Nie można pozostać obojętnym i bezczynnym wobec ubóstwa niedorozwoju. Nie wolno zamykać się we własnych egoistycznych interesach, pozostawiając niezliczonych braci i siostry biedzie oraz, co jest jeszcze groźniejsze, pozwalając, by wielu z nich skazanych było na niechybną śmierć.
Jan Paweł II - papież
(Z orędzia na XXIV Światowy Dzień Turystyki)

"Anioł Pański" z papieżem

6 lipca podczas modlitwy Anioł Pański Ojciec Święty przypomniał postać św. Marii Goretti. Wspomnienie "małej i słodkiej męczennicy czystości", jak nazywał Świętą papież Pius XII, obchodzimy 6 lipca. W tym roku przypada 100. rocznica jej męczeńskiej śmierci.
Po odmówieniu modlitwy Papież tradycyjnie udzielił wszystkim apostolskiego błogosławieństwa oraz pozdrowił pielgrzymów w różnych językach.
Przemawiając do kilku tysięcy pielgrzymów zgromadzonych na placu, Jan Paweł II podkreślił, że Święta przypomina młodzieży trzeciego tysiąclecia, "że prawdziwe szczęście wymaga odwagi i ducha ofiary, odrzucenia wszelkiego kompromisu ze złem i gotowości zapłacenia własną osobą, nawet życiem, za wierność Bogu i Jego przykazaniom". Orędzie to jest aktualne dzisiaj - dodał Ojciec Święty - gdy "wysławia się przyjemność, egoizm czy wręcz niemoralność w imię fałszywych ideałów wolności i szczęścia". "Trzeba wyraźnie stwierdzić, że należy bronić czystości serca i ciała, gdyż czystość «chroni» autentyczną miłość - stwierdził Jan Paweł II. - Czystość serca, jak każda cnota, wymaga codziennego treningu woli i nieustannej wewnętrznej dyscypliny. Przede wszystkim zaś wymaga stałego uciekania się do Boga w modlitwie" - powiedział Papież. Jan Paweł II zauważył, że okazją do tego mogą być letnie wakacje, które, jeżeli nie ograniczą się do rozrywki, "mogą stać się okazją do nabrania oddechu do życia wewnętrznego". Na zakończenie życzył młodzieży, by z pomocą Matki Bożej "odkryła wartość i znaczenie czystości dla budowy cywilizacji miłości".
Po modlitwie Papież przypomniał, że w ostatnich dniach weszła w życie międzynarodowa konwencja o ochronie praw pracowniczych imigrantów i ich rodzin, przyjęta przez ONZ w 1990 r. "Ten prawny instrument jest kolejnym ważnym krokiem naprzód, ponieważ zauważa on imigranta jako osobę zjednoczoną ze swoją rodziną" - powiedział Jan Paweł II i wyraził głęboką radość z przyjęcia tego prawnego zapisu. Papież życzył, aby "coraz większe zaangażowanie państw wzmocniło skuteczność konwencji, a dzięki przyjęciu podobnych rozporządzeń i stałej międzynarodowej współpracy złożone zjawisko migracji mogło przyjąć legalne formy oraz prowadzić do poszanowania osób i ich rodzin".
Jan Paweł II pozdrowił także uczestników rozpoczynającego się 8 lipca 17. Zgromadzenia Generalnego Caritas Internationalis obradującego pod hasłem Globalizacja solidarności, i życzył owocnych obrad.
Zwracając się do rodaków Ojciec Święty powiedział: "Pozdrawiam pielgrzymów z Polski - parafię św. Jacka z Katowic, chór chłopięco-męski Hosanna z Sandomierza. Dziś łączymy się przez telewizję z Jasłem, aby pozdrowić niepełnosprawnych na koncercie z okazji ich roku. Pozdrawiam znane mi dobrze Jasło, pozdrawiam Siostry Wizytki obecne w tym mieście od 100 lat. Wszystkim z całego serca błogosławię".

