Zbiorowe morderstwo dokonane na nauczycielach i uczniach gimnazjum w niemieckim mieście Erfurt przez nie dopuszczonego do matury dziewiętnastoletniego ucznia tegoż gimnazjum wywołało w prasie Republiki Federalnej prawdziwą lawinę wypowiedzi i komentarzy. Większość z nich podkreśla związek zachodzący między nałogowym oglądaniem telewizji i uprawianiem gier komputerowych zawierających sceny przemocy i zabójstw.
Wśród tych wypowiedzi prasowych wyróżnia się opublikowany w hamburskim tygodniku kulturalno-społecznym (niekolorowym) Die Zeit z 5 maja artykuł Susanne Gaschke pt. Nie przybył on z innej gwiazdy. Autorka nie ograniczyła się w nim bowiem do powtarzających się słusznych, lecz nie wyczerpujących problemu zarzutów pod adresem propagujących przemoc i zbrodnię widowisk telewizyjnych i gier komputerowych, lecz wskazała - jako na ważną przyczynę dokonywanych przez młodocianych w krajach Zachodu grupowych zabójstw - kryzys rodziny, coraz wyraźniej w tych krajach występujący.
S. Gaschke przypomina fakt, iż w zamożnych społeczeństwach cywilizacji zachodniej w coraz większym stopniu występuje zjawisko duchowego spustoszenia młodzieży. Towarzyszy temu rozpad rodziny, czasem widoczny (jak rozchodzenie się małżeństw), czasem pojawiający się także w rodzinach uchodzących za porządne i ustabilizowane. Rodzice mają coraz mniej czasu dla swoich dzieci i godzą się z różnych przyczyn - często po prostu dla własnej wygody - na to, by dzieci spędzały cały swój wolny czas przy - jak to nazywa - "maszynach konsumpcyjnych", przynoszących wzorce zachowań, dające w efekcie postępującą brutalizację życia codziennego.
Cechą charakterystyczną naszych czasów - pisze autorka - jest to, że rodzice przestali czuć się odpowiedzialni za swoje dzieci; podobnie zresztą jak i większość dorosłych w stosunku do dzieci i młodzieży. Rodzice są zadowoleni, że ich dzieci zamykają się w swoim pokoju z telewizorem i komputerem i nie chcą, żeby się nimi zajmować, a dorośli na ulicy przechodzą obojętnie wobec nieletnich palących papierosy. W pojęciu dzisiejszego pokolenia rodziców wychowaniem powinny zajmować się powołane do tego instytucje: żłobek, przedszkole i szkoła.
Co więcej, zapanowało przekonanie, że zwracanie dzieciom i młodocianym uwagi na niestosowność ich zachowań jest dowodem nienowoczesności i zacofania pedagogicznego. Kontakt między rodzicami i dziećmi coraz bardziej się rozluźnia: nawet wtedy, gdy cała rodzina jest równocześnie w domu, nie rozmawia ze sobą i nie patrzy sobie w oczy. Zarazem usłużni eksperci wciąż "udowadniają", że jakoby nie istnieje związek między tym, co się ogląda na ekranie telewizora lub komputera, a zachowaniami oglądającego.
Nie podejmuje się też żadnego przeciwdziałania tworzeniu się tzw. podkultury (subkultury) młodzieżowej, z reguły odznaczającej się hałaśliwie agresywnymi zachowaniami i tworzącej swoiste zamknięte getta młodocianych, w których prędzej lub później pojawia się przestępczość. Przeciwdziałanie tym zjawiskom, lub nawet tylko ich krytyczne opisywanie, bywa ośmieszane i piętnowane jako zajmowanie "postaw drobnomieszczańskich" . Ośmieszanie takie uprawiają te same media, które produkują i promują filmy, seriale i programy propagujące przemoc, niepohamowany seks i obyczajową brutalność.
W konkluzji swego artykułu jego autorka wyraża nieśmiałą nadzieję, że może tragedia w Erfurcie potrafi przyczynić się do poruszenia umysłów i do zahamowania procesów społecznych toczących się, jak dotąd, w niedobrym kierunku.