Powstało Oratorium Sióstr Urszulanek. Do tego celu s. Aleksandra zaanektowała zakonny garaż. U wejścia powiesiła wielkie zdjęcie bł. Urszuli Ledóchowskiej i napis - słowa swej mistrzyni: "Daj dziecku Boga, a o jego przyszłość możesz być spokojna". W rogu sali siedzi wielki pingwin w czerwonym szaliku, maskotka TAK-TAKA, stoją piłkarzyki, stoły bilardowy i do ping-ponga. Dalej - dwa telewizory do gier komputerowych, gdzie straż trzyma student wolontariusz. W oddzielnym pokoiku skarb - minisiłownia - dar rady osiedlowej Górna Łódź dla Oratorium.
S. Aleksandra zabiega o komputer z prawdziwego zdarzenia, by dzieci nauczyły się jego obsługi - głównie pisania programów. Informatyka to przyszłość. Może jakiś dzieciak właśnie w Oratorium złapie bakcyla komputerowego i pójdzie potem na informatykę? Kto wie?
Wokół gwar i śmiech czynione przez trzydzieścioro dzieciaków. W południe dostaną kanapki i coś ciepłego do picia. Oprócz 5-latków przychodzą 13-latki.
Iza, jedna z grupy kilkunastu wolontariuszy, studentka pedagogiki, mimo akademickich ferii przychodzi na Obywatelską codziennie. Mówi, że lubi to miejsce.
- Co tutaj robimy? Są zajęcia plastyczne, muzyczne, teatralne. Lekcje tańca prowadzi chłopak z Klubu Tańca Towarzyskiego. A między tymi zajęciami krótkie katechezy, pogadanki... Tak robi na przykład s. Stanisława.
S. Stanisława przedstawia się tak: - Jestem równolatką Ojca Świętego. Towarzyszy temu promienny uśmiech i błysk w ciągle młodych oczach. Uczy śpiewu i gry na prostych instrumentach. Chce, by w maju, na kanonizację bł. Matki Urszuli, orkiestra stworzona z oratoryjnych dzieci zagrała Poloneza Ogińskiego. Orkiestra ma do dyspozycji następujące instrumenty: bębenki, grzechotki, marakasy. Teraz grają bezbłędnie Odę do radości Beethovena.
- Tak naprawdę chodzi nam o rodziny - mówi cicho s. Aleksandra. - Wiele łódzkich rodzin jest na krawędzi wytrzymałości. Klepią biedę, ale nie chcą się do tego przyznać. Nie poproszą o pomoc. Wstydzą się...
Przy okazji kolędy ksiądz proboszcz wynotowywał nazwiska biednych rodzin. Jego śladem ruszyło koło charytatywne parafii. Cztery wolontariuszki - panie Teresa, Alicja, Bożena i Janina, nazywane "paniami charytatywnymi", i s. Aleksandra.
- Nawet nie chcę wspominać - opowiada elegancka pani Teresa, która odwiedzała najgorsze ulice w dzielnicy, znane ze sporej przestępczości, biedy i bezrobocia. - Jezu kochany, ile ja się napatrzyłam na ludzką nędzę, tego słowa nie opiszą. W niektórych mieszkaniach wprost cuchnęło... Niewiele możemy pomóc. Siostra sprowadza darmowy chleb, czasem dostaje ze sklepów trochę żywności, jeśli jest gotówka od dobroczyńców, możemy kupić jednej, dwóm rodzinom opał.
Spotykają się co czwartek, by policzyć zawartość kościelnej puszki dla biednych, przejrzeć rachunki, zadecydować, jak podzielić uzyskane z różnych miejsc dobra. Ciężka praca - dzielić tak małe wpływy na tak wielu potrzebujących. Na przykład buty. Dzieciaki biegają w dziurawych pepegach, a w sklepach akurat promocje na obuwie. Bezwarunkowo trzeba kupić, ale wtedy nie starczy na inne wydatki. I tak w kółko.
- Tłumaczymy rodzicom: pozwólcie chociaż dzieciom przyjść do parafii. W kościele przecież niczego złego się nie nauczą. Zamiast stać pod trzepakami, wystawać na klatkach, zadawać się ze złym towarzystwem - nauczą się czegoś dobrego, spędzą pożytecznie czas.