Jan Paweł II do Polaków

"Psalm 143 (142) jest jednym z psalmów pokutnych. Wyraża on wewnętrzny dramat grzesznego człowieka, który świadomy własnych słabości, pragnie pojednania z Bogiem i liczy na Jego miłosierdzie. Doświadczając tego dramatu, dążymy do własnej przemiany. Trzeba pamiętać, że każdy człowiek staje się lepszy w sferze ducha jedynie dzięki łasce Bożej, która oczyszcza, usprawiedliwia i uświęca".

Audiencja generalna 9 lipca 2003 r.

O chrześcijaństwie w Indiach

"Mimo wielu przeszkód, na jakie natrafiają u Was osoby, które chcą przejść na chrześcijaństwo, liczne są chrzty osób dorosłych, a katolicy biorą masowy udział w niedzielnej Mszy św." - powiedział Jan Paweł II w czasie audiencji dla grupy biskupów ze wschodnich prowincji Indii kończących tradycyjną wizytę ad limina Apostolorum w Watykanie.
Papież przypomniał, że "dawanie świadectwa Jezusowi Chrystusowi to najwyższa posługa, jaką Kościół ma wyświadczać narodom kontynentu azjatyckiego".
Ojciec Święty ostrzegł biskupów z Indii, że "teologia, która pominęłaby nakaz radykalnego nawrócenia do Chrystusa i zanegowałaby przemianę kulturową, jaką pociąga za sobą takie nawrócenie, przyniosłaby błędną wizję naszej wiary, zakorzenionej w Tym, który jest Drogą, Prawdą i Życiem". Skrytykował też "relatywistyczne interpretacje pluralizmu religijnego", które stawiają chrześcijaństwo na tej samej płaszczyźnie, co inne religie, gdyż "odzierają one chrześcijaństwo z jego chrystologicznego serca". Przypomniał także, że "dialog z innymi religiami nie może zastąpić ewangelizacji".
Na zakończenie Jan Paweł II stwierdził, że w rozbitym świecie "Kościół jest narzędziem komunii między Bogiem a ludzkością oraz potężnym środkiem wnoszącym jedność i pojednanie".

Ojciec Święty na wakacjach

Jan Paweł II udał się10 lipca na letni wypoczynek do Castel Gandolfo, gdzie będzie przebywał do końca września.
Podczas wakacji Papież ukończy swą najnowszą książkę, drugą w tym roku po Tryptyku rzymskim. Są to wspomnienia z dwudziestoletniej pracy biskupiej w Krakowie, w latach 1958-78. Będzie też przygotowywał się do pielgrzymki na Słowację w dniach 11-14 września.
W Castel Gandolfo Jan Paweł II będzie przyjmował pielgrzymów w niedziele - na Anioł Pański i w środy - na audiencji generalnej.

List papieski z okazji 60. rocznicy wydarzeń na Wołyniu

Do Czcigodnych Księży Kardynałów: ks. Józefa Kardynała Glempa - Arcybiskupa Metropolity Warszawskiego, Prymasa Polski w Warszawie, ks. Mariana Kardynała Jaworskiego - Arcybiskupa Metropolity Lwowskiego Obrządku Łacińskiego we Lwowie, ks. Lubomyra Kardynała Husara - Arcybiskupa Większego Lwowskiego Obrządku Greckokatolickiego we Lwowie

