Adam Chmielowski - Brat Albert - żołnierz, malarz, zakonnik, urodził się 20 sierpnia 1845 r. w Igołomi, zmarł 25 grudnia 1916 r. w Krakowie. W trakcie studiów w Instytucie Rolniczo-Leśnym w Puławach przystąpił do walki zbrojnej z rosyjskim zaborcą, uczestnicząc w powstaniu styczniowym. Podczas bitwy pod Miechowem stracił lewą nogę, dostając się równocześnie do niewoli. Uniknął zsyłki na Sybir i przez rok przebywał w Paryżu. W 1864 r. podjął w Warszawie studia malarskie, kontynuowane potem w Paryżu i Monachium, gdzie jego kolegami - studentami byli: Józef Brandt, Józef Chełmoński, Maksymilian i Aleksander Gierymscy, Julian Kossak, Stanisław Witkiewicz i Leon Wyczółkowski.
Po studiach osiedlił się w Warszawie, włączając się w tamtejszy nurt artystycznej elity. Jednakże już w 1880 r. wstąpił do jezuickiego nowicjatu, który musiał wkrótce opuścić ze względów zdrowotnych. Osiadł w Krakowie, oddając się całkowicie działalności charytatywnej, służąc biednym, bezdomnym i ludziom z marginesu społecznego. W 1887 r. przywdział habit tercjarski oraz przyjął imię Brat Albert. W 1888 r. założył Zgromadzenie Braci Posługujących Ubogim - Braci Albertynów. Znany był z opieki nad miejską ogrzewalnią - krakowskim przytuliskiem dla bezdomnych. Jego dziełem jest też zorganizowanie 20 placówek do walki z biedą.
Do Zakopanego przybył w początkach lat osiemdziesiątych, w 1892 r. otrzymał w darze od hr. Władysława Zamoyskiego teren pod budowę pustelni na Kalatówkach. Wraz z kilkoma zakonnikami w 1898 r. wybudował tam drewniany klasztor, według projektu swojego przyjaciela Stanisława Witkiewicza. Albertyni pracowali fizycznie przy budowie zakopiańskiej kolei, drogi do Morskiego Oka (obecnie ul. Oswalda Balzera), ścieżki turystycznej do Czarnego Stawu i pensjonatu „Stamary”. Po przekazaniu w 1902 r. pustelni Siostrom Albertynkom, Bracia przenieśli się do nowego ośrodka pustelniczego na tzw. Śpiącej Górce (po przeciwnej stronie pustelni Albertynek). Mimo iż główna siedziba Albertynów znajdowała się w Krakowie, Brat Albert często przybywał do Zakopanego. Zbudowano tam dla niego w pobliżu albertyńskiego klasztoru mały domek - pustelnię Brata Alberta (dziś muzeum pamiątek Świętego). Ostatnie miesiące swojego życia w 1916 r. Brat Albert spędził na Kalatówkach. Do Krakowa udał się zaledwie na trzy dni przed swoją śmiercią.
Prochy Brata Alberta (zm. 25 grudnia 1916 r.) pochowano początkowo na cmentarzu Rakowickim, następnie w 1949 r. przeniesiono je do krypty Karmelitów Bosych, by je ostatecznie w 1983 r. złożyć w kaplicy Domu Generalnego Sióstr Albertynek w Krakowie.
Proces beatyfikacyjny, rozpoczęty w 1934 r., zakończono za pontyfikatu Ojca Świętego Jana Pawła II, który beatyfikował Brata Alberta podczas Mszy św. na krakowskich Błoniach - 23 czerwca 1983 r., a w sześć lat później, 12 listopada 1989 r., kanonizował go w Rzymie.

* * *

W dramacie Karola Wojtyły Brat naszego Boga, w akcie poświęconym Adamowi Chmielowskiemu, przed obrazem Ecce Homo, czytamy:

O, jakie trudne piękno, jak trudne.
Takie piękno nazywa się Miłosierdzie.

Ile aktualności tych przemyśleń w duchowym i fizycznym zmaganiu się Ojca Świętego Jana Pawła II w ostatnich dniach Jego świątobliwego życia...