W popularnym dzienniku niemieckim Berliner Zeitung ukazał się 13 sierpnia artykuł Stephana Speichera pt.: A wszystkie pytania pozostają bez odpowiedzi, poświęcony osobie Marcela Reich-Ranickiego, uważanego do niedawna za czołowy autorytet niemieckiej krytyki literackiej.
W swym artykule autor zestawia ujawnione stosunkowo niedawno kłopotliwe szczegóły z życiorysu Reich-Ranickiego. Urodzony w 1920 r. w żydowskiej rodzinie we Włocławku, razem z rodzicami, jako dziecko, wyemigrował do Berlina, skąd również z rodzicami musiał wrócić do Polski po objęciu rządów w Niemczech przez hitlerowców. Rodzina zamieszkała w Warszawie i podzieliła tragiczny los Żydów zamkniętych w czasie wojny w tamtejszym getcie. Młodemu Marcelemu Reichowi (nie używał jeszcze wtedy przybranego później drugiego członu swojego nazwiska) udało się uciec i przedostać w 1944 r. do Lublina, gdzie wstąpił na służbę do komunistycznego resortu "bezpieczeństwa". W służbie tej pozostawał do 1950 r.
Wiadomo, że początkowo, w 1945 r., został skierowany na Górny Śląsk, zaś w latach 1948-49 najpierw na krótko do okupowanego przez cztery mocarstwa sojusznicze Berlina, potem zaś na dłużej do służby konsularnej w ambasadzie reżimu warszawskiego w Londynie. Po ujawnieniu tych faktów, co stało się dopiero w latach 90., Reich-Ranicki nie zaprzeczał ich prawdziwości, odmawiał jednak bliższego opisania swych czynności na zajmowanych wtedy stanowiskach.
Obecnie zostały odnalezione w Polsce jego akta personalne z tych czasów. Wynika z nich, że dosłużył się on w tajnych służbach rangi kapitana, m.in. za wyniki swoich działań wywiadowczych, prowadzonych wśród polskiej emigracji niepodległościowej w Londynie. W przeprowadzonym z nim ostatnio przez prawicowy dziennik niemiecki Die Welt wywiadzie Marcel Reich-Ranicki usiłował wywołać wrażenie, że jego praca jako agenta komunistycznego w Londynie nie miała większego znaczenia, a w opublikowanej autobiografii pozwolił sobie nawet na strojenie żartów na temat tego okresu swojego życia.
Autor artykułu w Berliner Zeitung nie wdaje się w polemikę z tymi mało wiarygodnymi wypowiedziami Reich-Ranickiego. Kończy tylko swój tekst następującym ironicznym stwierdzeniem: "Sowietyzacja natrafiła w 1945 r. w Polsce na najtwardszy przypadek pośród zdobytych krajów ­ społeczeństwo niesproletaryzowane, katolickie i nastrojone narodowo, które z pewnością nie musiało dopiero od Związku Sowieckiego uczyć się, czym jest walka z faszyzmem. W Londynie pozostała część jego antykomunistycznej elity, która zdała już swój egzamin w walce z Trzecią Rzeszą. Czy nowy (tj. komunistyczny ­ J. W. S.) wywiad pozwoliłby swojemu oficerowi na niedbałą służbę w takim miejscu?".
Do tej krótkiej charakterystyki, napisanej przez obiektywnego komentatora, trudno byłoby cokolwiek dodać. Odpowiedź na postawione w niej pytanie wydaje się bowiem oczywista.