Dzisiaj, kiedy wakacje dobiegły końca, można powiedzieć, że się udało. Na początku roku, kiedy Caritas archidiecezji przemyskiej planowała akcję letnią, wcale nie było to takie pewne. Wątpliwości dotyczyły budynku w Rajskim, gdzie miał powstać ośrodek wypoczynkowo-rekolekcyjny. Z jednej strony znacznie zwiększała się skromna baza lokalowa Caritas, z drugiej jednak adaptacja 3-piętrowego gmachu okazała się przedsięwzięciem trudnym organizacyjnie, czasochłonnym i tak kosztownym, że zamiar lokalizacji tam kilkunastu turnusów dla ponad pięciuset dzieci mógł się nie powieść. Aby budynek przejęty w stanie surowym mógł spełniać swe funkcje, należało wykonać instalację elektryczną, wodno-kanalizacyjną, wytynkować i pomalować pomieszczenia socjalne oraz mieszkalne, urządzić sanitariaty, wreszcie wyposażyć w urządzenia i sprzęty. Tak w wielkim skrócie wyglądał zakres prac, z którymi należało się uporać. Do tego doszły sprawy związane z wynajęciem robotników, sprawowaniem nadzoru, rozliczeniem finansowym i formalnościami urzędowymi. Przy tym żadnej prowizorki i bylejakości. Każdy etap musiał być wykonany zgodnie z przepisami, nad czym czuwały określone instytucje, choćby nadzór budowlany czy Sanepid.

Jak sobie Ksiądz z tym poradził? - pytam dyrektora Caritas ks. Mariana Bocho - skoro logika podpowiadała, że do prowadzenia tak poważnego zadania należałoby kogoś zatrudnić na pełny etat. Przecież budowa w Rajskiem to tylko część Księdza obowiązków. W odpowiedzi uśmiechnął się zagadkowo i oświadczył, że "dzięki Bożej pomocy jakoś poszło".

Dowiedziałem się, że koszty tego "jakoś" stanowi miesiąc pobytu na budowie, dyspozycyjność o każdej porze, dziesiątki nieplanowanych interwencji, ciągły pośpiech i nerwy. Koszty niemałe, ale i satysfakcja duża. W Rajskiem odbyła się większość z zaplanowanych 10-dniowych turnusów dla dzieci z terenu archidiecezji. Przyjechaliśmy tam akurat pod koniec obiadu. Wizyta Księdza Dyrektora okazała się miłą niespodzianką, więc powitali go aplauzem i śpiewem. Można by powiedzieć, że panowała powszechna radość, gdyby nie spłakane twarze kilku dziewcząt. Szybko okazało się jaka była przyczyna nieukrywanych łez. Jakkolwiek do końca turnusu pozostały jeszcze dwa dni, jedną z grup opuszczała animatorka i opiekunka, siostra Inga. Przez krótki czas trwania turnusu zawiązała się między nimi prawdziwa przyjaźń, bezinteresowna i głęboka. Wystarczyło trochę pobyć wśród dzieci, posłuchać ich rozmów, poobserwować, by dostrzec atmosferę ciepła i wzajemnej więzi. Jak w dobrej rodzinie są sobie bliscy, oddani i ufni. Z przeprowadzonych z opiekunami rozmów wynika, że stworzony w ośrodku klimat wyzwolił w dzieciach uczucia, których brakowało w rodzinnym domu. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że ideą akcji letniej Caritas było zorganizowanie wypoczynku głównie dla dzieci z rodzin ubogich, często patologicznych, gdzie więcej jest zgryzoty, cierpienia i obojętności niż miłości.

Ks. Grzegorz Bechta z parafii Polanki jest opiekunem turnusu. Poświęcił na ten cel część swego urlopu. "Wraz z kadrą jest nas 8 osób - mówi. - Żeby dostrzec sens pracy z tymi dziećmi trzeba tu być, trzeba widzieć ich radość, a wtedy żadna ofiara nie jest zbyt wielka. Jest wśród nas dziecko, które ma trzynaścioro rodzeństwa i wyraźne symptomy choroby sierocej. Już po kilku dniach zachowuje się inaczej. Naszym celem jest zapewnienie troskliwej opieki i ciepła, jakiego nie doświadczyły w rodzinnym domu. Żeby się to udało, dzieciom oddajemy nasze serca".

