Autobusem udaliśmy się do Muxii. Tam znajduje się Santuario de Nosa Señora da Virxe da Barca. Dlaczego wybudowano tam kościół? Według legendy Matka Boża pojawiła się na kamiennej łodzi, aby dodać otuchy świętemu Jakubowi. Kościół na początku XXI wieku spłonął. Było to w Boże Narodzenie. Niespodziewanie uderzył piorun. Kościół odbudowano bardzo szybko i dziś mogliśmy odprawić tam Mszę świętą.

Gdy przyjechaliśmy do Muxii mieliśmy chwilę, aby rozprostować nogi. Nasz przewodnik spotkał 4 Polaków, którzy, gdy dowiedzieli się, że idziemy na Mszę świętą, postanowili się do nas dołączyć.

Tak się złożyło, że miałem dziś homilię. Każdego dnia mówi inny ksiądz. Jest nas trzech, więc taki dyżur wypada co trzy dni. W tym krótkim słowie na niedzielę zacząłem od celu. Dla pielgrzymów idących na Camino, cel został osiągnięty. Ale przecież żyć trzeba dalej, po osiągnięciu celu, znów staje się na rozdrożu i należy dokonać wyboru, którą drogą iść i co dalej zrobić ze swoim życiem. Przed taką rozterką stanął bohater dzisiejszego pierwszego czytania - Jozue. Przejął on po zmarłym na górze Nebo - Mojżeszu przewodnictwo nad Izraelitami. Mieli oni wejść do Ziemi Obiecanej, ale Jozue ma obawy, czy wytrwają w wierności Panu Bogu, czy pójdą za bożkami pogańskimi. Mieli oni podjąć dezycję. Wybrali Pana Boga. Także decyzję o byciu przy Chrystusie mieli podjąć uczniowie. Nie tylko Dwunastu, ale także ci, którzy szli za Nim. Jezus mówił słowa trudne, a widocznie oni mieli swoją wizję Mesjasza, która jakiś sposób nie pokrywała się z rzeczywistością. Odchodzą, a Jezus pyta się Dwunastu: “Czy i wy chcecie odejść?” I konkretne wyznanie Szymona Piotra: “Panie, dokąd pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego. My uwierzyliśmy…”

Wiele osób, gdy mówi się o pieszej pielgrzymce puka się w głowę i pyta, po co to robisz? To nie ma sensu. Czy nie lepiej jechać autobusem czy samochodem? Szybciej, w komfortowych warunkach, a i tak się do tego miejsca dotrze. Można opowiadać o Camino, ale i tak nie da się opisać tego, co się w tym czasie wydarzyło w naszym wnętrzu. To właśnie jest wejście w głębię naszego życia. I tak musimy robić, aby poznać Jezusa. Trzeba zagłębić się w Jego naukę. Niestety są i tacy, którzy traktują Jezusa cukierkowato tworząc zakłamany obraz Zbawiciela. Tymczasem Jezus z miłości do człowieka i troski o jego przyszłość i zbawienie stawia mu konkretne wymagania.

Gdy przychodzimy nad wodę, możemy czasami być zniesmaczeni brudem, który jest nad brzegiem. Natomiast, gdy zaczynamy iść w głąb, zanurzamy się, czasami pokonujemy skały, wchodzimy w głębie odrywamy prawdziwe piękno. Tak właśnie jest z nauczaniem Jezusa, Kościołem i relacją z Panem Bogiem.

Potrzeba jednak odwagi i ryzyka.

Po zakończonej Mszy św., mieliśmy chwilę, aby poznać otaczający Sanktuarium teren. Idąc na skały spotkałem Polaków, którzy byli z nami na Mszy św. Bardzo sympatyczni. Szli z Porto. Była też okazja porozmawiania przez dłuższą chwilę. Ale jak to bywa w zorganizowanych grupach, czas goni.

Autobusem przejechaliśmy do Fisterre, gdzie znajduje się średniowieczny koniec świata. Piękne miejsce, widoki i czas na regenerację sił. Następnym punktem był wodospad i wróciliśmy na nocleg do Santiago, gdzie pojawiła się kolejna szansa, aby odwiedzić grób św. Jakuba.

Jutro wyjazd do Porto, a we wtorek powrót do Wrocławia. Dziękuję wszystkim, którzy poprzez lekturę, oglądane zdjęcia i vlogi łączyli się z nami duchowo. Dużo ciepłych słów otrzymałem odnośnie przygotowanych materiałów. Za to wszystko serdecznie dziękuję. To dało mi konkretny sygnał, że ta praca miała sens.

Buen Camino!