Umieć spotkać się z człowiekiem, być zwiastunem miłości twórczej to niewątpliwy charyzmat, dar Boga - powiedział przeor klasztoru w Łagiewnikach witając przybyłych na doroczne spotkanie wspólnotowe Ruchu Światło-Życie we franciszkańskim sanktuarium św. Antoniego, w niedzielę 18 września 2000, odbywające się po raz pierwszy z udziałem bp. Ireneusza Pękalskiego. Ojciec Przeor zapewnił także o modlitwie wspólnoty franciszkańskiej, by młodzi wiekiem i duchem skupieni w Ruchu zapalali miłością cały świat.

Tego nadprzyrodzonego daru miłości i otwartości na spotkanie z drugim człowiekiem nie brakowało podczas tegorocznego dnia wspólnoty. Deszczowa pogoda sprawiła, że wielopokoleniowe spotkanie Ruchu Światło-Życie odbywało się tym razem nie w plenerze, lecz we wnętrzu zabytkowego kościoła. Jak to jest w zwyczaju najpierw przez prawie dwie godziny trwał czas modlitwy, śpiewu i świadectw składanych przez uczestników tegorocznych oaz rekolekcyjnych. Wzruszające i budujące zarazem były świadectwa członków Krucjaty Wyzwolenia Człowieka; dziewiętnastoletni chłopak mówił, o swoim dochodzeniu do podjęcia zobowiązania całkowitej wolności od wszystkiego co uwłacza godności człowieka a małżonkowie z Tomaszowa, rodzice czterech synów, dzielili się radością z kontynuacji wspólnego zobowiązania do życia w trzeźwości, podjętego w dniu ślubu przed 14 laty.

Pięknie prowadzony śpiew dodawał nastroju i przygotowywał zarazem do mającej nastąpić Liturgii eucharystycznej. Mszy św. przewodniczył i homilię wygłosił bp Ireneusz Pękalski. Do koncelebry z Księdzem Biskupem stanęli w licznym gronie księża moderatorzy Ruchu z archidiecezjalnym moderatorem ks. Andrzejem Ścieszko oraz krajowym moderatorem Krucjaty Wyzwolenia Człowieka ks. Piotrem Kulbackim. Zwięzła homilia, adresowana bezpośrednio do młodzieży oazowej, dotyczyła rozumienia wspólnoty. Bp Ireneusz Pękalski nawiązał do dwóch przykładów ostatnio przeżytych swoich spotkań z młodzieżą: spotkania z polskimi uczestnikami Jubileuszu Młodych w jednej z rzymskich parafii, któremu towarzyszyło doświadczenie dobrej i twórczej wspólnoty oraz niedawnego spotkania z łódzkimi licealistami podczas zorganizowanej w hali "Społem" imprezy pod hasłem " Czy świat może być odlotowy bez narkotyków i alkoholu", gdzie, mimo wysiłku animatorów świeckich i duchownych jakakolwiek wspólnota okazała się niemożliwa. Na bazie tych dwóch doświadczeń, patrząc na zebranych, którym w znakomitej większości nie obce jest przeżycie koinonii - wspólnoty w rodzinach Domowego Kościoła, w małych grupach parafialnych, w grupach rekolekcji oazowych, czy wreszcie w diakoniach wspólnego zaangażowania - Ksiądz Biskup wskazał na obecność Chrystusa w centrum każdej wspólnoty jako warunek niezbędny dla jej zaistnienia i prawidłowego rozwoju. Jeśli uczestnik zgromadzenia liturgicznego wierzy, że Chrystus jest w nim obecny, zgodnie z ewangeliczną obietnicą "Gdzie dwaj lub trzej zgromadzeni są w imię moje tam ja jestem pośród nich", jeśli przychodząc na spotkanie w małych lub większych grupach formacyjnych człowiek pragnie odnaleźć Chrystusa obecnego w braciach to znaczy, że jest zdolny do zrozumienia czym jest wspólnota i będzie mógł doświadczyć dobrodziejstw jakie ona ze sobą niesie. Człowiek potrzebuje wspólnoty z innymi, aby się uświęcił i zbawił, a także by dojrzewał do wolności dziecka Bożego. Nie jest w stanie doświadczyć i przyjąć wspólnoty ktoś, kto szuka jedynie pozytywnych przeżyć emocjonalnych, kto szuka siebie, zaspokojenia własnych potrzeb psychicznych lub duchowych, kto nie zastanawia się nad tym, że on sam może wnieść w spotkanie z drugim człowiekiem swoją wiarę i dobre uczynki. Wzorem dobrej wspólnoty jest grono Apostołów, Chrystus zgromadził ich wokół siebie i pozostał w ich centrum, uczył ich dojrzałości do dialogu z Bogiem i bliźnimi.

Na zakończenie Liturgii bp Ireneusz Pękalski udzielił wszystkim pasterskiego błogosławieństwa, by umocnieni łaską Boga z wytrwałością i entuzjazmem podejmowali trud pracy nad sobą i na rzecz wspólnoty Kościoła, obiecał, że Ruch Światło-Życie pozostanie w kręgu jego osobistej modlitwy i zainteresowania, prosił jednocześnie by członkowie Ruchu wspierali modlitwą posługę do jakiej sam został powołany w Kościele łódzkim. Przechodząc w procesji pośród zgromadzonych Ksiądz Biskup kładł w ojcowskim i pasterskim geście ręce na głowy młodych ludzi, podkreślając jeszcze swoją życzliwość i troskę o nich.

Jeszcze tylko ks. Andrzej Ścieszko podał bieżące komunikaty, podziękował wszystkim za udział w spotkaniu, również przedstawicielom Domowego Kościoła z Kluczborka, Wołomina i Gdyni, którzy gościli z Łodzi i trzeba było opuścić przytulne wnętrze świątyni, ze zdziwieniem przypominając sobie o panującej na zewnątrz przykrej jesiennej pogodzie, w sercu zachowując ciepło miłości i wdzięczność dla Chrystusa, że wzbudził w swoim Kościele wspaniały charyzmat sługi Bożego o. Franciszka Blachnickiego i pozwala temu charyzmatowi rozwijać się w kilku już pokoleniach członków Ruchu Światło-Życie.