W 1830 r., kiedy Francją wstrząsała kolejna z rewolucji, tzw. rewolucja lipcowa, w Paryżu, w klasztorze Sióstr Miłosierdzia (tzw. Szarytek) przy ul. du Bac, młodej nowicjuszce, Katarzynie Labouré, objawiła się Matka Boża. Skarżąc się na powszechne łamanie Bożych przykazań, Maryja zapowiedziała kary, jakie spadną na Francję, jeżeli ten kraj się nie nawróci. Zachęcała Katarzynę do modlitwy i uczynków pokutnych. W drugim z objawień Katarzyna ujrzała w kaplicy Najświętszą Pannę, depczącą stopą głowę węża. W dłoniach trzymała kulę ziemską, jakby ofiarowywała ją Bogu. Po chwili obraz ten uległ zmianie: Matka Boża miała teraz ręce spuszczone ku kuli ziemskiej, na której stała, a z Jej dłoni tryskały dwie wiązki promieni. Katarzyna usłyszała: „Te promienie są symbolem łask, jakie zlewam na osoby, które Mnie o nie proszą”. Dokoła postaci Maryi ukazał się napis: „O Maryjo bez grzechu poczęta, módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy”. Następnie Katarzyna ujrzała literę „M” z wystającym z niej krzyżem i dwunastoma gwiazdami dokoła, a pod monogramem dwa Serca: Jezusa i Maryi. Pod koniec tego objawienia Katarzyna otrzymała polecenie: „Postaraj się, by wybito medale według tego wzoru”.
O objawieniu Katarzyna zawiadomiła swojego spowiednika - ks. Aladela. Ten poradził się arcybiskupa Paryża, który po zbadaniu sprawy orzekł, że nie widzi w tym objawieniu nic, co by sprzeciwiało się nauce katolickiej. 30 czerwca 1832 r. wybito 1500 pierwszych medalików. Szybko zyskały sobie tak wielką sławę, że nadano im nazwę cudownych medalików. W ciągu 10 lat w samym tylko Paryżu wybito ich ponad 60 mln.
Już w 1836 r. arcybiskup Paryża zarządził kanoniczne zbadanie objawień. Raport komisji stwierdził wiarygodność tak objawień, jak i cudów. Wtedy biskup wydał dekret, w którym stwierdził: „Niezwykła szybkość, z jaką medalik się rozprzestrzenił, wielka liczba, w jakiej został wybity i rozprowadzony, zadziwiające dobrodziejstwa i szczególne łaski otrzymane przez wiernych, noszących z ufnością ten medalik, wydają się być środkami, przez które niebo potwierdza rzeczywistość objawień i prawdziwość polecenia, a także aprobuje wyrabianie i rozszerzanie medalika”. W liście pasterskim arcybiskup zachęcał do noszenia medalika i do odmawiania aktu: „O Maryjo, bez grzechu poczęta, módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy”.
Zwyczaj noszenia medalików z podobizną Najświętszej Maryi Panny znany był od wieków. Papież Pius V w 1566 r. udzielił odpustu zupełnego tym, którzy je nosili. Można do nich zaliczyć także rycerskie ryngrafy. Nie był to jednak zwyczaj powszechny, a w czasach bezbożnej rewolucji we Francji prawie zaniknął. Cudowny medalik przywrócił go na nowo i rozpowszechnił w całym katolickim świecie, a ponieważ nowe medaliki były małe i wykonane z lekkiego materiału, chętnie je noszono.
Wśród łask uzyskanych za pośrednictwem cudownego medalika najwięcej było nawróceń zatwardziałych grzeszników lub tak licznych w tamtych czasach wrogów chrześcijaństwa. Najgłośniejsze z nich miało miejsce w Rzymie w 1842 r., kiedy to Żyd, artysta muzyk, Alfons Ratisbone przeszedł na chrześcijaństwo. W celu przeciwstawienia się falom bezbożnictwa młody kleryk franciszkański - o. Maksymilian Kolbe, zakładając w 1917 r. Rycerstwo Niepokalanej, postanowił za pomocą cudownego medalika nawracać masonów, bezbożników i wrogów Kościoła. Wkrótce utworzony przez o. Maksymiliana, niedaleko Warszawy, Niepokalanów stanie się jednym ze światowych ośrodków szerzenia kultu Niepokalanej i apostolstwa cudownego medalika oraz figurek Niepokalanej, wykonanych według widzenia wizjonerki z Paryża.
Nazwę „cudowny medalik” zatwierdził w 1894 r. papież Leon XIII i zezwolił na obchodzenie święta Objawienia Cudownego Medalika (dnia 27 listopada). Katarzyna Labouré zmarła w ostatni dzień 1876 r. Jej beatyfikacji dokonał Pius XI w 1933 r., a kanonizacji Pius XII w 1947 r.
Ciało Świętej spoczywa w Paryżu, w kaplicy nowicjatu przy ul. du Bac. Kaplicę objawień nawiedzają codziennie setki wiernych - należy ona do bardziej znanych sanktuariów Francji.
W 1836 r. założono w Paryżu Bractwo Córek Maryi Niepokalanej, znane bardziej jako Dzieci Maryi. Zespoły Bractwa, gromadzące dzieci i młodzież żeńską, zaistniały wkrótce w wielu parafiach całego Kościoła. Niewątpliwie objawienia św. Katarzyny oraz cudowny medalik przyczyniły się do wzrostu kultu Niepokalanej, a także do ogłoszenia dogmatu o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny.