Czy mamy uszy do słuchania ?

Więc nie pocieszajmy się naiwnie, że to od nas daleko, że to tam - aż na drugiej półkuli, że doznane przerażenie wraz z upływem czasu jak dym na wietrze się rozwieje. Nie chowajmy głowy w piasek licząc na czasy Miłosierdzia. Przypowieść o bogaczu i Łazarzu (por. Łk 16, 19) pokazuje nam, że granicą dla Bożego Miłosierdzie jest miłość własna człowieka. Bogacz błagający o litość i dla siebie, i dla żyjących jeszcze w świecie braci otrzymuje twardą odpowiedź: Już za późno. Mają Mojżesza i Proroków, niech ich słuchają.

Głos mojżeszowy odezwał się 11 czerwca 1999 r. w polskim parlamencie: "Pamięć o tragicznych doświadczeniach historycznych winna dziś oddziaływać na jakość polskiego życia zbiorowego. Służba Narodowi musi być zawsze ukierunkowana na Dobro Wspólne... Troska o Dobro Wspólne winna się przejawiać we wszystkich sektorach życia społecznego. Winna być ofiarną służbą człowiekowi i społeczeństwu, nie zaś szukaniem grupowych korzyści, z pominięciem Dobra Wspólnego całego Narodu". Papież woła, byśmy odwrócili się od tragicznej prywaty, a ukierunkowali się na wspólne dobro narodowe. To właśnie znaczy nasze narodowe "nawrócić się". Bo jeśli nie posłuchacie, mówił Chrystus, wszyscy zginiecie. Podobnie jak bogacz i jego bracia, podobnie jak zmasakrowani Galilejczycy, podobnie jak osiemnastu zmiażdżonych wieżą w Siloam (Łk 13, 4), podobnie jak trzy tysiące pogrzebanych w gruzach World Trade Center. Będą cierpieli winni i niewinni. Wszyscy! I nie jest to kara zbiorowa. Jest to odpowiedź Stwórcy na bunt narodów, w życiu których każdy członek ma jakiś swój udział. Chrystus nie twierdzi, jakoby Galilejczycy, którzy zginęli, byli bez grzechu. Wszyscy mogli być grzesznikami. I ci, co zginęli, i ci, co przeżyli. Ale tu nie chodzi o grzechy indywidualne, lecz o budowanie życia społecznego, do którego Stwórca każdego z nas powołał. Już Arystoteles pouczał, że człowiek jest istotą społeczną: z Natury! Każdy jest więcej lub mniej odpowiedzialny za zaistnienie struktury Zła. Boża Sprawiedliwość przenosi odpowiedź na nasze wstępne pytanie na inną płaszczyznę. Na płaszczyznę Apokalipsy.

Mentalność zamazana czy oświetlona?

Świat niechętnie słucha mowy o nawróceniu, bo to słowo przypomina Kościół, konfesjonał. Tymczasem nawrócenie potrzebne w dobie apokaliptycznej ma całkiem inny wymiar, wymiar społeczny, dotyczy demokratycznego wyboru struktur państwowych, legalizujących Wspólne Dobro albo WspóIne Zło. Prasa zachodnia zdumiewa się ciągle jeszcze pokojowym obaleniem systemu ateistycznego w Polsce i gubi się w pomysłach zdolnych wyjaśnić tak epokowe wydarzenie. Belgijski socjoliberalny dziennik Le Soir całą pierwszą stronę wypełnił wielkim fotogramem przedstawiającym stoczniowców na dziedzińcu, w kolejce czekających na spowiedź. Widok nie do pojęcia dla zlaicyzowanych mózgownic "robotów" zachodnich.

Fotografia ta, i podobnie inne pisma, wykraczała swą wymową poza ramy zwykłego reportażu z jakiegoś odpustu. Nie chodziło o spowiedź indywidualną. Mówiła o zdecydowanym odwróceniu się mas robotniczych od Wspólnego Zła, a zwróceniu się do Wspólngo Dobra. Podobnie Matka Boża noszona w klapie Lecha Wałęsy po wszystkich kontynentach świata. Nawet niektórzy Polacy nie potrafili tego zrozumieć. Po dziś dzień przełom dokonany przez "Solidarność" stanowi tajemniczą zagadkę. Tkwi ona w jednym słowie: nawrócenie. Coś niepojętego dla narodów zbuntowanych, którym się zdaje, że w swej konstytucji Boga nie potrzebują ( cf. prezydent Rau).

Ostatnie słowo

Skoro zatem po raz pierwszy dokonaliśmy światowego wyłomu uwalniającego ze Struktur Zła, wykorzystajmy teraz mądrze każde następne wybory czy referendum, by utrwalać polskie posłannictwo wśród narodów. Apokalipsa się zaczęła i do niej należy ostatnie słowo: "Skoro zachowałeś nakaz mojej wytrwałości i Ja cię zachowam od godziny próby, która ma przyjść na cały obszar zamieszkany, by wypróbować mieszkańców ziemi" (Ap 3, 10). "Ja wszystkich, których kocham, karcę i ćwiczę. Bądź więc gorliwy i nawróć się! Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli kto posłyszy mój głos i drzwi otworzy, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze mną. Zwycięzcy dam zasiąść ze Mną na moim tronie, jak i Ja zwyciężyłem i zasiadłem z mym Ojcem na Jego tronie. Kto ma uszy, niechaj posłyszy, co mówi Duch do Kościołów" (Ap 3, 19-22).