Drogi Panie,

Ten wołacz serdeczny być może przyprawi Pana o dreszcz zgrozy, kiedy zorientuje się Pan, kto to taki umieścił swój podpis na końcu tego listu. Ale cóż robić, sympatia nie jest zależna od woli, a zresztą cóż wy, dziennikarze, i ja, Diabeł, nie uprawiamy tego samego rzemiosła? Przecież układacie co dzień "nowiny", które nie są takie nowe i "rozmaitości", które wcale nie są takie rozmaite. Haftujcie w ten sposób zwiewne i złudne tkaniny, proponując swoim współczesnym jako obraz życia coś, co jest tylko drukowaną i ilustrowaną projekcją waszych urojeń, uprzedzeń, stronniczych sądów oraz skromnych przebłysków własnej inteligencji.

W najlepszym wypadku pismo codzienne jest dziełem sztuki jak wszystkie inne: połączeniem pewnego doboru rzeczy i sposobem ich prezentacji. Drukujecie, aby imponować. Chwytacie czytelnika w pajęczynę waszych sztuczek, aby skierować jego wzrok ku rozwiązaniom, które wam są miłe. Ja sam nie robię nic innego, tyle że robię to o wiele lepiej; zapytuję jedynie sam siebie, dlaczego w moim wypadku to się nazywa nagannym "kusicielstwem", a w waszym "informacją" i stanowi powód do szacunku dla waszych poczynań. Ten stan rzeczy jest bez wątpienia wynikiem fałszywych sądów o mnie, sfabrykowanych przez waszych księży przestraszonych odkryciem, że ludzie zaczęli bardziej wierzyć we mnie niż w Innego (sam Pan rozumie o kim mowa).

Wy także uprawiacie kusicielstwo. Tak mało was obchodzi rzetelne informowanie społeczeństwa, że w rezultacie wszyscy piszecie to samo pismo. Wasze trzy "kanały" telewizyjne są audio-wizualną wersją tego, co podał "Le Monde". Telewizja puszcza obrazeczki, a "Le Mode" dostarcza tekstu, tonacji, analizy i refleksji końcowej. Prezentowane wydarzenia ukazują się w tym samym porządku, jaki ustaliło to pismo i często słowa są te same. (...) Sam zaś "Le Monde" powiela siebie od samego początku swojego istnienia.

(AndreM Frossard, 36 dowodów na istnienie diabła, "W drodze", Poznań 1988; s. 5-6)