Na wieczornym niebie - cudowny widok planety Wenus, zwanej teraz Gwiazdą Wieczorną. Tuż po zachodzie Słońca szukamy jej nisko nad południowo-zachodnim horyzontem. Jest tak jasna, że widać ją na różowym jeszcze niebie, podczas gdy sąsiednie gwiazdy „zapłoną” znacznie później. W ciągu dwóch godzin piękna Wenus zajdzie pod horyzont, dlatego warto wybrać się na spacer już o zachodzie Słońca. Gdy wieczorem staniemy twarzą w stronę południa, wysoko nad horyzontem rozpoznamy czerwoną planetę Mars. Zbliżający się do pełni Księżyc w niedzielę znajduje się po prawej stronie tej planety, ale już w poniedziałek pośpiesznie zajmie miejsce po jej drugiej stronie. Mars jest tak jasny, że blask Srebrnego Globu zupełnie nie przeszkadza w jego odnalezieniu. Późnym wieczorem wschodzi równie piękna planeta Saturn, którą możemy obserwować aż do rana. Jeżeli ktoś wcześnie wstaje, może jeszcze zobaczyć wschodzące kolejno planety: Jowisza i Merkurego. Jak zwykle, Merkury pozwoli się podglądać tylko przez około dwa tygodnie, natomiast jasny Jowisz zagości na naszym ziemskim niebie znacznie dłużej.
Bardzo wysoko na wieczornym nieboskłonie widoczne są teraz trzy powszechnie znane gwiazdozbiory: Andromedy, Pegaza i Perseusza. Pegaz jest bardzo dużą i ciekawą konstelacją, a charakterystyczną podobizną legendarnego Pegaza Fenicjanie przyozdabiali kile swoich statków. „Pega Sus” znaczy „oskrzydlony koń”, którego na rozgwieżdżonym niebie dosiada mitologiczny Perseusz, ratując z opresji piękną Andromedę. Pegaz i Andromeda nazywane są też często Olbrzymim Wozem, bowiem trzy najjaśniejsze gwiazdy Pegaza tworzą z jasnymi gwiazdami Andromedy figurę podobną do znanego nam Wielkiego Wozu. Górną część Pegaza stanowi wyraźny czworokąt, ale jedna gwiazda tego czworokąta należy już do sąsiedniej konstelacji Andromedy.
Najjaśniejsza w całym gwiazdozbiorze gwiazda Enif wyznacza nos konia. Ten nadolbrzym świeci pomarańczowym blaskiem z odległości 815 lat świetlnych. Aby odkryć prawdziwy kolor gwiazdy, trzeba wyjechać daleko poza miasto i w zupełnych ciemnościach dokładniej się jej przyjrzeć. Znacznie bliżej - „zaledwie” 109 lat świetlnych od nas, znajduje się niebiesko-biały Markab. Oznaczający siodło Pegaza Markab emituje 70 razy więcej energii niż Słońce. Następną jasną gwiazdę Scheat widzimy w miejscu przedniej nogi konia. Jest to tzw. czerwony olbrzym o promieniu aż 150 razy większym od słonecznego! Odległość do Scheat wynosi 217 lat świetlnych. Warto dokładniej obejrzeć tę gwiazdę, ponieważ jej czerwony kolor dostrzeżemy bez trudu. Świeci sobie tak spokojnie, że nawet nie podejrzewamy, iż dzieje się z nią coś niedobrego. Podobnym czerwonym olbrzymem stanie się kiedyś nasze Słońce, które zwiększając znacznie swoje rozmiary, pochłonie wówczas Ziemię. Na szczęście dla nas stanie się to dopiero za 5 mld lat. Ostatnia jasna gwiazda w Pegazie to jego skrzydło - Algenib. Jest to niebiesko-biała gwiazda zmienna, znajdująca się w odległości 466 lat świetlnych.
Wielki gwiazdozbiór Pegaza jest prawdziwą ozdobą wieczornego nieba i warto go zobaczyć. Do zobaczenia pod gwiazdami!