Każdy z nas chętnie wzrasta w bliskości kogoś, kto odważnie żyje wartościami chrześcijańskimi. Kościół ukazuje nam wciąż nowe osoby, których życie ubogaciło ten świat pięknym człowieczeństwem, a zarazem daje nam na naszych codziennych drogach orędowników.
23 października br. Ojciec Święty Benedykt XVI wpisze w poczet świętych bł. Zygmunta Gorazdowskiego, który żył w latach 1845-1920. Pochodził z Sanoka, był kapłanem, założycielem wielu dzieł dobroczynnych, a także Zgromadzenia Sióstr św. Józefa. Nazywano go księdzem dziadów, ojcem ubogich, drugim proboszczem z Ars, lwowskim Bratem Albertem. Tym, co urzekało w jego życiu, był wielki szacunek dla godności człowieka jako dziecka Bożego - niezależnie od tego, czy tym człowiekiem był starzec, czy dziecko ubogiej rodziny, czy był nim grzesznik, czy nawet wróg Kościoła. Na wzór Chrystusa - nie wykluczał z kręgu miłości nikogo.
W jego życiu nie brakowało krzyża. Już w dzieciństwie nabawił się nieuleczalnej wówczas choroby płuc. Jako licealista zaangażował się w powstanie styczniowe i boleśnie przeżył jego klęskę. W przededniu święceń kapłańskich choroba nasiliła się w takim stopniu, że odmówiono mu dopuszczenia do kapłaństwa na czas nieokreślony. Na upragnione kapłaństwo przyszo mu czekać 2 lata. Czas ten był dla Zygmunta trudną drogą zawierzenia Bogu.
Później pouczał młodzież: „Właśnie wtedy, gdy masz jakieś cierpienie, możesz być bardziej pewnym, że jesteś na drodze wiodącej do Nieba”.
W 1871 r. został kapłanem. Już w pierwszych latach swej posługi w kilku miejscowościach archidiecezji lwowskiej ks. Zygmunt dał się poznać jako człowiek o wyjątkowym charyzmacie łączenia pracy duszpasterskiej i charytatywnej. Dostrzegając trudności związane z przekazem ewangelicznego orędzia (do parafii przynależało często od kilkunastu do kilkudziesięciu wiosek, z którymi kontakty były niekiedy bardzo słabe) - ks. Zygmunt opracował i wydał drukiem Katechizm, który w liczbie 50 tys. egzemplarzy rozszedł się po Galicji, Śląsku i Ameryce, stając się wielką pomocą w religijnym wychowaniu dzieci. W trosce o głębokie przeżywanie Eucharystii ks. Gorazdowski wprowadzał w archidiecezji lwowskiej praktykę wspólnej Pierwszej Komunii św. dla dzieci. Sam też drukował i rozdawał pamiątkowe obrazki pierwszokomunijne oraz obrazki związane z sakramentem bierzmowania. Dla młodzieży, która kończyła naukę w szkole podstawowej, opracował i wydał jako wskazówki życiowe cenne Rady i przestrogi.
Szczególnym terenem jego posługi kapłańskiej i charytatywnej był Lwów, gdzie jako wikary, a potem proboszcz parafii pw. św. Mikołaja przez 40 lat wnikał w świat ludzkiej nędzy i zajmował się bardzo konkretnymi problemami.
I tak, aby umniejszyć problem żebractwa, ks. Zygmunt założył Dom Pracy Dobrowolnej, gdzie już w pierwszym roku jego istnienia 170 bezdomnych żebraków znalazło dach nad głową, stosowną opiekę i pracę według swoich możliwości. Z jego inicjatywy we Lwowie rozpoczęła działalność tania Kuchnia Ludowa. Żywili się w niej robotnicy, studenci, młodzież szkolna, dzieci, a najliczniej biedota lwowska. Dziennie wydawano ok. 600 obiadów.
Innym dziełem chrześcijańskiego miłosierdzia założonym przez ks. Gorazdowskiego był Zakład dla Nieuleczalnie Chorych i Rekonwalescentów. Był to rodzaj dzisiejszego hospicjum.
Mówiąc o dziełach dobroczynnych, nie sposób nie zauważyć pierwszego, i przez długie lata jedynego w Galicji, Zakładu Dzieciątka Jezus - dla samotnych matek i porzuconych niemowląt, w którym za życia Założyciela uratowano około 3 tys. dzieci.
Do prowadzenia tych dzieł ks. Gorazdowski zaprosił tercjarki franciszkańskie, włączał w nie także dziewczęta otwarte na sprawy miłosierdzia. One to dały początek Zgromadzeniu Sióstr Miłosierdzia św. Józefa.
Trzeba jeszcze wspomnieć o założonym internacie dla ubogich studentów, o powstałej szkole katolickiej z wykładowym językiem niemieckim, a także o zainicjowaniu wydawania katolickiej Gazety Codziennej.
Zadziwia fakt, że ks. Gorazdowski nie miał zaplecza finansowego, ale widząc potrzeby, sam dzielił się tym, co posiadał, i tak zachęcał do ofiarności możnych tego świata, zawierzając wszystko Bożej Opatrzności. Chętnie powtarzał: „Modlitwa jest kluczem do skarbnicy łask Bożych. Otwieraj nim często, abyś wyprosił łaski sobie i innym”.
Spotkanie z ubogimi było dla niego zawsze łaską, gdyż w twarzach spotkanych ludzi umiał rozpoznawać oblicze Chrystusa.
We wspomnieniach świadków ks. Zygmunt pozostał jako człowiek skupiony na modlitwie, mówiący o Bogu z wielką radością i entuzjazmem, gotowy przyjść z pomocą w każdym cierpieniu. Po jego śmierci w 1920 r. gazety zanotowały: „Tyle dzieł stworzyć i utrzymać mogła jedynie dusza gorąco miłująca Boga i człowieka”. Podczas Mszy św. beatyfikacyjnej we Lwowie w 2001 r. Jan Paweł II powiedział: „Ks. Zygmunt Gorazdowski to prawdziwa perła łacińskiego duchowieństwa tej archidiecezji”.