Parlament Europejski podjął 3 lipca 2002 r. rezolucję zalecającą obecnym i przyszłym krajom Unii Europejskiej podjęcie wspólnej polityki w dziedzinie tzw. aborcji, antykoncepcji i wychowania seksualnego. Za rezolucją głosowali przede wszystkim posłowie socjalistyczni.
Najbardziej drastycznym sformułowaniem tego 24-punktowego dokumentu jest wezwanie państw europej skich, "aby w celu ochrony zdrowia kobiety aborcja była legalna, bezpieczna i dostępna dla wszystkich" . Ale nie tylko ten zapis budzić musi osłupienie moralne.
Parlament strasburski wzywa również Europę do finansowania i upowszechniania antykoncepcji wśród młodych i biednych. Krajom, które zgodę na zabicie dziecka uzależniają od wcześniejszych konsultacji społecznych, zastrzega, że konsultacje te "muszą być prowadzone w sposób nieoceniający", a więc oderwany od moralnego wymiaru czynu, prawdopodobnie po prostu w przemilczeniu faktu życia i śmierci dziecka. Konsultanci, którzy mieliby opory z kierowaniem matek do gabinetów śmierci, byliby zobligowani odsyłać kobiety do konsultantów nie mających takich skrupułów. Edukacja seksualna powinna zaczynać się w dzieciństwie i powinna zaspokajać ciekawość dzieci i młodzieży. Rezolucja mówi też o obowiązkach Unii wobec państw kandydujących, a konkretnie o zwiększonym "technicznym i finansowym wsparciu" propagowania i udostępniania antykoncepcji.
Dokument ten nie przeszedł jednomyślnie: przeciwko głosowało 240 posłów. Nie zmienia to jednak faktu, że po głośno odtrąbionym zwycięstwie chadecji w wyborach europejskich parlament strasburski rekomenduje Europie cywilizację śmierci.
Znacznie większy protest niż w Strasburgu rezolucja wywołała w Warszawie. Na wieść o przygotowaniach do jej głosowania w dwóch komisjach Sejmu RP (Europejskiej i Zagranicznej) ponad 30 posłów złożyło podpisy pod petycją wzywającą instytucje europejskie do zaniechania presji na legalizację w państwach europejskich zbrodni aborcji. W Komisji Spraw Zagranicznych petycję podpisała zdecydowana większość jej członków, reprezentujących wszystkie partie opozycji (Prawo i Sprawiedliwość, Ligę Polskich Rodzin, Platformę Obywatelską, Samoobronę i Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe) oraz współrządzące Polskie Stronnictwo Ludowe.
Jeszcze bardziej zdecydowana była reakcja Komisji Europejskiej Sejmu. Z inicjatywy posła Marcina Libickiego (PiS), byłego wiceprzewodniczącego Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy, Komisja przyjęła opinię następującej treści:
"Komisja Europejska Sejmu RP oświadcza, że próby wywierania na państwa członkowskie Unii Europejskiej oraz na państwa kandydujące presji w celu legalizacji aborcji stanowi naruszenie:
- kompetencji suwerennych państw, powołanych do ochrony dobra wspólnego i życia swoich obywateli,
- zasad współpracy europejskiej,
- podstaw duchowych naszej cywilizacji.
Komisja Europejska stwierdza, że ewentualne zalecenia Parlamentu Europejskiego w tej kwestii nie powinny być respektowane przez Rzeczpospolitą Polską.
Niniejszym wzywamy wszystkie instytucje europejskie do odstąpienia od tych zamiarów.

Sejm RP, 3 lipca 2002".

Również ta uchwała została przeprowadzona dzięki solidarnej postawie i akcji całej opozycji, wspartej przez PSL. Niestety, nie zapobiegło to podjęciu rezolucji strasburskiej. Tym niemniej uchwała Komisji Europejskiej i petycje posłów obu komisji zostały przekazane następnego dnia ambasadorowi Unii Europejskiej przez posła Marcina Libickiego.
Naszej akcji parlamentarnej nie należy ani lekceważyć, ani przeceniać. W wymiarze narodowym reakcja polskiego parlamentu potwierdza istnienie i możliwość aktywizacji szerokiego obozu katolickiego, przy należytym zaangażowaniu i dobrej woli oczywiście. Tak szerokie politycznie poparcie dla sprawy życia jest wyraźnym znakiem postępu moralnego w tej dziedzinie w ciągu ostatnich lat.
Z drugiej strony, polski głos jest - w tej chwili - jedynie głośnym, choć bezsilnym, protestem przeciw niszczeniu naszej cywilizacji i podżeganiu do zabijania najsłabszych. Ten protest jednak to najlepsze, co dziś Polska może powiedzieć Europie.