Umiłowani Synowie bratnich Narodów Ukrainy i Polski!
Zostałem poinformowany, że dnia 11 lipca br., w 60. rocznicę tragicznych wydarzeń na Wołyniu, których pamięć jest do dziś żywa wśród Was, mieszkańców obydwóch Narodów tak bardzo mi drogich, odbędą się oficjalne obchody pojednania ukraińsko-polskiego.
W zawierusze II wojny światowej, gdy pilniejsza powinna być potrzeba solidarności i wzajemnej pomocy, mroczne działanie zła zatruło serca, a oręż doprowadził do rozlewu niewinnej krwi. Teraz, w 60 lat od tamtych smutnych wydarzeń, w sercach większości Polaków i Ukraińców utwierdza się coraz bardziej potrzeba głębokiego rachunku sumienia. Odczuwa się konieczność pojednania, które pozwoliłoby spojrzeć na teraźniejszość i przyszłość w nowym duchu. To skłania mnie do wdzięczności wobec Boga razem z tymi, którzy w zadumie i w modlitwie wspominają wszystkie ofiary tamtych aktów przemocy.
Nowe tysiąclecie, w które niedawno wkroczyliśmy, wymaga, aby Ukraińcy i Polacy nie pozostawali zniewoleni swymi smutnymi wspomnieniami przeszłości. Rozważając minione wydarzenia w nowej perspektywie i podejmując się budowania lepszej przyszłości dla wszystkich, niech spojrzą na siebie nawzajem wzrokiem pojednania.
Skoro Bóg przebaczył nam w Chrystusie, trzeba, aby wierzący umieli przebaczać sobie nawzajem doznane krzywdy i prosić o przebaczenie własnych uchybień, i w ten sposób przyczyniać się do budowania świata, w którym respektuje się życie, sprawiedliwość, zgodę i pokój. Ponadto chrześcijanie, wiedząc, że Bóg "dla nas grzechem uczynił Tego, który nie znał grzechu" (2 Kor 5, 21), wezwani są, by uznać błędy przeszłości, aby obudzić własne sumienia wobec obecnych kompromisów i otworzyć serca na autentyczne, trwałe nawrócenie.
W czasie Wielkiego Jubileuszu Roku 2000 Kościół w sposób uroczysty i ze świadomością tego wszystkiego, co zaszło w przeszłości, prosił wobec świata o przebaczenie win swoich synów, przebaczając równocześnie wszystkim, którzy wyrządzili mu różnorakie krzywdy. Pragnął przez to oczyścić pamięć ze smutnych wydarzeń, z wszelkiego poczucia urazy i odwetu, aby pokrzepiony i ufny rozpoczął na nowo dzieło budowania cywilizacji miłości.
Tę samą postawę Kościół proponuje społeczności świeckiej, zachęcając wszystkich do szczerego pojednania, będąc świadom, że nie ma sprawiedliwości bez przebaczenia, a współpraca bez wzajemnego otwarcia byłaby krucha. Jest to tym pilniejsze, gdy rozważa się potrzebę wychowania młodych pokoleń w duchu pojednania i budowania przyszłości bez uwarunkowań historii, nawarstwionej nieufności, bez uprzedzeń i przemocy.
Polska i Ukraina - ziemie, które od długich wieków znają ewangeliczne orędzie i dały niezliczone świadectwa świętości tylu swoich córek i synów - obecnie, na początku nowego tysiąclecia, pragną umocnić swą przyjaźń, uwalniając się od goryczy przeszłości i otworzyć na braterskie relacje w blasku Chrystusowej miłości.
Wyrażam radość, że wspólnoty chrześcijańskie Ukrainy i Polski podjęły się organizowania tych obchodów, by przyczynić się do zabliźnienia i uleczenia ran przeszłości. Zachęcam oba bratnie Narody, by niezmiennie i wytrwale dążyły do poszukiwania współpracy i pokoju.
Przesyłam serdeczne pozdrowienia dla całego Episkopatu, Duchowieństwa oraz Wiernych obydwóch krajów; przekazuję wyrazy szacunku dla Panów Prezydentów i władz świeckich, a za ich pośrednictwem dla Narodów Polski i Ukrainy, które są zawsze obecne w moim sercu i modlitwie, życząc ustawicznego postępu w budowaniu zgody i pokoju.
Tym życzeniom towarzyszy moje specjalne błogosławieństwo apostolskie, którego udzielam wszystkim uczestnikom uroczystości.

Strony informacyjne opracowano na podstawie doniesień korespondentów własnych, wiadomości Radia Watykańskiego i KAI.