W życiu naszym nie brakuje trudności i kłopotów. Widzimy zresztą, jak wielu ludzi cierpi z różnego powodu. Potrafimy się za nich modlić, współczuć im, a nawet pomagać. Trudno nam jednak pogodzić się z cierpieniem i trudnościami, jeśli dotykają one nas lub naszą rodzinę czy bliskich. Wydaje nam się nieraz, że "nas" trudności i cierpienia ominą, dlatego najczęściej jesteśmy do nich nieprzygotowani, czujemy się zaskoczeni i nieraz oburzeni na Pana Boga, że nas tak doświadcza.

Są wśród nas ludzie bardzo podatni na wpływy okoliczności, jakby słabsi psychicznie. Są bardzo wrażliwi i wiele spraw przeżywają bardzo emocjonalnie. Jeśli jednak mają głęboką wiarę w Boga i On jest dla nich najważniejszy, wtedy trudności nie są dla nich tragediami bez wyjścia, a rozpacz jest im nieznana. Oni nie tylko wierzą w Boga, ale także ufają Mu, ufają Jego Miłości. W takiej dojrzałej pobożności Pan Bóg jest dla człowieka wartością szczególną, najwyższą. Jest wartością ostateczną. On wyznacza cel życia człowieka i temu życiu nadaje sens. Trudności są wtedy przyjmowane nie tylko jako Krzyż, ale jako wola Tego, który kocha.

Zwątpienie i pretensje wobec Pana Boga świadczą, że z naszym życiem religijnym dzieje się coś niedobrego. Zapomnieliśmy, że Pan Bóg jest Osobą, a nie przedmiotem. Być może też zapomnieliśmy, że zbawienie idzie przez krzyż. No i wreszcie, że fundamenty naszej wiary nie są zbyt mocne i być może budowaliśmy do tej pory na piasku.