Można by się zastanowić, dlaczego tak często mówi się o filozofii pracy, filozofii dobrej roboty czy też w ogóle filozofii czynu ludzkiego. Czy aby niekiedy nie należałoby więcej miejsca poświęcić filozofii tzw. deptania w miejscu czy też ugniatania miejsca. Obraz deptania tak dobrze znany ze zwyczajnego życia nie jest tutaj przypadkowy. Deptanie miejsca mówi o ugniataniu tego samego miejsca, a więc nie następuje przejście do innych miejsc. Tymi miejscami może być konkretny obszar geograficzny ziemi. Takimi miejscami są także tereny życia indywidualnego i społecznego. Sfera życia kościelnego (parafialnego, diecezjalnego) też może być takim dobrze udeptanym obszarem. Wydaje się jednak, iż najciekawszymi, tudzież najważniejszymi są miejsca życia osobowościowego, do których oprócz psycho-fizycznych obszarów należy najgłębsza sfera życia duchowego.

Ugniatanie miejsca zachodzi na różnych poziomach ludzkiej egzystencji. Jednakże skutki ugniatania nie zawsze są takie same. Być może nie jest to naprawdę przesadzone, że deptanie tych samych obszarów znajdujących się na głębszych poziomach, zdecydowanie mniej widocznych dla oczu, jawi się jednak bardziej brzemienne w skutkach. Jeśli życie duchowe jest wzrastaniem, to nie powinno być deptaniem. Jeżeli przez teraźniejszość nie dojrzewa się, to bez wątpienia ją się zadeptuje. Tak, zadeptuje się ją albo pyszną nowomową o przyszłych planach, karmiąc próżność, albo zbędną reanimacją umarłej przeszłości, poddając się zniewalającej skrupulatności.

Największym ugniataczem ludzkich możliwości jest egoizm i lęk przed nowym i nieznanym. Deptanie miejsc nie jest cnotą i do cnoty nie prowadzi. Duchowość hartuje próba. Ta próba - według zamysłu Boga - jest zmieszana z ryzykiem, które jest udziałem w szczęściu posiadanej wolności. Trzeba je podjąć, żeby nie skarłowacieć. Trzeba je podjąć, aby nie zasnąć we własnej wizji człowieczeństwa, tak łatwo ugniatanej przez duchowe lenistwo. A to duchowe lenistwo, dokonując "istotnych" zmian, z deptania w miejscu przechodzi do przelewania z pustego w próżne, przy okazji puszczając wiele pary w gwizdek.