Na to niecodzienne spotkanie postanowiłem wykonać napis, który swą treścią uwydatniałby wielkość Papieża i podkreślał fakt, że jest on Polakiem. Wydawało mi się to szczególnie ważne, ponieważ żyjemy w czasach otwartej, a także zakamuflowanej walki z polskością, z patriotyzmem, z kulturą i wiarą. Treścią mojego transparentu chciałem poruszyć serce Papieża, a także przypomnieć (wiedząc, że transmisja będzie w wielu krajach świata), że to nasza kultura wydała człowieka będącego największym autorytetem moralnym naszych czasów.
Transparent był sporych rozmiarów, ponad 8 m długości, litery duże, czytelne. Ci, którzy żeglują, wiedzą, jak trudno jest na wietrze utrzymać w rękach taki żagiel. Długo też mocowałem się z treścią, aby wyrazić moją intencję. W owym czasie w Niedzieli ukazywały się bardzo piękne rozważania ks. Tymoteusza, czyli bp. Józefa Zawitkowskiego, o ludziach, którzy byli w jego oczach wielcy, pod charakterystycznym tytułem - To jest Ktoś! Na kanwie tego zwrotu dokonałem więc tego, co zamierzyłem.
6 czerwca 1997 r. tłumy ludzi od wczesnego ranka zdążały pod Wielką Krokiew - miejsce spotkania. Wśród nich i ja z moim transparentem. To, co się wówczas działo, jest niezwykle trudne do wyrażenia słowami, bowiem ze wszystkich gór, pagórków, dróżek, bocznych uliczek, ścieżek, grani i perci spływały strumyki ludzi, zlewając się w jeden wezbrany potok, który ciżbą ludzką płynął pod Wielką Krokiew. Potem wzruszenie podchodzi do gardła. Jest Ojciec Święty. Burmistrz Zakopanego na klęczkach, po staropolsku - jak kiedyś poddany przed władcą - składa hołd, zapewniając, że posprzątamy dom ojczysty, choć droga trudna i daleka. Kazanie Ojca Świętego o krzyżu, który przodkowie nasi 100 lat temu postawili na Giewoncie. Krzyż z tej góry rozpościera ramiona nad Polską od Tatr po Bałtyk, a nam nie wolno się go wyrzec ani zapomnieć. Słowa Jana Pawła II brzmią mocno i zdecydowanie, ale z ojcowską miłością.
A co z moim transparentem? Kiedy tylko go rozwinąłem, spotkałem się z niezrozumiałą dla mnie niechęcią, tak że zostałem zmuszony go zwinąć. Ponawiałem próby jeszcze kilkakrotnie, ale reakcja otoczenia była tak nieprzyjazna, że zrezygnowałem. Było mi przykro. Pocieszenie znalazłem w słowach naszego Papieża, jego bliskości, w oddychaniu tym samym powietrzem, w jedynej w swoim rodzaju atmosferze. Była też nadzieja, że na drugi dzień zaprezentuję swoją pracę bez przeszkód.
7 czerwca, a więc następnego dnia, było spotkanie z grupami modlitewnymi. Ulokowałem się w grupie Kół Przyjaciół Radia Maryja. Uroczystość na Krzeptówkach, w sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej. Transparent rozwinąłem, ale co z tego, skoro Ojciec Święty nie mógł go zobaczyć, bo liturgia odbywała się w środku sanktuarium. Na ogromnym telebimie umieszczonym przed świątynią pokazano właściwie wszystko, co było wokół, prócz mego transparentu. Obserwowałem dziwne manewry telewizyjnego reżysera. Kiedy tylko kamera zbliżała się do miejsca, w którym był transparent, kończyło się ujęcie. Wyraźnie nie podobała się telewizji polskiej jego treść, dowód na to, że została prawidłowo odczytana. Koniec Mszy św., koniec uroczystości. Na ramieniu transparent, a w sercu żal. Tak obciążony szedłem z tłumem wiernych do centrum Zakopanego. Ale nie doceniłem wielkości Tego, który jest reżyserem wszystkiego. Koło kościoła Świętej Rodziny tłum ludzi - niezaplanowane spotkanie Papieża z wiernymi. Może to dla mnie ostatnia szansa? Stanąłem tam, gdzie było luźniej, tzn. na Krupówkach, dokładnie przy budynku poczty. Teraz wypadki potoczyły się w sposób zupełnie nieprawdopodobny. Widzę, jak z dołu do góry sunie wolno samochód z Ojcem Świętym. Błyskawicznie rozwinąłem transparent. Tłum wiwatuje. Papież już jest tuż, niemalże o krok, i - Boże Ty mój - nie patrzy wcale w tę stronę. Serce podchodzi do gardła - wszystko na nic? W tym momencie stało się coś, co wryło się w moją pamięć z niespotykaną siłą. Widzę, jak Ojciec Święty powoli odwraca głowę w moją stronę i mijając transparent, czyta go. Widzę radość na zmęczonej twarzy, w jego oczach, a on, podnosząc rękę, błogosławi owoc mojej pracy. Uczucia radości i szczęścia, jakich doznałem - trudne są do opisania. Wiem jedno. Papież przeczytał, pobłogosławił, a ja zyskałem w ten sposób relikwię.
Kiedy przyszedłem do autobusu, by udać się w drogę powrotną, powitały mnie brawa i radosne okrzyki. To pozostali uczestnicy pielgrzymki witali mój transparent, bowiem ktoś to zdarzenie opowiedział, nim się pojawiłem. Do dzisiaj transparent przechowuję w domu jak relikwię. Oto jego treść: "OJCZE ŚWIĘTY - TY TO JESTEŚ KTOŚ - TY JESTEŚ POLAKIEM!". Tylko tyle i aż tyle.

PS Niedziela zamieściła opis tej pielgrzymki Ojca Świętego autorstwa dziennikarza francuskiego mieszkającego na stałe w Polsce - red. Bernarda Margueritte. Pisze on m.in. o treści pewnego transparentu godnej zapamiętania. Była to treść mego transparentu.