Laura i Kasia z Rymanowa Zdroju, Ania z Polanki, Łukasz z parafii Rogi twierdzą, że gdyby nie Caritas wakacje spędziliby w domu, gdyż rodziców nie stać na sfinansowanie drogich kolonii. Dla wielodzietnej rodziny, której dochód nie przekracza 500 zł miesięcznie koszt wypoczynku choćby jednego dziecka to abstrakcja. Dzieci są mądre, znają realia, w których żyją, dlatego potrafią docenić wysiłek organizatorów, dzięki którym tak tu fajnie, że strach pomyśleć o końcu turnusu. Będzie co wspominać, za kim tęsknić i śnić o następnych wakacjach. Nie spotkałem nikogo, kto nie chciałby tu powrócić.

Każdy turnus w ramach obozu rekolekcyjnego zorganizowany jest według pewnego schematu. Dzieci podzielone są na grupy wiekowe, a każdą z nich bezpośrednio opiekuje się animator wolontariusz. Właśnie w tej grupie oddanych i pełnych poświęcenia młodych ludzi Ksiądz Dyrektor upatruje zaplecza kadrowego Caritas. Powodzenie wszelkich przyszłych działań zależy od liczebności i zorganizowania wolontariatu w terenie. Za wcześnie na szacunki, ale widać, że rosną szeregi tych, którym bliska jest idea pracy dla drugich, w imię miłości bliźniego. To oczywiste, że program obozu rekolekcyjnego ma charakter religijny i formacyjny. "Tu zbliżamy się do Boga" - powiedziała jedna z dziewcząt. " Poprzez modlitwę, uczestnictwo w Eucharystii, pieśni, wyrażamy nasze przywiązanie do Kościoła. Nie brakuje też zajęć sportowych i wycieczek turystycznych. Pływaliśmy statkiem po Solinie". Trudno się dziwić, Rajskie leży nad zalewem. Bieszczadzkie pejzaże są piękne. Wokół lesiste wzgórza i zielone łąki. Większość dzieci jest tu po raz pierwszy, więc zachwytom nie ma końca.

Zostawiamy Rajskie, by zbyt długą wizytą nie burzyć harmonogramu zajęć, i jedziemy do Zboisk koło Sanoka. Tam już od lat istnieje ośrodek wakacyjny, który wraz z kościołem wybudował ks. Marian Bocho wówczas, gdy był w tamtych stronach proboszczem. Na terenie dworskiego parku stoi kościół, obok dwa budynki, jeden mieszkalny, drugi ze stołówką i zapleczem socjalnym. Ostatni obiekt, który wchodzi w skład kompleksu to wyremontowane czworaki dworskie. Nieco niżej na pobliskiej łące znajdują się dwa boiska - do piłki nożnej i koszykówki. Po drugiej stronie, w dolinie, miejscowe dzieciaki łowią ryby w stawach, które choć dzisiaj stanowią mienie komunalne powstały dzięki inicjatywie ks. Bocho, gdyż należały do parafii. W Zboiskach wypoczywa kolejna grupa dzieci. Jest ich ponad 90. Akurat zbliżała się pora wieczornej modlitwy w kościele, ale dzięki tolerancji opiekuna, ks. Jana, udało się zrobić wspólną fotografię i chwilę porozmawiać. Kasia z Dukli nie ma wątpliwości, że warto było tu przyjechać. Bardzo jej się Zboiska podobają, nawiązała wiele przyjaźni i sporo się nauczyła. "Mamy dużo ciekawych zajęć, opiekunowie są serdeczni, jedzenie smaczne, no i dzisiaj po kolacji będzie dyskoteka". Kamil z Kuńkowiec k. Przemyśla na obozie jest po raz pierwszy. "Gdybym tu nie przyjechał siedziałbym całe wakacje w domu. Chciałbym, żeby turnus trwał jeszcze dłużej, żal mi będzie wyjeżdżać. W przyszłym roku znów tu przyjadę". Ks. Jan, wikariusz z Ustianowej jest opiekunem turnusu. To już mój trzeci obóz. "Nie chcę zatracać kontaktu z tymi dziećmi, które najbardziej potrzebują serca i pomocy. Większość z nich nie zaznała ciepła rodzinnego, więc staram się to jakoś im wynagrodzić. Te dzieci potrafią wyrazić taką wdzięczność, jakiej próżno oczekiwać od tych z normalnych rodzin. Płacą sercem za serce. W czasie tych rekolekcji dowiedziałem się, że istnieją problemy, o których nie miałem pojęcia. Ten kontakt ogromnie ubogaca człowieka. Akcja Caritas ma głęboki sens, uważam, że potrzebuje jeszcze więcej zaangażowania ze strony kapłanów w poszczególnych parafiach. Trzeba wyszukiwać nowych ludzi i jednoczyć ich dla sprawy" . Zapewne jednym z nich będzie ks. Marek Machała, wikariusz ze Średniej Wsi. Aktualnie przygotowuje się do akcji. Lubi pracę z dziećmi i z młodzieżą, poza tym uważa, że jest to normalne działanie, które wpisuje się w posługę kapłańską. Ma głowę pełną pomysłów, więc najbliższy turnus w Zboiskach przeniesie uczestników w czasy biblijne. Będą razem poznawać i wędrować po świecie i po śladach św. Pawła. Kto wie czy nie zbiją tratwy, by popłynąć z apostolstwem tak jak on.

