To nie dowcip, tak właśnie sytuują miejsce swoich działań feministki tzw. trzeciej fali, a więc ich najnowsza generacja. Istotą lewackich ruchów kontrkulturowych jest unikanie deklaracji politycznych i przenikanie ze swoją ideologią do różnych organizacji, struktur, zwłaszcza tych, które kształtują myślenie, obraz świata: do mediów, kultury, szkół, partii politycznych. Mieliśmy właśnie próbkę tego stylu działania, obserwując poczynania organizacji homoseksualistów, którym udało się - przed i po tzw. paradzie w Warszawie, zdelegalizowanej przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego - zyskać poparcie większości mediów, w tym publicznych, ludzi świata kultury, polityków, a nawet zapewnić sobie ochronę rzekomo apolitycznej policji. (Polska policja, zamiast bronić porządku prawnego, rozpędzać nielegalną demonstrację, atakowała tych, którzy demonstrowali przeciwko homoseksualistom). Jak to się mogło stać? Czyżby w Polsce dokonała się już zmiana mentalności? Czyżby istniało szerokie przyzwolenie dla publicznej demoralizacji? Wróćmy do metody działania współczesnych feministek - opisanej przez jedną z działaczek ruchu, Agnieszkę Graff, w Wysokich Obcasach z 21 maja br. - ponieważ pozwala ona zrozumieć mechanizmy pewnego sukcesu, jaki tego rodzaju działania odnoszą, nawet w społeczeństwach ocenianych jako tradycyjne i katolickie. Jeżeli ktoś sądziłby, że ruch feministyczny w Stanach Zjednoczonych np. zanika, byłby w błędzie - wyjaśnia autorka. „Trzeba tylko wiedzieć, gdzie szukać. Trzeciej fali więcej jest w internecie niż na ulicach. W kulturze niż w polityce. Jest płynna - przenika do innych ruchów społecznych. I jest zafascynowana mediami, muzyką, popkulturą”. Ten opis idealnie oddaje strategię organizacji homoseksualistów. Idźmy dalej. „Trzecia fala to wielość kultur, tożsamości etnicznych, rasowych, religijnych, a także płci, orientacji seksualnych i «spraw» do załatwienia. Feministkę trzeciej fali można spotkać w każdym z wielu ruchów społecznych - ekologicznym, alterglobalistycznym, antywojennym - czy w działaniach na rzecz mniejszości seksualnych”. Wielość ras to jeszcze nie polski problem, ale na pewno Polska jest terenem ekspansji najrozmaitszych organizacji - od „Zielonych” po anarchistów, które mają wspólny rodowód: rok 1968, rewolucja przeprowadzana na Zachodzie, która miała na celu zmiecenie tradycyjnych instytucji społecznych, przede wszystkim rodziny, i zanarchizowanie życia państwa, pod hasłem „rewolucji seksualnej”. Dziś w pierwszych szeregach tych bojowych oddziałów międzynarodowej lewicy znajdują się feministki i homoseksualiści. Z powodu braku rzetelnej dyskusji nad ich postulatami w mediach udało im się dokonać przewrotnego zabiegu: wmontować w świadomość wielu ludzi przeświadczenie, że brak przyzwolenia państwa na postulowane przez nich praktyki: aborcję, której domagają się feministki, „małżeństwa” o takim samym statusie prawnym jak małżeństwa normalne, to wyraz ich „prześladowań”, zatem mają moralne prawo demonstrować na ulicach swoje „przekonania”. Udział w tych demonstracjach członków rządu (wicepremier Jarugi-Nowackiej) czy wicemarszałka Sejmu (p. Nałęcza), to skrajny przykład anarchizacji polskiego państwa, ale zarazem ciche przyznanie się lewicy, że to ona właśnie przez animowanie i wspieranie takich działań - przeciwko kulturze i moralności - realizuje swoje strategiczne cele polityczne, które pozostają wciąż te same, co sto i więcej lat temu. Ten sam jest też instrument szantażu moralnego wobec społeczeństwa, by dało przyzwolenie dla tych działań - dawniej, u zarania ruchu komunistycznego, szantażowano walką o zniesienie nierówności ekonomicznych i „wyzwolenie” klasy robotniczej, dziś szantażuje się rzekomymi prześladowaniami wobec homoseksualistów i aborcjonistów. Smutne, ilu ludzi daje się wciąż nabierać na te hasełka. Oczywiście, w imię swoiście pojmowanych „praw człowieka”.