S. Ewa prowadzi świetlicę Urszulanek od wielu lat. Opiekuje się sześćdziesięciorgiem dzieci w wieku szkolnym. Kręcą się wokół nas, łapią siostrę za rękę, wtulają buzie w habit, aż trudno mi uwierzyć, że wiele z nich na co dzień przeżywa piekło.
- Wiele rozmawiam z rodzicami. Toczę bój o kwestie wychowania religijnego - opowiada. -Tłumaczę takiej mamie: Ochrzciła Pani dziecko, posłała do Komunii św. I co dalej? Ona na to, że nie ma czasu. Droga Pani, przekonuję, Pani dziecko nie umie powiedzieć nawet pacierza... Do dzieci staram się trafiać inaczej. Przemawiam w takim stylu: Popatrz, nie opuścisz swojego ulubionego programu w telewizji, a 4 kolejne niedziele nie przychodzisz na Msze św. Jesteś twardy, skorupa u ciebie jak u żółwia. Skąd weźmiesz siłę? Jak wytrzymasz trudną sytuację? Jak pomożesz rodzinie? Bo dzieci ukrywają swoją sytuację rodzinną, czasem dramatyczną. Chcą być do końca solidarne z rodzicami, nawet jeśli oni wyraźnie je krzywdzą. Dlatego o niektórych tragediach dowiaduję się dopiero po fakcie.
S. Aleksandra nie umie zrozumieć pewnych sytuacji. Wzorowa rodzina z czwórką dzieci. Nagle ojciec traci pracę. Oboje rodzice zaczynają pić. Posyłają dzieci do Oratorium, a sami "idą w tango". Jakby się tą wódką zagłuszali, żeby nie czuć tej koszmarnej beznadziei. Ale co z dziećmi?
- Nade wszystko szkoda mi tych najbardziej inteligentnych. Czasem myślę: Boże, żeby tak znalazł się jakiś sponsor... Czuję, że mam w rękach brylant. Była tutaj dziewczynka, wyjątkowo mądra. Prymuska w podstawówce. Poszła do liceum. Wielu ludzi poświęciło się dla niej. Znaleźliśmy jej lokum, by mogła spokojnie się uczyć. Niestety, po jakimś czasie wróciła na ulicę. Czasem, jak widać, przegrywamy, ale czy to znaczy, że powinnyśmy zrezygnować? Większości udaje się w różnym stopniu pomóc.
- I co dalej, s. Aleksandro? - pytam zaczepnie.
- Zastanawiałam się, co może przyciągnąć jeszcze więcej dzieci. Co najlepiej posłuży miejskim dzieciakom, które pół życia spędzają przed telewizorem, a pół - stojąc na rogach ulic? Co może sprawić, że zapragną czegoś więcej od życia? Co może sprawić, że życie da im szansę?
Więcej dzieci? Na Obywatelską przychodzi ich już ponad setka, z całej Łodzi. Dzieciaków dzieli się na mniejsze grupy, wyznacza godziny spotkań, organizuje wolontariuszy, o których przecież nie tak łatwo. Ciągną tu jak po sznurku, bo im dobrze i bezpiecznie pod skrzydłami zakonnic. Więcej dzieci? Na Obywatelskiej jest przecież wystarczająco gwarno i rojno.
- Sport! Musimy wybudować ośrodek sportowy - s. Aleksandra z wyraźną dumą oznajmia mi swój pomysł. W zdrowym ciele - zdrowy duch.
- Gdzie Siostra chce to wybudować i za co?
- Tu, na Obywatelskiej - s. Aleksandra rozkłada na stole plan architektoniczny zagospodarowania terenu. - Tu, na prawym skraju zakonnego ogrodu, w miejscu wykarczowanego starego sadu. Boisko, korty tenisowe, siłownia na świeżym powietrzu, stoły do gry w szachy i warcaby. A dookoła zieleń, mnóstwo zieleni...
- Może jeszcze kryty basen? - żartuję.
Niewielka siostra w szarym habicie patrzy długo za okno, na zaśnieżony ogród.
- Jak tak patrzę na te nieużywane szklarnie...

Osobom, które zechcą wesprzeć pracę Sióstr Urszulanek w Łodzi, podajemy numer konta: PKO BP S.A. I/O Łódź, nr 03 10203352 125922444.