Urodził się ok. roku 400. W Kościele rzymskim pełnił obowiązki archidiakona za czasów papieża Celestyna I. Został wybrany papieżem w roku 440 po śmierci Sykstusa III. Zasłynął jako papież, który musiał stoczyć walkę z szerzącymi się wówczas herezjami. Walczył ze zwolennikami manicheizmu, monofizytyzmu i pelagianizmu. W tym celu zwołał również sobór w Chalcedonie w 451 r. W duchu wielkiej troski o czystość wiary w Kościele wysłał do Konstantynopola swojego przedstawiciela. Dało to początek istniejącej do dziś funkcji legata papieskiego. Stał się wielkim obrońcą i opiekunem ludności rzymskiej. To Rzymianie dali mu przydomek Wielki. Legenda głosi, że Leon I pertraktował z wodzem Hunów, siedząc na koniu. Został kanonizowany przez Benedykta XIV w 1754 r. Otrzymał wtedy tytuł doktora Kościoła. W ikonografii Leon Wielki przedstawiany jest w szatach papieskich i w tiarze. Na niektórych obrazach namalowany został jako papież piszący. Księga i kielich to jedne z atrybutów najczęściej odnoszonych do tego świętego.