świadomi, że "sługami nieużytecznymi jesteśmy", że sami z siebie nie potrafimy wiele. I całą swoją nadzieję pokładają w Bożym Miłosierdziu, w nieskończonych tajemnicach Boskiego Serca Jezusowego, startego za nasze grzechy.

Miłosierdzie Boże jest ogromne. Tylko Ono może zbawić świat, ludzkość, może zbawić Polskę i każdego z nas. Wiara w Boże Miłosierdzie jest niezbędnym ekwipunkiem chrześcijanina wkraczającego w III Tysiąclecie.