Ostatni ośrodek, w którym Caritas przygotowała akcję letnią zlokalizowany został w domu Sióstr Felicjanek w Przemyślu przy ulicy ks. J. Popiełuszki. Chyba najskromniejsze warunki bytowe rekompensowały większe niż gdzie indziej atrakcje. Zwiedzanie Krasiczyna, arboretum, muzeów, fortów przemyskich, to niektóre z nich. Ulokowano tu dzieci głównie z Bieszczad i środowisk wiejskich.

Łącznie w obozach rekolekcyjnych wzięło udział 2000 uczestników. Warto dodać, że w tej liczbie mieści się turnus dla dzieci z Ukrainy, dla 116 niepełnosprawnych oraz 40 osób z domów opieki społecznej. W miejscowości Pedel Wielka miejscowy proboszcz ufundował pobyt dla 35 dzieci z dekanatu Rzepedź. Środki na akcję uzyskano z Ministerstwa Edukacji Narodowej przez Caritas Polska, z fundacji pomocy Polakom w Londynie oraz z budżetu gmin, bowiem 1/3 uczestników akcji rekrutowana była przez Gminne Ośrodki Rozwiązywania Problemów Alkoholowych. Do pracy z dziećmi zaangażowało się 32 księży oraz około 250 animatorów, wśród nich siostry zakonne i klerycy. Ksiądz Dyrektor liczy na to, że idea czynienia dobra zakorzeni się w sercach tych ludzi, przez co umocni się Caritas. Jest również przekonany, że przybywać będzie zwolenników i sponsorów takich jak Zakłady Cukiernicze Sowa w Wadowicach czy Piekarnia pana Bala z Bolestraszyc.

Podsumowując Akcję Letnią 2002 ks. Marian Bocho powiedział: " Uczestniczyły w niej dzieci z każdego dekanatu archidiecezji przemyskiej. W tym roku było ich siedemset więcej niż w ubiegłym. Przeprowadziliśmy Akcję pod hasłem Z Maryją ku pogłębionej wierze. Realizowaliśmy ten temat przez odpowiednie katechezy, rozmowy i zajęcia w grupach, odwiedziny sanktuariów maryjnych: w archikatedrze, w Kalwarii Pacławskiej, Łańcucie, Matki Bożej Pięknej Miłości w Polańczyku i Jaśliskach. Elementem drogi maryjnej było przyjęcie do szkaplerza Matki Bożej w Zboiskach, a także wpisanie jednej grupy w Rajskiem do Rycerstwa Niepokalanej. Ważnym wątkiem było połączenie maryjności z tematem trzeźwości, szczególnie dla dzieci, które zetknęły się w domu rodzinnym z alkoholizmem.

Bogu niech będą dzięki, że Akcja Letnia 2002 Caritas odbyła się".