Szanowna Pani Aleksandro, kilka prób nawiązania znajomości przez rubrykę "Chcą korespondować" nie powiodło się. Nauczyłam się (a raczej uczę się) cierpliwości wobec prób nawiązania nowych znajomości, wierności wobec "starych" znajomych, no i pokory wobec własnego zniecierpliwienia, chęci wygrania za pierwszym podejściem. Już nie oczekuję rozwiązania wszelkich bolączek życiowych za pomocą tej rubryki (a raczej za pomocą kontaktów z kimś z anonsów), a jeżeli zdarzy się szczęśliwa znajomość ­ taka, co przetrwa nie tylko miesiąc, dwa, ale i dłużej, taka, co może przemienić nawet niezauważalnie coś wewnątrz samego człowieka, nie mówiąc już o tej, co ruszy z posad obojętność, mur oporu lub prawdziwą rozpacz, tragedię tego drugiego ­ to już będzie powód do wielkiej radości.
Uczę się "cichej wytrwałości fal", ale muszę mieć jasno wytyczony cel takiej znajomości ­ a raczej podejmowania korespondencji i potem jej rozwoju. Taka znajomość nie może pozostać sama sobie, ale pytam przed Bogiem: Czy chcesz, bym właśnie z tą osobą nawiązała nici porozumienia? Ja sama potrzebuję człowieka, ale może to ja mogę dać właśnie to coś drugiemu? Dlatego znowu próbuję ­ kolejne zaproszenia do korespondencji i znajomości. Dobrze by było, aby każdy anons opatrzony był informacją, z jakiego województwa dana osoba pochodzi. Z pozdrowieniami ­ wierna czytelniczka "Niedzieli"

Krystyna

Już wiele razy prosiłam, a także nasi czytelnicy wyrażali taką wolę, aby umieszczać w swojej ofercie jakieś bliższe dane o miejscu zamieszkania ­ miasto, region, województwo. I nic. Niestety, mogę drukować tylko te dane, na które zezwalają korespondenci. Nie mniej i nie więcej. Oczywiście, łatwiej by wtedy było dobrać sobie takich korespondentów, którzy mieszkają niedaleko, bo można potem kontynuować znajomość osobiście. I choć są też zwolennicy pisania do odległych zakątków Polski, a nawet świata, takie dane by im przecież nie przeszkadzały.
Nie jest to pierwszy list od p. Krystyny, który ukazuje się w tej rubryce. Ale nie mogłam sobie darować, aby nie wydrukować jej komentarza, który jest zawsze tak bardzo trafny, a do tego najczęściej mówi nam coś nowego o naszej korespondencji, ukazując nowe spojrzenie na tę kwestię.
Ale też martwi mnie wiele spraw. Pierwsza ­ to listy czytelników, którzy napisali do kogoś, a w zamian nie dostali nawet marnego słowa: "Dziękuję". Jeśli ktoś nie zamierza kontynuować z daną osobą korespondencji, to mógłby chociaż przesłać do tej osoby kartkę z pozdrowieniami i informacją, że nie będzie nic więcej. Powody można sobie nawet darować, bo często są to sprawy bardzo osobiste.
Inny problem związany jest z osobami z zakładów karnych. Wiele ich próśb ma charakter matrymonialny, co jest sprzeczne z zasadami naszej rubryki. Ale też jeśli już czyjeś ogłoszenie ukazało się i nadeszły listy ­ my te listy wysyłamy. Jednak często cała przesyłka powraca z adnotacją, że adresata nie ma już w tym miejscu. Ktoś czeka na list, ktoś czeka na odpowiedź, a wszystko to ląduje w redakcyjnym archiwum...
No i sprawa najważniejsza ­ listów jest bardzo dużo! Już teraz trzeba czekać na ich druk całymi miesiącami. Zniecierpliwieni przysyłają monity lub kolejne zgłoszenia, a tu po prostu trzeba cierpliwie czekać. Na ogół wszystkie prośby spełniamy, w niektórych przypadkach odpowiadamy, jeśli są jakieś niejasności, ale przypominam też, że Redakcja, jak każda inna, ma prawo nadesłane materiały drukować lub nie, ma też prawo do wprowadzania swoich zmian. Ale tu wkraczamy już na zupełnie inny teren, o czym powiemy innym razem.