Podlasie jest ziemią, na której splotły się dzieje wielu kultur. Tutaj wieże kościołów sąsiadują z kopułami cerkwi prawosławnych. Wędrując w II Pieszej Pielgrzymce Ekumenicznej poznajemy piękno przyrody, ubogacamy się w przeżycia religijne. Wspólnie idą katolicy i prawosławni. Pielgrzymka zawsze była ważnym wydarzeniem w życiu chrześcijan, przybierając w kolejnych epokach różne formy kulturowe. Każda pielgrzymka jest symbolem człowieka wierzącego, podążającego śladami Odkupiciela. Wiąże się z podjęciem wysiłku, czynnej ascezy i pokuty za ludzkie słabości. Wyraża nieustanną czujność człowieka wobec własnej ułomności i przygotowuje go wewnętrznie do przemiany serca. Wszyscy pątnicy podejmują "wewnętrzną podróż", której celem jest oderwanie nas od tego co ważne w świecie, aby móc spotkać się w pełni z Chrystusem, wyznając naszą wiarę w Niego i otrzymując obfitość Jego Miłosierdzie. Cele pielgrzymki ekumenicznej zostały przedstawione w regulaminie przez organizatorów - Komendę "Nadbużańskiego" Hufca ZHP w Siemiatyczach. Między innymi harcerze mają kształtować postawę tolerancji wobec innych przekonań. Pielgrzymka jest okazją do wspólnej modlitwy o jedność chrześcijan, którą zapoczątkował Ojciec Święty w Drohiczynie podczas nabożeństwa ekumenicznego. Jest ona także realizacją harcerskiej służby wyrażonej w słowach Przyrzeczenia: "Mam szczerą wolę służyć Bogu i Ojczyźnie". Chrystus dał nam przykład kład służby, gdy podczas Ostatniej Wieczerzy umył nogi swoim uczniom. Wspólne pielgrzymowanie staje się okazją do poznania pięknych świątyń, tak katolickich jak i prawosławnych, w których oddaje się cześć Bogu.

W tym roku pielgrzymka odbyła się w dniach od 30 maja do 2 czerwca. Trasa pątnicza prowadziła z Mielnika, przez Grabarkę i Siemiatycze do Drohiczyna, dawnej stolicy Podlasia. Początek pielgrzymki zbiegł się z uroczystością Bożego Ciała. Bp Antoni Dydycz przewodniczył w Mielniku Mszy św. i procesji ku czci Jezusa Eucharystycznego. Tematem dnia była "wiara". Ks. Stefan Moysa pisał: "Wiara jest zaufaniem, ryzykiem, osobistą decyzją ze strony człowieka. Nie wyklucza faktu, że wiara jest pewnością, w czym ujawnia się jej głęboko paradoksalna natura". Podążając drogą pielgrzymią rozmawiałem z harcerzami. Postawiłem pytanie: Co dziś dzielić może wyznawców katolicyzmu i prawosławia, a co może ich łączyć? Druhna Ewa tak na nie odpowiedziała: "Łączy nas Chrystus, tóry został ukrzyżowany za nas wszystkich. Symboliczny krzyż niesiony przez harcerzy, nawiązujący do wizyty Jana Pawła II w Drohiczynie, ma przypominać, że wszyscy chrześcijanie stanowią jedność. I o to modliliśmy się podczas naszej pielgrzymki. Łączy nas ziemia, na której mieszkamy. Ziemia, gdzie splatają się kultury, religie. Jest ona naszą małą ojczyzną, w której wyrośliśmy, w obecności dwóch religii: katolicyzmu i prawosławia. Szacunek do nich towarzyszy nam od dziecka. Nie chcę mówić o tym, co nas dzieli i różni. Najważniejsze jest zawsze to, co łączy ludzi".

