Była senator dr Krystyna Czuba opublikowała książkę o Senacie lat 1997-2001, dając jej tytuł: Najważniejszy jest interes Polski. Bardzo pouczająca to lektura. Patrząc, jak zdominowany obecnie przez SLD Senat próbuje "bocznymi drzwiami" uchwalić eutanazję czy zezwolić na małżeństwa homoseksualne - przed czym w Radiu Maryja ostrzegał 17 lipca br. senator Adam Biela - można w książce K. Czuby przeczytać prawdę o minionej kadencji, o wielu ważnych ustawach uchwalonych z myślą o interesie Polski. W tym kontekście nie mogę się nadziwić ani zrozumieć, skąd ta miażdżąca obecnie przewaga SLD w Senacie. Trafnie to określiła Autorka, pytając: "Co myśleć, kiedy piłkarz wygrywa z cenionym adwokatem i wojewodą, zadłużony przedstawiciel Samoobrony dystansuje jednego z najwybitniejszych senatorów prawników, a dyrektor kabaretu - znanego ministra i profesora". Co myśleć, kiedy " nasze nadzieje - ostoja narodowa: Krosno, Kraków, Tarnów, Białystok wybrały byłych komunistów, od których ich dziadowie czy ojcowie, a może oni sami dostawali pałkami, byli więzieni, poniżani, poniewierani" . No właśnie, czy to tylko chęć trzymania z mocniejszymi, bo tak rozsądniej i bezpieczniej, czy raczej lekkomyślność, rozpanoszony indywidualizm Polaków? I smutna konkluzja Autorki: "W najważniejszych sprawach żyjemy między zapałem a zaniechaniem".
Nie muszę przypominać, że przed wyborami we wrześniu 2001 r. kandydaci SLD podpisywali "lojalkę", że opowiadają się za likwidacją Senatu. Spodziewali się wielkiej przegranej w Izbie Wyższej. Kiedy wygrali, zmienili zdanie. Obecnie Senat jest im potrzebny, aby "przepchnąć" to, co nie udało się w Sejmie. Tak planują zlikwidować lustrację. Tymczasem Senat Rzeczypospolitej nie może stać się miejscem politycznych rozgrywek. Jest ważny i potrzebny. Powstał już w połowie XIV wieku z Rady Królewskiej. Przewodniczył mu król za pośrednictwem marszałka wielkiego koronnego lub kanclerz, w czasie bezkrólewia - prymas. Zniewaga senatora równa była obrazie majestatu króla. Konstytucja 3 Maja rzekomo w imię demokracji ograniczyła znaczenie Senatu na rzecz Izby Poselskiej. II Rzeczpospolita poprzez konstytucję marcową w 1921 r. wskrzesiła Senat po zaborach. Uprawnienia Senatu powiększyła konstytucja kwietniowa w 1935 r. Władze komunistyczne 30 kwietnia w 1946 r. zniosły Senat na podstawie sfałszowanych wyborów "3 razy tak". Na plakacie napisano: "Senat z wozu, koniom lżej".
Tak było do 1989 r., kiedy odbyły się pierwsze wybory w wolnej Polsce. Przyniosły pełne zwycięstwo prawicy w Senacie. Ta pierwsza kadencja trwała jednak za krótko, tylko dwa lata. Po samorozwiązaniu się Sejmu w 1991 r. konsekwentnie wygasł mandat Senatu. Kolejne dwa lata należały do "Solidarności", ale znowu prezydent L. Wałęsa, rozwiązując Sejm, zamknął kadencję Senatu. Wybory w 1993 r. przyniosły w Sejmie zwycięstwo SLD, ostał się prawicy Senat, w którym można było prowadzić walkę m.in. o obronę życia nienarodzonych Polaków. To Senat wówczas, jak trafnie podkreśla K. Czuba, był naszą "redutą" walki o lepszą Polskę. Autorka uczestniczyła w tej walce jako ekspert "Solidarności" w parlamentarnych komisjach do spraw rodziny i mediów. Potem "Solidarność" senacka zaproponowała jej kandydowanie do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, co prawda bez szansy na zwycięstwo, ale chodziło o to, aby "Solidarność" pokazała, że ma kandydatów. W pierwszym wówczas wystąpieniu w Senacie, 3 kwietnia 1997 r., K. Czuba zarzuciła publicznej telewizji działania na szkodę rodziny i narodu. Upomniała się o pełną koncesję dla Radia Maryja i TV Niepokalanów. "Solidarność" zaproponowała jej kandydowanie do Senatu z ziemi łomżyńskiej. Zdobyła mandat ogromną przewagą głosów nad innymi kandydatami. Została senatorem.
Książka Najważniejszy jest interes Polski to w przeważającej części zbiór przemówień K. Czuby wygłoszonych w parlamencie minionej kadencji, ale zarazem jest to "katalog" najważniejszych problemów, z jakimi musiał radzić sobie Senat. Będąc tego pośrednim świadkiem, bo z Sejmu, dopiero teraz ogarniam fakt, jak tej pracy było wiele, i jak ważnej. K. Czuba jako przewodniczącą senackiej Komisji Kultury i Środków Przekazu interesowała się niemal wszystkim, od mediów, przez sprawy rodziny, edukacji, ochrony życia, po sprawy uwłaszczenia i prywatyzacji. Jeśli udało się coś dobrego uchwalić, to za cenę utarczek z przedstawicielami SLD, którzy nie kryli swego komunistycznego rodowodu, myślenia o własnych interesach, zakłamanej troski o ludzi biednych. Surowo również ocenia K. Czuba koalicję AWS-u z UW. Choć na początku wydawało się niektórym, że jest to jedyna możliwość, aby przejąć władzę, to w efekcie ta koalicja okazała się naszym dramatem i dramatem Polski.
Dla senator K. Czuby najtrudniejszą płaszczyzną pracy w Senacie była walka o media, walka o telewizję. Prawica, zwłaszcza AWS, nie doceniły wagi problemu. K. Czuba wspomina, że kilkakrotnie podejmowała ten temat z przewodniczącym Klubu AWS M. Krzaklewskim. Można było rozwiązać KRRiTV, ponieważ niezgodnie z prawem w 1997 r. został powołany jej członek Adam Halber. Takie opinie przekazali eksperci prawnicy. Nie było jednak politycznej woli ze strony AWS. Dlatego do dzisiaj jest tak, jak to ukartowano w 1989 r.: telewizja zawłaszczona przez lewicę i UW, radio częściowo przez PSL.
Oceniając doświadczenia polityczne i publiczne K. Czuby, cisną się na usta słowa Jana Pawła II z adhortacji Christifideles laici, że chrześcijanin nie ma prawa powiedzieć "nie" wobec służby publicznej. A parafrazując słowa K. Pruszyńskiego, można dopisać, że nieobecność chrześcijan u władzy daje ją tysiącom miernot i niezliczonemu mnóstwu kanalii.