Rozpoczyna się nowy rok szkolny. Jak co roku, i tym razem towarzyszą mu nasze troski, obawy, a często i prawdziwy ból, gdy wiemy, że nie rozwiązaliśmy jeszcze starych problemów, a już spadają na nas nowe.
Nowy rok szkolny jest wielkim wyzwaniem dla całego kraju, ponieważ kształcenie i wychowanie młodego pokolenia jest najważniejszą sprawą w życiu narodu. Jeżeli będziemy mieć ludzi młodych dobrze wykształconych, inteligentnych, rozwijających swoją wiedzę, pracujących nad swoim charakterem, odpowiedzialnie zagospodarowujących swoją wolność ­ to jest to rzecz najpiękniejsza i prawdziwy skarb ojczyzny, przerastający nawet jej produkcję przemysłową, rozwój gospodarczy i inne ważne dziedziny życia. Zawsze najważniejszy jest człowiek, a cóż dopiero, gdy to jest młody człowiek.
Dlatego z ogromną troską i uwagą trzeba podejść do nowego roku szkolnego. Trzeba przyjrzeć się naszym szkołom, czy są dobrze przygotowane do przyjęcia uczniów. Trzeba spojrzeć na organizację pracy w szkołach, na nauczycieli i wszystkich, od których zależy dobre ich funkcjonowanie. Trzeba zatroszczyć się o to, by uczniowie nie byli głodni, by mieli się w co ubrać i by nie brakowało im niczego, co jest koniecznie potrzebne do normalnego funkcjonowania młodego człowieka w szkole. Należy zatroszczyć się bardzo o to, by dzieci były zdrowe, by miały odpowiednie warunki dla rozwoju fizycznego. Musimy też zrobić, co w naszej mocy, by dzieci i młodzież nie czuły się w szkole zagrożone, żeby miały zapewnione bezpieczeństwo, żeby nauczyciele byli dla nich ostoją i niekwestionowanymi autorytetami. Żeby dzieci wzrastały w wolności, ale nie w swawoli. Żeby nie były zdominowane przez różnego rodzaju minigangi. Czasem w szkołach istnieją takie grupy uczniów, które mogą wywierać określone, niepożądane wychowawczo naciski na swoich kolegów. Dzieci muszą się czuć w szkole dobrze i bezpiecznie.
Gdy chodzi o nauczycieli ­ powinni być dobrze przygotowani do lekcji i czuć się wychowawcami. Nie mogą gorszyć młodego pokolenia, dla którego są przykładem ­ choćby i przez to, że palą papierosy, nadużywają alkoholu czy zachowują się niekulturalnie. Ważną sprawą jest, by nauczyciel używał poprawnego języka. Nie daj Boże, by w jego słownictwie znajdowały się wyrazy obelżywe.
Jest to również wielkie wezwanie do nauczycieli religii, katechetów, by oni także byli dobrze przygotowani do odpowiedzialnej funkcji nauczyciela tego przedmiotu w szkole. Nauczyciel religii ­ czy to będzie ksiądz, zakonnica czy świecki katecheta ­ musi być wzorem dla innych nauczycieli w szkole.
Przy tej okazji ­ prośba do nauczycieli religii, by wykorzystywali w pracy z dziećmi i młodzieżą prasę katolicką. Z pewnością znajdą tam wiele artykułów, które mogą pomóc w wychowaniu młodego pokolenia, a przede wszystkim pomogą wykształcić nawyk czytania katolickiej prasy. Polecam tu szczególnie kolorowy dwumiesięcznik Moje Pismo Tęcza, przeznaczony dla dzieci od 4. do 9. roku życia, którego celem jest pomóc dziecku ­ z udziałem dorosłych ­ odkrywać Boga.
Dotknę tu także problemu podręczników szkolnych. Są one drogie, więc dołóżmy troski, by pomóc w ich zakupie dzieciom z rodzin mniej zamożnych. Może włączą się w tę sprawę rodziny zasobniejsze, może uda się jeszcze zorganizować kiermasz podręczników używanych, może znajdą się inne skuteczne formy pomocy w rozwiązaniu tego problemu.
A więc rok szkolny jest ogromnym, bardzo konkretnym wyzwaniem dla nas, chrześcijan. Trzeba mieć tylko oczy szeroko otwarte, serca pełne miłości i wyobraźnię. Znów tę wyobraźnię... Zachęcam także do głębokiej modlitwy, by Duch Święty oświecał wszystkie dzieci, by wyrastały na mądrych, wspaniałych i zacnych ludzi.