Piątek był drugim dniem pielgrzymowania, rozpoczął się w Grabarce. Rano uczestniczyliśmy w liturgii prawosławnej w cerkwi. Hasłem było słowo "nadzieja". Harcerze przeszli odcinek wiodący do Siemiatycz. Według Ludwika Hirszfelda nadzieja to matka tych, którzy nie boją się rzucać myśli w daleką przyszłość. Podczas rozmowy druh Adam, organizator II Harcerskiej Pielgrzymki Ekumenicznej, odpowiedział na postawione mu pytanie: Czego spodziewa się po tej pielgrzymce w wymiarze życia religijnego? "Na pielgrzymkę wyruszyłem, by umocnić swoją wiarę, z nadzieją, że wspólna wędrówka katolików i prawosławnych przełamie wiele schematów i stworzy atmosferę wzajemnej życzliwości. Przygotowując tę pielgrzymkę, miałem nadzieję, że wspólne modlitwy, śpiewy i trudy pielgrzymowania ukażą radosną stronę naszej wiary, wyzwolą nowe inicjatywy działań w dziedzinie wychowania duchowego. Spodziewam się, że pielgrzymka ekumeniczna będzie kształtować wśród harcerzy postawy życzliwości, tolerancji i zrozumienia dla drugiego człowieka".

Kolejny dzień upłynął pod hasłem "miłość". Ojciec Święty, będąc w Paryżu, tak mówił do młodzieży: "Miłość i służba nadają sens naszemu życiu i czynią je pięknym, ponieważ wiemy, czemu i komu je poświęcamy. Czynimy to w imię Chrystusa, który jako pierwszy umiłował nas i nam służy. Czyż jest coś wspanialszego niż to, że człowiek umie kochać? (...) Służba braciom przemienia życie: ukazuje, że nadzieja i braterstwo są silniejsze od rozpaczy. Miłość potrafi zwyciężyć w każdych okolicznościach". Wieczorem Mszę św. odprawił ks. Jan Ujma, naczelny kapelan harcerstwa polskiego. Wygłosił homilię, podczas której zaznaczył, że młodzi ludzie są nadzieją dla świata. Odwołał się do nauczania Ojca Świętego, który tak wspaniale rozumie młodzież i widzi w niej przyszłość chrześcijaństwa. Później wszyscy udali się na harcerskie ognisko. Harcerze nocowali w namiotach na placu przy kościele Sióstr Benedyktynek.

Niedziela, następny dzień pielgrzymki ekumenicznej, miał hasło: "Stajesz się drogą dla innych". W rozmowie z druhną Katarzyną postawiłem pytanie: Co młodzież może zrobić w dziele budowania jedności chrześcijan? Odpowiedziała: "Świat, w którym żyjemy jest pełen podziałów. Spotykamy je na każdym kroku. Zadajmy sobie jednak pytania: Dokąd to doprowadzi? Czy warto kroczyć oddzielnymi ścieżkami? Postarajmy się zbudować wspólną, prostą drogę, na której spotkają się wszyscy chrześcijanie. Droga do pojednania nie jest jednak łatwa. Trzeba układać kamień po kamieniu, iść krok po kroku, aby osiągnąć nasz cel, którym jest pojednanie. Harcerska Pielgrzymka Ekumeniczna stała się doskonałą okazją do tworzenia jednej wspólnoty wierzących w Chrystusa, ponieważ idą w niej razem katolicy i prawosławni. Są to głównie ludzie młodzi i w nich rysuje się nadzieja na pojednanie. Harcerze wędrując dzielnie ramię w ramię łączą się w trudzie pielgrzymowania. Obdarzają się uśmiechem i życzliwością, budując miłość wzajemną. Inicjatywa pielgrzymki ekumenicznej pomoże w budowaniu jedności wśród chrześcijan. Trwajmy w pięknej idei i nie pozwalajmy, by powstawały nowe rozłamy" . Rano została odprawiona Msza św., po której II Harcerską Pielgrzymkę Ekumeniczną zakończył apel pożegnalny.