Poprawność polityczna ma dziś tendencję do powoływania się na tolerancję nie po to, by do naszych sporów wprowadzić więcej życzliwości wobec ludzi i odpowiedzialności za dobro wspólne. Tymczasem współczesny Zachód (i w znacznym stopniu cały świat) przeżywa dziś bardzo poważne napięcie ideowe. Jan Paweł II opisywał je wielokrotnie jako walkę między cywilizacją śmierci a cywilizacją życia.
Skrajnymi przejawami cywilizacji śmierci są aborcja czy eutanazja, a więc praktyki i poglądy odmawiające prawa do życia, podważające godność ludzką całych „kategorii” osób. Jednak u podstaw cywilizacji śmierci, tam gdzie jeszcze nie manifestuje ona otwarcie swej potworności, jest opozycja wobec kultury życia - kontrkultura, wyrażająca się w pogardzie, a czasami nienawiści, wobec religii, rodziny, wierności małżeńskiej, przywiązania i posłuszeństwa synowskiego.
Przykładem praktycznego wykluczenia, do jakiego mogą prowadzić te uprzedzenia, jest afera chust muzułmańskich we francuskich szkołach. Republika Francuska zakazała prostego gestu okrycia włosów (nie zakrycia twarzy!) tysiącom muzułmańskich uczennic, dla których jest on tyleż nakazem religii, co prostym aktem skromności. Ich skromność została uznana za zbyt prowokacyjną.
Stało się to w sytuacji, gdy autentycznie prowokacyjna nieskromność - często najbardziej perwersyjne mody czy reklamy - nie spotyka się z żadnym przeciwdziałaniem politycznym, mimo że tego rodzaju manifestacje stanowią oczywiste naruszenie pokoju społecznego, choćby praw wychowawczych rodzin czy szacunku dla wartości rodzinnych. Sprawa ta pokazała, do jakiego stopnia wojujący laicyzm jest w stanie ciągle wywoływać konflikty religijne.
Podobne akty dyskryminacji mają ciągle miejsce wobec chrześcijan. Najbardziej znane z nich to uniemożliwienie objęcia miejsca w Komisji Europejskiej przez prof. Rocco Buttiglionego czy proces sądowy szwedzkiego pastora Ĺke Greena. Winą obu z nich była czysto moralna dezaprobata homoseksualizmu, zgodnie z nauką św. Pawła Apostoła, a więc zwyczajny akt chrześcijańskiej wierności Pismu Świętemu.
W praktyce pod hasłami walki z nietolerancją mamy do czynienia z realną nietolerancją wobec religii, przekonań, postaw i ludzi, którzy arbitralnie uznani są za przeszkodę w budowaniu społeczeństwa tolerancyjnego. Tymczasem jeżeli naprawdę mamy budować przyszłość Europy i współczesnej cywilizacji w poszanowaniu praw ludzkich, musimy wrócić do ich właściwego kontekstu moralnego, do pojęć pokoju społecznego, solidarności, godności natury ludzkiej. Bez tych pojęć nie można ani chronić praw ludzi, ani prowadzić dialogu jako metody zapobiegania konfliktom poprzez uczciwą konfrontację racji, które się w nich ujawniają.

Autor jest wiceprzewodniczącym Komisji Spraw Zagranicznych Sejmu RP. Tekst ten zawiera tezy wystąpienia przedstawionego na konferencji Unii Międzyparlamentarnej w Genewie 26 maja br.